Neef Henk – deel 2

10 dec

“Ik hoop dat ik het met één blogje af kan dit keer”. Nou niet dus. En in tegenstelling tot 2016 is de motivatie om te schrijven ook wat minder. Misschien omdat ik toen vooral niet wist wat er allemaal op me afkwam en de behoefte voelde om mijn onzekerheid van me af te schrijven. Nu ik weet in welke ‘ellende’ (want eerlijk is eerlijk, alles is relatief) ik me bevind ben ik vooral uit het veld geslagen. Maar goed, er is dus een deel 2. En er komt ook een deel 3, dat kan ik nu helaas al beloven. Waar waren we gebleven….

De aanleiding gemist? Lees ‘m hier terug.

Van die verre familie, waarvan je niet wist dattie bestond totdat je met een foto wordt geconfronteerd. In die categorie valt Neef Henk. Zo’n type dat plots voor de deur staat en maar blijft aandringen terwijl jij ‘m uit alle macht probeert te negeren. Maar dat lukt dus steeds slechter.

Na het weekend had ik maandag weer even contact met de huisarts. ‘Uitzingen’ tot woensdag was het devies. Dat en wat extra pijnstillers. Na twee hele lange dagen maar weer eens bellen. De huisarts bevond zich tussen twee vuren, want volgens de uroloog staat er 2 weken voor. Twee weken de tijd om de ongenode gast de kans te geven het pand vrijwillig te verlaten. En hé, mijn bloedwaarden waren goed. Dus eigenlijk had ik nog vier dagen uit te zingen.

Eén blik op mijn medische geschiedenis, waaruit bleek dat in 2016 mijn bloedwaarden op zich ook prima waren terwijl het dus niet goed ging, deed mijn huisarts (love him) overstag gaan. Hij ging bellen met de uroloog. En nog geen vijf minuten later kwam het verlossende telefoontje: ik mocht naar de spoedarts. Wel in een ziekenhuis in Rotterdam, maar hé….who cares?

Middagje entertainment

Nu in deze coronatijd het theaterbezoek wat op een laag pitje staat, is een middagje ziekenhuis bijna een uitje. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met alle afleiding daar. Er was een stukje cabaret, waarbij ik van het ene naar het andere loket werd doorverwezen, me moest melden bij een niet bestaande balie en meerdere routes tegen de looprichting in moest volgen. Er was pure ontroering, door de oude man die blijkbaar vaste klant was op de poli urologie. Triomfantelijk haalde hij, naast zijn in te leveren urine ook een enorme zak kruidnoten tevoorschijn voor ‘zijn hardwerkende meissies aan de balie’. Echt, ik smolt.

Er was een vrouw die haar hele leven met zich meezeulde in een bigshopper, een dove man die tevergeefs probeerde duidelijk te maken dat mondkapjes zijn leven niet heel veel makkelijker maken. En er was (echt waar!) een geboeide jongeman die, geflaneerd door twee justitiële medewerkers, hardop de onrechtvaardigheid van ons rechtssysteem aan de kaak stelde. Hij was onschuldig, daar kwam het in het kort op neer. Er gebeurde daar in dat kleine uurtje zoveel tegelijk, dat ik bijna vergat dat ik ruim een uur had moeten wachten. Maar eindelijk, eindelijk was ik aan de beurt.

Het J-woord

De uroloog was een vrouw en alleen dat al vond ik een fijn idee (gelet op mijn ervaringen van 4 jaar terug). Een gesprek en een echo later stond ik weer op de gang met een vrijkaartje voor een spoedscan. Lang verhaal kort, na de scan mocht ik weer terug en bekeek ik samen met de uroloog het resultaat. En dat mocht er zijn. Neef Henk bestond echt en was zelfs groter dan Harry vier jaar geleden. Enige pluspunt; Henk heeft zich niet vastgeketend aan mijn urineleider, maar vertoeft nog heerlijk in de B&B die mijn linkernier heet.

Heel even was er iets van opluchting (zie je wel! Ik ben niet gek!), maar dat sloeg al snel om in paniek toen de uroloog het J-woord liet vallen. Dé oplossing volgens haar om mijn nier te ontlasten was een dubbele J-stent. En laat ik daar nou toch ontzettende goede ervaringen mee hebben (*sarcasmemodus uit*). Heel even zag ik mezelf alweer in Donald Duckmodus mét mondkapje op het trauma van 2016 herbeleven. Alleen toen was er een heel goede reden voor de stent: ik had een blokkade. En enorm veel stuwing. In tegenstelling tot nu, want dit luie kreng was nog niet eens aan de afdaling begonnen. Met de wetenschap en het ‘trauma’ van toen heb ik dit vooralsnog geweigerd. Maar, gelet op de wachtlijsten voor een operatie, zou ik er hoe dan ook een keertje aan moeten. Aldus de uroloog.

Waarop ik het woordje ‘vergruizen’ maar eens in de lucht gooide. Hoor ik altijd iedereen over, maar de optie kwam hier nu niet op tafel. Of mijn steen voor vergruizing in aanmerking kwam kon de arts niet zeggen, daarvoor moest de hardheid worden berekend en de ligging worden bepaald. En dus…hophophop, een foto. Ik had die middag echt een all inclusive verblijf in het ziekenhuis wat dat betreft. Na de foto mocht ik naar huis, met een nieuw recept voor pijnstillers en een afspraak voor bloedprikken op zak. Afwachten maar weer dus.

Groen licht

Er ging weer een weekend vol drugs en een beetje rock ’n roll overheen. Dat laatste bestond vooral uit het overleven van pakjesavond, een huiskamer vol rook omdat één van de meiden een poging afbakbroodje in de magnetron had gedaan, de wasmachine die stuk ging en mijn vulling die afbrak op een stokbroodje brie. Business as usual dus eigenlijk. Maar toen werd het dinsdag en kwam het verlossende telefoontje van de uroloog.

De nierfunctie was nog oké, dus ik kon de stent nog uitstellen. En, goed nieuws, Henk stond wel open voor vergruizing. En dat kon al snel, aldus de uroloog, zo binnen twee á drie weken zou ik terecht kunnen.

[ lees hier de stilte die viel aan de telefoon ]

Toen ik een soort van aangeslagen aangaf onder de noemer ‘snel’ iets anders te verstaan, begreep ik van haar dat dit echt mazzel was, want als ik niet voor vergruizing maar voor de operatie was gegaan was de wachtlijst drie tot vier maanden. Met dank aan corona. Twee tot drie weken klonk opeens een stuk beter.

Wat nog beter klonk was de vrouw van het afsprakenbureau die mij diezelfde middag nog belde met de mededeling dat er 17 december al een plekje vrij was. HOERA! Nog één weekje op pijnstillers, dat moet lukken. Op naar een nieuw avontuur: vergruizen! Ik heb inmiddels een telefonische uitleg, een animatie en een brochure ontvangen en ik kijk er nu zowel naar uit als tegen op. Want geloof niet dat het minder ingrijpend is. Maar we gaan het meemaken. Gaat vast leuk blogvoer opleveren, dat is tenminste nog iets.

Wordt vervolgd dus. Alweer.

Tot die tijd ga ik allerlei nieuwe choreografieën ontwikkelen op het ritme van niersteenkolieken. Je moet toch wat.

2 Reacties naar “Neef Henk – deel 2”

  1. Helga 10 december 2020 bij 13:41 #

    Heftig, nog zo lang volhouden met pijn. Sterkte, hopelijk ben je er volgende week van af.

  2. Ed 10 december 2020 bij 14:53 #

    Hou vol!

    Ik ben benieuwd naar je ervaringen met het vergruizen! Zelf 2x meegemaakt en ik vond het een prima te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: