Lang & Besmettelijk: Roodkapje

3 jun

Het leven is geen sprookje. Zeker niet in deze tijden. Waarin het nieuwe normaal bestaat uit 1,5 meter afstand houden, mondkapjes in het OV en collectief thuiswerken. Een nieuw normaal dat ik weiger ‘normaal’ te vinden. Tijdelijk anders dekt (hopelijk) de lading beter.

Maar goed, het ‘tijdelijk anders’ vraagt om aanpassingen. Thuis, op straat, in de winkels, op het werk. En in sprookjes. Want laten we eerlijk zijn, sommige sprookjes zijn behoorlijk achterhaald. Zeker nu. En dus ben ik zo vrij geweest een groot aantal sprookjes in een coronajasje te steken. Gewoon omdat het kan. En hé, ik zit ook maar thuis.

Oh enne….het zijn sprookjes hè. Dus niet gaan roepen ‘dat klopt helemaal niet!!’, want het is dus een sprookje. Als in een verzonnen verhaal. Met hier en daar een stukje actualiteit. Dus.

Vandaag deel 5 in de serie ‘Lang & Besmettelijk’ : Roodkapje. Waarschuwing vooraf: gezellig wordt het niet.

Er was eens een meisje dat van haar moeder wat boodschapjes moest langsbrengen bij haar grootmoeder.

Ze had er zó geen zin in. Het laatste waar Sienna op zat te wachten op haar vrije dag, was wel een bezoekje brengen aan haar oma. Denk je niet naar school te hoeven, komt je moeder met het domme plan om wat boodschappen te brengen. Laat ze lekker zelf gaan, dacht Sienna, terwijl ze mokkend op de trein staat te wachten. Nu was het echt niet zo dat ze niet van haar oma hield hoor, ze kwam er graag. Maar in deze tijd, waarin ze ‘vrij’ lijkt te zijn maar eigenlijk alleen maar binnen mag zitten, had ze gehoopt dat haar eerste uitstapje naar buiten er iets anders uit zou zien. Maar goed. Wat moet, dat moet. En wie weet…misschien was het wel heel gezellig bij oma.

Thuisbezorgd.nl

Ergens begreep ze het ook wel hoor. Met die hamsterpraktijken in de supermarkt, was boodschappen doen voor oma bijna topsport geworden. Waarbij ze het kampioenschap ‘misgrijpen’ al een paar keer op haar naam had geschreven. En dus had Sienna licht tegengeprutteld maar toch een familiepak toiletpapier, 3 doosjes paracetamol en wat blikken soep in haar fietsmandje gegooid. Niet dat ze van plan was om te gaan fietsen, dat niet. Maar het OV was één grote No Go, aldus haar ouders. En oké…de premier had ook al zoiets staan blaten op een persconferentie. “Maak alleen gebruik van het openbaar vervoer als het noodzakelijk is”, had ze hem ergens op de achtergrond horen zeggen, terwijl ze afgeleid de gebarentolk bewonderde. Nou, ik vind dit best noodzakelijk, sprak ze zichzelf moed in. Ik ga me daar een beetje een kwartier fietsen als ik de trein kan nemen! En dus fietste ze naar het station om met haar mand in de hand haar reis te vervolgen.

Met enige vertraging komt de sprinter naar Rotterdam aangerold. Vol bravoure stapt ze de coupé in, op zoek naar een zitplaats. Het is niet druk, dus het lukt vrij eenvoudig om de 1,5 meter afstand (jaaahaaaa……haar moeder wees haar daar ongeveer 5x per dag op) te bewaren. In de coupé zelf zijn misschien welgeteld 4 mensen, waarvan een aantal met een mondkapje voor. De dag dat ze dat gaan eisen in het openbaar vervoer is het moment waarop ik alsnog de fiets pak, denkt ze bij zichzelf. Of ze moeten mondkapjes in kekke kleuren gaan verkopen. Rood of zo. Dan zou ze er misschien nog wel over na willen denken. In gedachten verzonken kiest ze voor een plekje bij het raam tegenover twee lege stoelen. Haar mandje zet ze op de stoel naast haar. Heel even schrikt ze van het snerpende gefluit van de conducteur, maar ze ontspant al snel als de trein zich langzaam in beweging zet.

Grenzen vervagen

“Sorry. Sorry meneer”. Een jongen in bedrijfskleding van Albert Heijn probeert zijn balans te bewaren terwijl hij de coupé in komt. Door het schokken van de trein pakt hij de tenen van de conductrice mee. Hij verontschuldigt zich nog een paar keer, terwijl hij quasi nonchalant zijn weg door het gangpad vervolgt. Sienna kijkt op en kijkt in de meest diepblauwe ogen die ze ooit heeft gezien. Ze verzuipt er ter plekke in. De jongen draagt geen mondkapje, waardoor ze tijdens het verdrinken door ook nog eens verblind wordt door zijn stralend witte tanden en zijn betoverende lach. Als liefde op het eerste gezicht al bestond, dan wordt ze op dit moment gesponsord door de NS, denkt ze. De jongen vangt haar blik op en geeft haar een vette knipoog. Normaal een afknapper, maar hij komt er mee weg. Uitnodigend lacht ze naar hem terug en meer heeft hij niet nodig. Hij glijdt in de stoel tegenover haar, zo haar aura en haar anderhalve meter zone in. Ze ziet het, ze weet het en ze bepaalt op dat moment dat de liefde even voorrang moet krijgen. Of in ieder geval een kans. “Heet jij echt Wolf?”, hoort ze zichzelf zeggen, terwijl ze naar zijn naamplaatje wijst dat op zijn supermarktuniform prijkt. Het ijs is gebroken, de rest gaat vanzelf.

Met een big smile komt Sienna bij haar oma aan. Ze zet haar mandje op de stoep, belt aan en doet dan braaf twee stappen achteruit. “Tafeltje dek je!”, roept ze vrolijk als haar oma de deur opendoet. “Ah, dubbellaags toiletpapier. Lekker veel calorieën”, grapt haar oma terug vanuit de deuropening. Het liefst zou Sienna het breekbare oude vrouwtje even willen knuffelen. Ze kan altijd zo lachen en kletsen met haar omaatje, zou écht niet weten wat ze zonder haar zou moeten. Kon ze maar even naar binnen gaan en onder het genot van een kop thee vertellen over haar ontmoeting met die mooie vreemdeling in de trein. Hoe ze zoveel gemeen bleken te hebben en dat ze hem haar telefoonnummer heeft gegeven. En dat ze hoopt op een vervolg. Maar de afstand is te groot voor een goed gesprek. Laat staan een knuffel. En dus houdt ze het bij een kort praatje en neemt ze met een kushandje afscheid van oma. Dat gaat niet helemaal goed, waardoor het luchtige gebaar verandert in een spontane hoestbui. “Denk erom hè, met je ellebogen werken”, grapt haar oma nog voordat ze de deur dichtslaat.

Wakker in een vreemde wereld

“Sienna, wat heb je een rare kleding”, de woorden vormen zich in haar hoofd, maar bereiken haar mond niet. “Wat heb je een vreemd masker op”, ze zou het willen schreeuwen naar haar kleindochter. Maar de buis in haar keel weerhoudt haar van iedere poging tot spreken. Ze heeft er ook de kracht niet meer voor. Ze is op. Ze probeert Sienna’s blik te vangen boven het masker, maar kijkt in een paar vreemde ogen. “Gaat u maar weer slapen mevrouw”, hoort ze een diepe mannenstem zeggen. Hé, dat is mijn kleindochter helemaal niet, denkt ze nog, vlak voordat ze wegglijdt in een diepe slaap. Dokter De Jager controleert nog wat functies en draagt haar daarna over aan de IC-verpleegkundige.

Wat als….

Vier en een halve week later gaat Sienna weer op bezoek bij haar oma. Ze is net van de Intensive Care af en ligt nu op een speciale corona afdeling om verder te herstellen. Maar Sienna komt het ziekenhuis niet in, er wordt -vanwege mogelijk besmettingsgevaar- geen bezoek meer toegelaten. En dus druipt ze moedeloos en met een mandje vol schuldgevoel weer af. Thuis slaat haar moeder een arm om haar heen en probeert haar te troosten. “Je weet niet hoe ze besmet is geraakt lieverd”, hoort ze haar moeder zeggen. “Ze ging af en toe nog naar buiten, naar de supermarkt, het kan overal gebeurd zijn”. Maar Sienna hoort haar niet, die draait vooral de film getiteld ‘Wat als’ af in haar hoofd. Met de onweerstaanbare Wolf in de hoofdrol. Ze had haar anderhalve meter moeten bewaken, hoe had ze zo dom kunnen zijn. Het was het allemaal niet waard, hij heeft haar ook niet eens meer gebeld. Hoe had ze zo stom kunnen zijn. Hoe dan? Wat als ze hem gevraagd had afstand te bewaren en ergens anders te gaan zitten? Wat als ze in haar elleboog had gehoest? Wat als…..getergd kijkt ze door het raam naar buiten, terwijl de tranen over haar wangen lopen. En ze leefde nog lang en vol schuldgevoel.

PS: Dankzij dokter De Jager kwam het allemaal weer helemaal goed met oma. Het blijft natuurlijk wel een sprookje hè. Met happy end en een hele lange revalidatieperiode. Dat dan weer wel.

 

Eerder verschenen in deze reeks:

Doornroosje
Hans en Grietje
Repelsteeltje
Rapunzel

 

Bron foto: Treinreiziger.nl

3 Reacties to “Lang & Besmettelijk: Roodkapje”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Lang & Besmettelijk: Sneeuwwitje | feetjeblogt - 10 juni 2020

    […] Roodkapje Doornroosje Hans en Grietje Repelsteeltje Rapunzel […]

  2. Lang & Besmettelijk: de nieuwe kleren van de keizer | feetjeblogt - 14 juni 2020

    […] Roodkapje Doornroosje Hans en Grietje Repelsteeltje […]

  3. Lang & Besmettelijk: het lelijke jonge eendje | feetjeblogt - 22 juni 2020

    […] nieuwe kleren van de keizer Sneeuwwitje Roodkapje Doornroosje Hans en Grietje Repelsteeltje […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: