Lang & Besmettelijk: het lelijke jonge eendje

22 jun

Het leven is geen sprookje. Zeker niet in deze tijden. Waarin het nieuwe normaal bestaat uit 1,5 meter afstand houden, mondkapjes in het OV en collectief thuiswerken. Een nieuw normaal dat ik weiger ‘normaal’ te vinden. Tijdelijk anders dekt (hopelijk) de lading beter.

Maar goed, het ‘tijdelijk anders’ vraagt om aanpassingen. Thuis, op straat, in de winkels, op het werk. En in sprookjes. Want laten we eerlijk zijn, sommige sprookjes zijn behoorlijk achterhaald. Zeker nu. En dus ben ik zo vrij geweest een groot aantal sprookjes in een coronajasje te steken. Gewoon omdat het kan. En hé, ik zit ook maar thuis.

Oh enne….het zijn sprookjes hè. Dus niet gaan roepen ‘dat klopt helemaal niet!!’, want het is dus een sprookje. Als in een verzonnen verhaal. Met hier en daar een stukje actualiteit. Dus.

Vandaag deel 8 in de serie ‘Lang & Besmettelijk’ : het lelijke jonge eendje

Er was eens een meisje dat hard aan het blokken was voor haar eindexamen HAVO. Edith Swaen was haar naam en om heel eerlijk te zijn, zag ze het allemaal heel even niet meer zitten. Ze was haar schoolexamens best goed doorgekomen tot nu toe en maakte zich klaar voor de laatste ronde. Nog één toetsweek en daarna blokken, blokken, blokken voor de centrale eindexamens. En hoe ontspannen ze dat centrale examen in zou gaan hing dus van komende toetsweek af. De laatste schoolexamens….ze had zich ingeschreven voor extra bijlessen op schei- en wiskunde, haar zwakste vakken. Ze had voor de spiegel geoefend op haar mondeling voor Engels en Nederlands. Ze zou ‘m gaan rocken, aan de voorbereiding zou het niet liggen. Totdat plots…

School gesloten

Ja hoor. Daar was hij dan, het nieuwsbericht FROM HELL. Ieder ander moment in de afgelopen vier jaar zou Edith dansend op de banken zijn gesprongen bij het horen van een schoolsluiting. Nu kwam deze mededeling van de minister van Onderwijs als een bom binnen. Hoe moest ze zich nu voorbereiden? Hoe voorkwam ze dat ze achter zou komen te lopen op de rest van de lesstof? Hoe moest het überhaupt nu met de schoolexamens verder? Ze zet de televisie uit en rent naar boven. Om op de rand van haar bed een potje ouderwets te janken.

Online les

Zuchtend zit Edith voor haar scherm, waarop haar scheikundedocent de reactie van een of andere molecuul aan het uitleggen is. De wifi hapert, net als zijn verhaal en de concentratie van Edith zelf. Het is omschakeling op omschakeling. De lessen worden online voortgezet en voor het afnemen van de schoolexamens wordt gekeken naar wat er mogelijk is. Al ziet ze er nu nog meer tegenop dan ze al deed. Van haar zorgvuldig uitgekiende voorbereidingsstrategie is niets meer over. De bijlessen zijn komen te vervallen, de bibliotheek is dicht dus daar kan ze ook niet naar toe voor aanvullend materiaal of gewoon een plek waar ze zich wel even kan concentreren. Online lesgeven klinkt leuker dan het is, met twee videobellende, thuiswerkende ouders en een zusje thuis dat ook het nodige geluid produceert. Apathisch haast schrijft ze de formules over die haar docent uitlegt.

De tweede bom

Ze hapt nog net niet naar zuurstof….zei hij het nou echt? De. Centrale. Eindexamens. Gaan. Niet. Door.
Hoe dan? En wat nu dan? Heeft ze nu alles voor niets? Moet ze het jaar overdoen? Wat betekent dit voor mij, voor mijn vervolgopleiding, voor….alles? Haar wereldje stort binnen korte tijd voor de 2e keer in. Ze weet het allemaal ook even niet meer. Vrij snel volgt de mail van school. De schoolexamens die al gepland stonden worden online afgenomen en tellen nog mee. Na afloop van deze toetsweek worden de eindcijfers bepaald en weet Edith of ze geslaagd is.

En dat is ze. Geslaagd. Na 2 weken op haar tenen lopen, zich keer op keer weer isoleren met laptop op haar kamer om in stilte (ONMOGELIJK IN HUIS) een examen te volbrengen terwijl docenten online surveilleren en digitaal over haar schouder meekijken. Het was verschrikkelijk. En ze heeft zo het gevoel dat ze in alles gefaald heeft. Dat het zoveel beter had gekund. Dat ze zichzelf niet heeft kunnen bewijzen. Ook al zeggen haar cijfers nu dat ze geslaagd is, klaar is….de euforie blijft uit. Ze voelt zich een ballon die langzaam leegliep, waar ze ‘m liever had zien knallen op het moment suprême.

Corona diploma

Geen feestje, geen gala, niet in spanning zitten, maar ‘gewoon’ je papiertje ophalen. En vakantie vieren. Alsof dat zo’n feest is, nu iedereen verplicht binnen moet blijven. Dit is ZO niet wat ze zich ervan had voorgesteld. En hoeveel waarde heeft dat hele papiertje nu eigenlijk? Ze heeft er vijf jaar naar toegewerkt en wat heeft het haar uiteindelijk opgeleverd? Een coronadiploma. Lekker dan. Een lachertje. Niemand die haar ooit nog serieus neemt. De goedbedoelde opmerkingen van familie en vrienden helpen ook niet echt. “Zo had jij even mazzel hè “, “stelt niks voor zo, zo’n diploma”, “jij hebt het bijna cadeau gekregen “. Fijn hoor. Heel fijn. Ze gast er zelf ook bijna in geloven….

 

Met lood in haar schoenen schrijft ze zich in voor haar vervolgopleiding management en economie. Was ze maar alvast 18…dan kon ze zich wat moed indrinken. Want misschien is dit allemaal wel veel te hoog gegrepen voor haar.

We spoelen even door….

Het is 2026 en Edith heeft zojuist een uitnodiging ontvangen voor een 2e sollicitatiegesprek. Ze is aangenaam verrast, want het eerste gesprek ging wel goed maar ze had nooit verwacht dat ze door zou zijn naar de tweede ronde. Na haar studie was dit eigenlijk het eerste baantje dat haar echt leuk leek, maar ze durft nog nergens op te hopen. En al helemaal niet op een baan als projectmanager bij een groot vastgoedbedrijf. Maar wie niet waagt, wie niet wint toch?

Het is dinsdag 22 april, de dag van het tweede gesprek. Ietwat nerveus zit Edith in de wachtruimte, samen met een lange, slanke man en een vrouw met een prachtige bos krullen. Eén voor één worden ze naar binnen geroepen door het afdelingshoofd dat de sollicitatie leidt, John van der Hoeven. Eerst de man, daarna de krullenbol. Edith ziet ze beide met een zelfingenomen glimlach het kantoor verlaten. Natuurlijk ben ik als laatste, hopelijk hebben zij niet het gras voor mijn voeten weggemaaid, denkt ze bij zichzelf. Dan wordt Edith geroepen. Ze staat op en loopt zo zelfverzekerd mogelijk richting de openstaande deur. “Goedemiddag, hartelijk dank voor de uitnodiging, leuk u weer te zien”, hoort ze zichzelf zeggen.

En zo is het….

“Laat ik maar gewoon heel eerlijk met je zijn”, John rommelt wat door de papieren voor hem en kijkt Edith niet aan. “Ik zie dat je je HAVO diploma in 2020 hebt gehaald?” Ja hoor, daar gaan we, denkt Edith. Gaat verdomme dat coronadiploma me hier nou een baan kosten….ik wist het, ik wist het, ik wist het. John kijkt op van zijn bureau en glimlacht naar haar. “Corona tijdperk hè? Dat waren nog eens rare tijden. Tja, weet je….je maakte bij het eerste gesprek al direct een goede indruk op me. En nu ik weet dat je ook nog eens een coronadiploma hebt…”, John wacht heel even voor hij verder gaat. “Tja, dan weet ik ook wat voor vlees ik in de kuip heb”. Edith kijkt ‘m verbaasd aan. “Als je in dat soort rare tijden een diploma weet te behalen, dan getuigt dat van aanpassingsvermogen, flexibiliteit en enorme doorzettingskracht. Om nog maar te zwijgen over mentale weerbaarheid. Dat soort mensen heb ik nodig hier. Die zich niet gek laten maken en zich nergens door laten tegenhouden”.

Ietwat theatraal schuift John zijn stoel naar achter, staat op en reikt zijn hand uit naar Edith. “U bent een vechtertje mevrouw Swaen. Gefeliciteerd. U heeft de baan. Tenminste….als u die nog wilt natuurlijk”. Heel even blijft het stil, maar dan staat ook Edith op en schudt John enthousiast de hand. “Natuurlijk wil ik dat, u gaat er geen spijt van krijgen. Echt niet. Beloofd!”. En zo kwam zes jaar later alsnog de euforie, terwijl ze bijna huppelend het kantoor verliet. Het begin van een lange en mooie carrière.

En ze leefde nog lang….en ambitieus.

 

Eerder verschenen in deze reeks:

De nieuwe kleren van de keizer
Sneeuwwitje
Roodkapje
Doornroosje
Hans en Grietje
Repelsteeltje
Rapunzel

 

Bron foto: Animated heaven

Eén reactie to “Lang & Besmettelijk: het lelijke jonge eendje”

  1. Mies Huibers 22 juni 2020 bij 16:16 #

    Prachtig. Ik zit hier gewoon blij te zijn voor haar. Oh nee, het is maar een sprookje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: