Lang & Besmettelijk: Sneeuwwitje

10 jun

Het leven is geen sprookje. Zeker niet in deze tijden. Waarin het nieuwe normaal bestaat uit 1,5 meter afstand houden, mondkapjes in het OV en collectief thuiswerken. Een nieuw normaal dat ik weiger ‘normaal’ te vinden. Tijdelijk anders dekt (hopelijk) de lading beter.

Maar goed, het ‘tijdelijk anders’ vraagt om aanpassingen. Thuis, op straat, in de winkels, op het werk. En in sprookjes. Want laten we eerlijk zijn, sommige sprookjes zijn behoorlijk achterhaald. Zeker nu. En dus ben ik zo vrij geweest een groot aantal sprookjes in een coronajasje te steken. Gewoon omdat het kan. En hé, ik zit ook maar thuis.

Oh enne….het zijn sprookjes hè. Dus niet gaan roepen ‘dat klopt helemaal niet!!’, want het is dus een sprookje. Als in een verzonnen verhaal. Met hier en daar een stukje actualiteit. Dus.

Vandaag deel 6 in de serie ‘Lang & Besmettelijk’ : Sneeuwwitje.

Er was eens een meisje dat op een kwade dag haar vader verloor en alleen achterbleef in haar ouderlijk huis met haar chagrijnige en jaloerse stiefmoeder, Gertrude.

Nu konden Whitney en haar stiefmoeder het al niet echt lekker met elkaar vinden, maar door dit hele coronagedoe zaten ze ook nog eens 24/7 op elkaars lip. Dat maakte de sfeer in huis er niet echt beter op zullen we maar zeggen. Whitney probeerde er het beste van te maken, maar had zich tegelijkertijd wel ingeschreven op een alert van goedkopehuurwoningen.nl. Hoe eerder ze thuis weg kon, hoe beter. Alles was beter dan samen met haar stiefmoeder, zelfs als het zou betekenen dat ze ergens anti-kraak of in één of ander stinkend gribushol terecht zou komen. Als het maar betaalbaar was, want van haar studiebeurs en bijbaantje kon ze eigenlijk maar nét rondkomen. Een maandelijkse verplichting als ‘de huur’, zou ingepast kunnen worden, zolang het maar om een redelijk bedrag ging. En met redelijk bedoelde ze goedkoop.

Een onverwachte verrassing

Gelukkig had ze haar vriendje, Richard. Ze kon ‘m nu natuurlijk niet zien in deze tijden, althans…wel via scherm of tijdens een wandeling met 1,5 meter afstand, maar toch. Ook al konden ze elkaar niet aanraken, elkaars hand vasthouden, hij wist haar wel steeds weer moed in te praten en op te vrolijken. “Hou vol”, had hij gisterenavond nog via Zoom tegen haar gezegd toen ze weer even haar beklag deed over de hele situatie. “Morgen heb ik een leuke verrassing voor je, daar kikker je vast van op!”. En nu ligt ze in bed, te denken aan zijn woorden. Ze was nogal nieuwsgierig van aard…wat voor verrassing zou het zijn? Een kamer verder lag ook haar stiefmoeder nog wakker. Ze had aan de deur mee staan luisteren met het gesprek tussen Whitney en Richard en was not amused. Ze gunde haar stiefdochter niets. Zij geen leuk leven, dan Whitney ook niet. Het was nogal een zure vrouw.  “Geen idee wat voor verrassing het is, maar mooi dat ik er voor ga zorgen dat die in het water valt morgen”, dacht ze. Ze draait zich om en valt met een haast satanische glimlach op het gezicht in een diepe, diepe slaap.

De volgende ochtend, zo rond 11.00 uur, gaat de bel. Gertrude doet open en kijkt in drie vrolijk lachende gezichten. Het is Richard, met op 1,5 meter afstand gevolgd door zijn ouders. Ze kijken haar stralend en verwachtingsvol aan. Gadverdamme. Haar maag draait zich om bij het zien van zoveel vrolijkheid en positiviteit in de ochtend. Maar ze herstelt zich snel en tovert een gemaakt glimlachje op haar gezicht. “Wat een verrassing! Ik weet niet wat de bedoeling is? Normaal gesproken zou ik jullie natuurlijk van harte uitnodigen om binnen te komen. Maar ja, in deze tijden met corona en zo…..”. “We staan hier prima”, onderbreekt Richard haar. “Wij willen Whitney uitnodigen om een gebakje met ons te eten in het parkje hiervoor”. Demonstratief houdt hij een gebaksdoos omhoog die hij in zijn handen heeft. “Uiteraard met inachtneming van de 1,5 meter regel”, hij zet een plechtig, bekakt stemmetje op. Whitney, die ook op het geluid van de bel is afgekomen, klapt in haar handen van plezier. “Wat leuk, wat ontzettend leuk! Wacht even, ik pak twee krukjes uit de keuken en ik kom eraan!”. En nog geen minuut later stormt Whitney naar buiten met twee klapkrukjes in de hand. Gertrude kijkt hen verbitterd na voordat ze met een harde klap de voordeur dichtgooit.

Lang leve de noodverordening!

Kijk ze nou zitten. Walgelijk, zoveel geluk. Van achter het raam ziet Gertrude hoe Whitney en Richard de krukjes hebben opgesteld tegenover een bankje. Ze lachen en eten al vrolijk kletsend met zijn ouders hun gebakje. Het glazuur springt van hun tanden, zo vrolijk ziet het tafereeltje eruit. Gertrude kan het niet meer aanzien. Tijd voor actie. Op zo’n moment prijst ze zich gelukkig dat ze zo’n machtige positie met bijbehorend netwerk heeft binnen de stad. Ze pakt haar mobiel en belt met het hoofd van de lichtblauwe brigade.

“Luister eens, volgens de noodverordening die in onze stad van toepassing is, mag dit gewoon niet. Punt”. De ietwat geïntimideerde BOA (buitengewoon opsporingsambtenaar) die direct na Gertrude’s telefoontje is op komen draven staakt zijn verzet. “Dus jij gaat daar nu direct heen, slingert hen op de bon en neemt het meisje mee omdat ze geen identiteitsbewijs bij zich heeft. Begrepen?” De BOA knikt gehoorzaam en gaat op pad. Gertrude loopt naar het raam, waar ze mooi uitzicht heeft op wat komen gaat. Ze vraagt zich af wat Whitney straks erger gaat vinden….de boete van € 400 en een aantekening waardoor ze een strafblad krijgt of de schaamte dat ze Gertrude zal moeten bellen om haar op te halen. Met het ID-bewijs van Whitney in de handen wappert ze zichzelf de illusie van wat koelte toe terwijl ze wacht op wat komen gaat.

Strafbare samenscholing

Whitney snapt er niets van. Het ene moment zit ze nog lekker in de zon te genieten van een gebakje het gezelschap en plots verschenen er -uit het niets, zo leek het- twee BOA’s die dat heerlijke moment wreed verstoorden. Blijkbaar viel dit ‘georganiseerd samenzijn’ onder de verboden samenscholing uit de noodverordening en nu moeten zowel zij als haar toekomstige schoonouders en Richard € 400 de man aftikken. Waar moet ze dat in vredesnaam vandaan toveren? En tot overmaat van ramp heeft ze nu dus ook een strafblad. Zij, de onschuld zelve. Een strafblad! “Het blijft lastig”, onderbreekt de man die haar begeleidt haar gedachten. “Wat jullie deden, mag in de ene plaats wel, maar hier dan weer niet. Al die noodverordeningen zijn anders”. Whitney fronst haar wenkbrauwen. “Waarom kunnen jullie het dan niet door de vingers zien? Ons alleen maar waarschuwen? En waarom moet ik eigenlijk met u mee nu?” De man kijkt haar vriendelijk aan. “Weet je, ik nam je mee omdat je geen ID bewijs bij je hebt. Dat ben je eigenlijk wel verplicht. Officieel moet ik je nu overdragen op het bureau en dan moet je je stiefmoeder bellen om jou op te komen halen”. “Hoe weet u dat ik een stiefmoeder heb?”, reageert Whitney als door een bij gestoken. “Weet je wijffie, zij heeft dit eigenlijk zo geregeld. Zij heeft ons gebeld om jullie zogenoemde picknick te verstoren. En wij moeten ons werk doen, maar als ik heel eerlijk ben….ik voel me er niet goed bij”. Whitney weet niet wat ze hoort. Ze wist wel dat haar stiefmoeder jaloers was, maar dat ze zo gemeen zou zijn? Ze weet dat ik niet veel geld heb, hoe kon ze, denkt ze bij zichzelf.

Het was een genot om te zien, Gertrude zat eerste rang. Eerst de verschrikte gezichten, dan de ontzetting bij Whitney (waarschijnlijk toen ze te horen kreeg hoe hoog de boete was) en daarna de verslagenheid toen de BOA haar stiefdochter meevoerde. Het wachten was nu op het telefoontje. Hoe beschaamd zou Whitney zich voelen dat ze van alle mensen uitgerekend haar, Gertrude zou moeten bellen. Dat ze haar nodig had, waar ze de laatste tijd juist zo ontzettend bezig was om van haar los te komen. Heerlijk dit. Er trok een siddering van vreugde door haar lijf. Haar oog valt op haar telefoon die werkeloos op de salontafel ligt en besluit op dat moment om Whitney nog wat langer te laten bungelen. “Ik ga fijn een blokje om”, zegt ze hardop tegen zichzelf terwijl ze haar jas aantrekt en de trap afloopt naar beneden. “Zonder telefoon. Oeps, vergeten!”. En met een valse glimlach trekt ze de deur achter zich dicht.

Een uitvlucht

“….dan kan ik ook geen bekeuring uitschrijven”.
“Sorry, wat zei u?”, Whitney was even afgeleid en kreeg niet mee wat er tegen haar gezegd werd. De BOA haalt diep adem en herhaalt geduldig: “Tja, stel je voor dat je nu de benen zou nemen. Ik heb je gegevens nog niet genoteerd en ik ken je verder niet. Tja, dan kan ik ook geen bekeuring uitschrijven”. Het duurt even voordat de woorden van de BOA tot Whitney doordringen. Ze kijkt de man vragend aan en hij knikt haar bijna onzichtbaar, maar bemoedigend toe. In haar hoofd telt ze af en als ze bij 1 is aanbeland zet ze het op een lopen. Ze rent en rent en rent….maar waarheen? Ze heeft geen idee. De kruising over, de straat door, ze rent wel tien minuten lang totdat ze echt uit het centrum is. Ze vertraagt haar tempo, steeds wat langzamer. Tot ze al wandelend de hoek omslaat en oog in oog staat met….haar stiefmoeder.

“Jij, Jij…hoe kan dit? Jij zou toch..”, stamelt Gertrude. Het laatste dat ze had verwacht was Whitney hier in alle vrijheid te zien rondlopen. Een antwoord op haar vragen krijgt ze niet, want Whitney heeft zich alweer omgedraaid en sprint weg. Ze rent de straat uit terwijl in haar hoofd alle alarmbellen afgaan. Wat moest ze nu doen? Ze slaat linksaf en komt langs een speelplein bij een school waar net een plukje kinderen dat daar aan het spelen is, naar binnen wordt geroepen. Ze rent het schoolplein op en glipt met de kinderen mee naar binnen. De deur sluit achter haar. Voor nu is ze veilig.

Door de zure appel heen bijten

Met haar rug tegen de gesloten deur aan hijgt ze uit en kijkt om zich heen. Zeven paar ogen kijken haar verbaasd aan. “Wie ben jij? Wat doe je hier”, vraagt één van de kinderen. “Ik ben op de vlucht voor een heel gemene mevrouw en moet me hier even verschuilen. Ik hoop dat dat mag van jullie? Is hier trouwens geen volwassene aanwezig?” vraagt ze aan de zeven kinderen. “Ik dacht trouwens dat de scholen gesloten waren?” “Klopt”, antwoordt de langste -en daarmee waarschijnlijk de oudste- van het stel. “Maar onze ouders hebben een vitaal beroep, voor hun kinderen wordt een uitzondering gemaakt. Wij mogen wel naar school. Mijn vader is bijvoorbeeld huisarts”. “Juf Milou komt er zo aan”, vult de kleinste hem aan. “Wij gaan zelf naar binnen en wassen onze handen. De juf ontsmet ondertussen onze tafels en dan zien we elkaar in het lokaal. Maar voordat we dat doen eten we altijd nog even onze pauzehap. Wil je ook?” Hij tovert een bakje tevoorschijn met daarin een keurig schoongemaakte en in partjes gesneden appel. “Graag!” Whitney pakt behoedzaam een partje uit het bakje en steekt het dankbaar in haar mond. Maar hijgen, praten en kauwen blijkt moeilijker dan gedacht als je nog vol adrenaline zit. Het stukje appel schiet verkeerd en blijft in haar keel hangen. De kinderen kijken verschrikt toe hoe Whitney één hand naar haar keel brengt en met de andere wild zwaaiend probeert duidelijk te maken dat ze stikt. In blinde paniek gooit ze de deur open en rent het schoolplein weer op, op zoek naar een volwassene die haar te hulp kan schieten.

Dé kus der verlossing

Het laatste wat Richard van zijn vriendin zag waren haar zwarte, wapperende haren en haar bange blik, toen ze door de BOA werd meegenomen omdat ze geen ID-bewijs bij zich had. Klinkklare onzin, als je het hem vraagt, net als die achterlijke bekeuring die ook aan hem en zijn ouders was uitgedeeld. Na de eerste verbazing was er vooral veel woede, maar ook die was inmiddels wat weggezakt. Hij was nu vooral heel bezorgd om Whitney. Waar zat ze? Waar hadden ze haar mee naar toegenomen? Omdat hij geen raad wist met zichzelf en met de situatie is hij maar gaan lopen. Het centrum door, de wijken eromheen. Tevergeefs op zoek naar zijn vriending. Misschien moet ik maar naar huis gaan en wachten tot ze zelf contact opneemt, denkt hij bij zichzelf terwijl hij de omgeving scant. En net op het moment dat hij de moed op wil geven, ziet hij plots een schokkende, wild gebarende vrouw. Ze loopt bijna blauw aan terwijl ze in paniek een schoolplein over struikelt. Het is Whitney, zijn Whitney! En ze stikt! Hij bedenkt zich geen moment, rent het plein op en neemt haar in de Heimlichgreep. Hij spant zijn armen aan en rukt ze met een ferme beweging schuin omhoog onder haar ribbenkast.

Het stukje appel vliegt uit haar keel en Whitney maakt een hoestend en raspend geluid. Richard neemt haar in zijn armen en kalmeert haar onder het toeziend oog van de zeven kinderen die in een cirkel om hen heen staan. Ze applaudisseren, wat een held! “Zoenen, zoenen!”, scanderen ze. Whitney en Richard kijken elkaar lachend, maar vooral opgelucht aan. “Tja, die 1,5 meterregel hebben we nu toch al geschonden”, zegt Whitney blozend. “En wat willen ze doen dan, ons nog een keer bekeuren?”, lacht Richard. Hij drukt zijn lippen op de haren en ze verliezen zich in een zoen terwijl het gejuich van de kinderen alleen maar toeneemt. “Dit was té lang geleden”, aldus een lachende Richard. “Maar het mag eigenlijk niet hè”, aarzelt Whitney als Richard nog een kusje steelt. “Dan moeten we het maar legaal maken”, fluistert Richard op samenzweerderige toon. “Trek bij me in. Het is krap, ik weet het, maar ik heb het er met mijn ouders over gehad en zij staan erachter. Al is het maar voor tijdelijk, totdat jij iets anders hebt gevonden. Liefst met mij, dat dan weer wel”. Whitney’s blik gaat van verbaasd naar blij, maar voordat ze antwoord kan geven worden haar woorden gesmoord door de gretige mond van haar vriendje. Want hé, twee maanden huidhonger is hem niet in de koude kleren gaan zitten!

Dus laten we het stel maar met rust en afsluiten met het aloude cliché: ze leefden nog lang en gelukkig zonder 1,5 meter afstand er tussen.

 

Eerder verschenen in deze reeks:

Roodkapje
Doornroosje
Hans en Grietje
Repelsteeltje
Rapunzel

 

Bron foto: Sherwin Sibala

3 Reacties to “Lang & Besmettelijk: Sneeuwwitje”

  1. Mies Huibers 10 juni 2020 bij 18:12 #

    Het aloude sprookje is er geweldig op vooruit gegaan. Heerlijk!

Trackbacks/Pingbacks

  1. Lang & Besmettelijk: de nieuwe kleren van de keizer | feetjeblogt - 14 juni 2020

    […] Sneeuwwitje Roodkapje Doornroosje Hans en Grietje Repelsteeltje Rapunzel […]

  2. Lang & Besmettelijk: het lelijke jonge eendje | feetjeblogt - 22 juni 2020

    […] nieuwe kleren van de keizer Sneeuwwitje Roodkapje Doornroosje Hans en Grietje Repelsteeltje […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: