Ode aan 2 januari

2 jan

De eerste échte dag van het nieuwe jaar.

Een dag zonder status of glans, zonder een kater van de avond ervoor.

Hooguit de kater van het besef, dat dit het is.

Er is niets veranderd, alles is nog steeds hetzelfde.

 

De dag waar je niet naar uitkeek en waar je later hoogstwaarschijnlijk ook niet op terugkijkt.

Waar je nergens op proost, maar gewoon weer aan het leven moet.

Niet aftellen naar, of vooruitblikken op.

Hij is er gewoon, zoals er morgen ook gewoon weer een dag zal zijn.

 

De dag waarop je je tanden zet in die ene laatste oliebol en deze taai blijkt te zijn als het leven zelf.

En de glanzende, knisperende wikkels waarin jouw goede voornemens zaten verpakt, blijken gewoon oude beloftes in een nieuw papiertje.

Waarbij de kans groot is dat ze over twee weken uitgekauwd en uitgespuugd zijn.

 

De dag waarop je ziet dat alles wat je achter wilde laten er gewoon nog is.

Zorgen, angst, verdriet. Ze zijn er nog, verborgen achter een grote hoop vol hoop.

Naast de grootse plannen en het verborgen geluk links op de weegschaal.

 

Door herschikking en/of drank waren op nieuwjaarsdag de mogelijkheden plots beter zichtbaar

Maar vandaag weet je weer, de tijd brengt geen verandering.

Leven moet je zelf.

En dus is vandaag ook de dag waarop je de draad weer oppakt.

Verder gaat met het dagelijks koorddansen tussen hoop en vrees, terwijl je vol vertrouwen twijfelt aan het vangnet dat de mensen om je heen vormen.

 

Opgedroogde tranen zijn verworden tot condens op de ruiten.

En je weet nu al dat de ramen morgen weer beslagen zullen zijn.

Toch veeg je ze -bijna achteloos- weer streeploos schoon.

Hou je zicht op de toekomst.

 

Na dagen van comfortabel drijven, los van de grond, is dit de dag waarop je de bodem van het zwembad weer raakt.

En je vooruit moet, stapje voor stapje.

Zonder dat je altijd goed kunt ziet waar je je voeten neerzet. Doodeng.

 

Ergens, hoog op een plank, is de sleur weggestopt in een doosje.

Komende dagen zal hij als een duveltje ontsnappen.

En ook al is het al die tijd misschien wel je grootste schrikbeeld geweest, je weet nu al dat je niet zult schrikken.

Waarschijnlijk merk je het zelfs niet eens.

 

Nee, dit is geen bijzondere dag.

Het is hooguit de dag waarop je nog eens uitslaapt of extra boodschappen doet.

Gewoon zaterdag. Of misschien wel een snipperdag.

Een snipper, zoals alle dagen die voor je liggen snippers zijn.

En daarmee samen de confetti vormen van jouw eigen leven.

 

De dag waarop we verder gaan na een zelfverzonnen, harde reset.

Een nieuw seizoen Wie is de Mol? begint en we, met de TV-gids als leidraad, meer van dit soort piketpaaltjes slaan.

Omdat het nu eenmaal makkelijker leven is met een duidelijk zichtbare route.

 

We leunen op de tijd, gebruiken de structuur om ons af te zetten als een soort ‘klaar voor de start’

Terwijl het leven helemaal nergens echt op pauze ging.

Gek hoe we een kalender nodig hebben om ergens een streep onder te zetten.

Een streep van waaraf we opnieuw beginnen, iets wat eigenlijk elke dag kan.

 

Bijvoorbeeld op 2 januari.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: