Archief | Nieuws RSS feed for this section

Over bange mensen gesproken

15 okt

Weet je,

er zijn mensen die zó bang zijn voor hun gezondheid of dat van hun dierbaren dat ze er alles aan doen om te voorkomen dat er iemand ziek wordt.

Er zijn mensen die zó bang zijn om al hun zekerheden te verliezen, dat ze iedere mogelijkheid aangrijpen om tussen de regels door te leven, erop te gaan staan en eroverheen te dansen.

Lees verder

Ondergrondse post: briefje aan Nikkie

3 okt

Hé die Nikkie,

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is nikkiehorizontaal.jpg
Bron foto: beeldbank AVROTROS

Wat een fijne aflevering was dit dan voor jou! Ik maar denken dat de aangekondigde verrassing aan het begin over de terugkeer van Horace ging, maar het ging natuurlijk over die stunt met jou en Tygo! Mazzelaars! Of wist één van jullie vooraf al heel goed dat de rode auto de sleutel naar succes was deze opdracht? Mmmmm…

Omdat jij toch een groot gedeelte van deze aflevering op afstand hebt moeten volgen, loop ik er graag nog even doorheen met je.

Lees verder

Een oceaan aan tranen

2 okt

*uit: de jongen, de mol, de vos en het paard van Charlie Mackery

Of ik haar wil helpen met haar huiswerk. Een vraag die ik afgelopen drie weken, want zolang zit ze nu in de brugklas, al vaker kreeg. Niet omdat ze het niet alleen kan, vooral omdat ze niet alleen durft. En dus doe ik het graag. Onzichtbaar haar hand vasthouden. Ik trek een stoel bij en schuif aan.

Gebogen over haar schoolboeken zit ze aan tafel. Ineengedoken eigenlijk meer. Ze komt er niet uit en ik, de volwassene waar ze al haar hoop op heeft gevestigd, ook niet. Ik mis de instructie die zij me niet kan geven en kan niet meer doen dan meeverdwalen in plaats van houvast bieden. En dat past even niet in het verwachtingspatroon.

Voorzichtig wijs ik haar erop dat ze deze vraag twee weken geleden ook al had gesteld. Toen kwamen we er al niet uit. Mijn advies om haar juf om hulp te vragen heeft ze doelbewust genegeerd. De eerste schoolweek om hulp vragen staat voor haar gelijk aan opgeven. Wat zou de juf wel niet van haar denken. En dus zitten we nu weer samen aan dezelfde tafel. Aan hetzelfde vraagstuk. Hand in hand lopen we dezelfde doodlopende weg in. Dat haar klasgenootjes, bij wie ze ook de vraag heeft gesteld, er ook niet uitkomen maakt voor haar niet uit. Zij moet het goed doen. Dat is het enige dat telt. Ik gooi de optie ‘hulp vragen’ er nog maar eens in.

In de opengeslagen bosatlas treedt ondertussen de Atlantische Oceaan buiten zijn oevers. Ze breekt. Dikke tranen druppelen in slow motion de bladzijdes vol en maken er een spontane 3D versie van. Ze duikt verder ineen en haar schouders schokken. Ze wil het niet. Gewoon niet.

De oceaan zelf is met één mouw te deppen, de overredingskracht om samen een mail te typen aan haar juf kost meer kracht. Maar ze doet het. Met tegenzin. Ik stel voor de boeken dicht te slaan en even lekker te ontspannen. Het hoofd leegmaken. Een onmogelijke opdracht, want er is nog meer huiswerk. En ja, dat hoeft pas volgende week klaar, maar het moet uit haar systeem en dus nu af. Tijd om even richting de keuken te lopen om mijn tranen te verbergen. De onmacht neemt het over. Ik kan haar niet helpen, dat kan alleen zij zelf.

Een melding, er is mail. Bericht van de juf. Onzichtbaar prevel ik een ‘dank je wel’ voor deze snelle reactie. De opluchting die van haar gezicht straalt bij het lezen van het bericht is groot. De juf belooft morgen tijdens de les met haar mee te kijken en complimenteert haar dat ze om hulp vraagt. ‘Dank je wel’, prevel ik nog maar eens een keer.

Die avond kijk ik hoe laat we de andere dag een afspraak hebben voor de vaccinatie van haar en haar zus. Natuurlijk. Precies onder Aardrijkskunde. Met lood in mijn schoenen vertel ik het haar en zie hoe de paniek het overneemt. Sowieso is het idee om een les te missen al ondenkbaar, maar hulp durven vragen en er dan niet zijn de volgende dag zorgt voor extra kortsluiting. Bovenop de kortsluiting. Liters tranen stromen weer.

Ik sla mijn armen om haar heen en beloof een nieuwe afspraak te maken. Die prik, die kan verzet. Echt. Ze verdwijnt in mijn armen en kalmeert wat. Dat hele voortgezet, ze trekt het amper. Met die onzichtbare lat, die ze zelf steeds hoger plaatst. Hoog genoeg om ruimte te laten voor nog meer onzekerheden.

Ik maak me niet zo druk om Aardrijkskunde of ieder ander vak. Ik hoop vooral dat ze komend jaar leert dat wie ze is genoeg is. Meer dan dat zelfs. En dat om hulp vragen niet hetzelfde is als opgeven. Maar juist betekent dat je weigert op te geven*. Ik hoop dat ze ziet wat ik zie: een bijzonder meisje dat zichzelf in de weg staat. Ze komt er wel, daar ben ik van overtuigd.

Ik had haar alleen zo ontzettend graag een zorgeloze reis gegund.

Ondergrondse post: briefje aan Peggy

26 sep

Bron foto: beeldbank AVROTROS

Hé die Peggy,

Wat een toffe hoed had jij op deze aflevering! Hadden ze er één teveel ingekocht voor opdracht twee? Of was het gewoon toeval dat de figuranten hetzelfde hoofddeksel erop nahielden? Wel fijn trouwens dat je überhaupt deze aflevering erbij was. Ik bedoel, jij verdacht Horace toch? En we weten inmiddels dat hij de executie vorige week niet heeft overleefd.

Al wacht ik nog altijd op die ene onverwachte wending….zijn wedergeboorte zullen we maar zeggen. Past wel bij dit Renaissance seizoen. Toch? Lees verder

Ondergrondse post: briefje aan Horace

19 sep

Bron foto: beeldbank AVROTROS

Ha die Horace!

Wat een raar einde hè? Ben heel benieuwd naar volgende week. Heb zomaar het gevoel dat jij nog niet helemaal uitgespeeld bent. Al is het alleen al om dat rare ‘wordt vervolgd’ en het ontbreken van een vooruitblik naar volgende week. Als jij inderdaad dan gewoon weer rond blijkt te lopen, dan zou dat een spoiler van formaat zijn, dus ik snap wel dat ze dat niet willen riskeren.

Maar goed, ik speel het spelletje wel gewoon even mee hoor. Jeetje, wat jammer dat je eruit bent man! Je bent juist één van de smaakmakers! En laten we eerlijk zijn…eigenlijk is er maar één iemand die het verdient om naar huis te gaan toch? Maar ja, die verdomde gunfactor hè….

Kom, we blikken even terug samen terwijl we wachten op ‘het vervolg’ 😉 Lees verder

Geen kinderspel

11 sep

Mag ik van jou, van ‘jonge kinderen’  Rashid, het kleine Afghaantje? En heb je toevallig ook Ishra, het getraumatiseerde meisje? Kwartet!”

“Heb jij dan voor mij, uit de groep kwetsbare  mensen, Aliyah van 85?”

“Die heb ik wel, maar dan moet je haar wel ruilen voor een bootvluchteling”

“Zucht….oké. Jij je zin. Kwartet! Maar de lol gaat er zo wel een beetje af hoor”

Joh.

 

Lees verder

Folterpraktijken

13 aug

Een blogje. Uit frustratie. En ter leringh ende vermaeck uiteraard.

  • Voor iedereen die denkt dat het een goed idee is als hun zoon of dochter aan een folderwijk begint.
  • Voor de nietsvermoedende wandelaar die hoofdschuddend toeziet hoe stapels folders in de bosjes zijn gedumpt.
  • Voor elke volwassene die klaagt over het niet of te laat ontvangen van hun folders.

Laat mij jullie even meenemen, in de hoop op wat begrip. En inzicht, vooral inzicht. Vanuit de ervaringen van mijn oudste dochter die wekelijks deze foldterpraktijken ondergaat. Hou je vast, het is best een lang verhaal…..

Lees verder

Computer uit, leven aan

24 jul

Ik stap uit de douche, droog me af en kijk in de spiegel. En schrik niet eens meer van wat ik zie. Wallen met een eigen postcode, een potentieel vogelnestje dat nog tot kapsel moet worden getransformeerd en een heel vermoeid en vol hoofd. Lees verder

Lang & Besmettelijk: het lelijke jonge eendje

22 jun

Het leven is geen sprookje. Zeker niet in deze tijden. Waarin het nieuwe normaal bestaat uit 1,5 meter afstand houden, mondkapjes in het OV en collectief thuiswerken. Een nieuw normaal dat ik weiger ‘normaal’ te vinden. Tijdelijk anders dekt (hopelijk) de lading beter.

Maar goed, het ‘tijdelijk anders’ vraagt om aanpassingen. Thuis, op straat, in de winkels, op het werk. En in sprookjes. Want laten we eerlijk zijn, sommige sprookjes zijn behoorlijk achterhaald. Zeker nu. En dus ben ik zo vrij geweest een groot aantal sprookjes in een coronajasje te steken. Gewoon omdat het kan. En hé, ik zit ook maar thuis.

Oh enne….het zijn sprookjes hè. Dus niet gaan roepen ‘dat klopt helemaal niet!!’, want het is dus een sprookje. Als in een verzonnen verhaal. Met hier en daar een stukje actualiteit. Dus.

Vandaag deel 8 in de serie ‘Lang & Besmettelijk’ : het lelijke jonge eendje Lees verder

Lang & Besmettelijk: de nieuwe kleren van de keizer

14 jun

Het leven is geen sprookje. Zeker niet in deze tijden. Waarin het nieuwe normaal bestaat uit 1,5 meter afstand houden, mondkapjes in het OV en collectief thuiswerken. Een nieuw normaal dat ik weiger ‘normaal’ te vinden. Tijdelijk anders dekt (hopelijk) de lading beter.

Maar goed, het ‘tijdelijk anders’ vraagt om aanpassingen. Thuis, op straat, in de winkels, op het werk. En in sprookjes. Want laten we eerlijk zijn, sommige sprookjes zijn behoorlijk achterhaald. Zeker nu. En dus ben ik zo vrij geweest een groot aantal sprookjes in een coronajasje te steken. Gewoon omdat het kan. En hé, ik zit ook maar thuis.

Oh enne….het zijn sprookjes hè. Dus niet gaan roepen ‘dat klopt helemaal niet!!’, want het is dus een sprookje. Als in een verzonnen verhaal. Met hier en daar een stukje actualiteit. Dus.

Vandaag deel 7 in de serie ‘Lang & Besmettelijk’ : de nieuwe kleren van de keizer Lees verder