Lang & Besmettelijk: Hans en Grietje

21 mei

Het leven is geen sprookje. Zeker niet in deze tijden. Waarin het nieuwe normaal bestaat uit 1,5 meter afstand houden, mondkapjes in het OV en collectief thuiswerken. Een nieuw normaal dat ik weiger ‘normaal’ te vinden. Tijdelijk anders dekt (hopelijk) de lading beter.

Maar goed, het ‘tijdelijk anders’ vraagt om aanpassingen. Thuis, op straat, in de winkels, op het werk. En in sprookjes. Want laten we eerlijk zijn, sommige sprookjes zijn behoorlijk achterhaald. Zeker nu.

En dus ben ik zo vrij geweest een groot aantal sprookjes in een coronajasje te steken. Gewoon omdat het kan. En hé, ik zit ook maar thuis. Vandaag deel 1 in de serie ‘Lang & Besmettelijk’ : Hans & Grietje

Er was eens…..een gelukkig gezin in een Vinexwijk vlakbij Haarlem. Het gezin, dat bestond uit vader Piet (ambtenaar), moeder Ciska (accountant) en hun zoon Hans (15) en dochter Grietje (17), woonde er rustig en onbezorgd in een twee-onder-een-kap woning aan de rand van de stad.

Tot half maart. Het moment waarop Piet en Ciska thuiskwamen met hun laptop onder arm en de mededeling dat ze tot nader order vanuit huis zouden werken. Toen een tijd later ook de mededeling volgende dat zowel Hans als Grietje voorlopig niet naar school mochten, voelde de 135m2 van hun huis plots heel krap aan. Maar ze zouden er het beste van maken, zo beloofden ze elkaar.

Ergens half april

Gek eigenlijk. Je zou denken dat, nu hun ouders noodgedwongen full time thuiswerken, ze ook meer aandacht zouden hebben voor hun kinderen. Maar het tegendeel is waar, wisten Hans & Grietje. Het blikveld van hun vader en moeder was alles behalve verruimd sinds de maatregelen. Sterker nog, het was gereduceerd tot de 15” van hun computerscherm, met hier en daar wat onverwachte aandacht voor telefoon, koelkast en koffiezetapparaat.

Als zij of Hans televisie wilden kijken, moest dat op zolder, zodat ze hen niet stoorden tijdens één van hun talloze videocalls. In het begin had het de kinderen wel leuk geleken. Ze waren, zodra ze het geluid van de dichtklappende laptops hoorden, naar beneden gerend om te vragen of er misschien tijd was voor een gezelschapsspel, een film of eender wat voor soort activiteit: iets dat ze samen konden doen en de sleur wat zou doorbreken. Maar telkens weer kregen ze nul op rekest.

Na het thuiswerken wachtte het huishouden, het eten, de afwas en die vermaledijde me-time, waar zowel vader als moeder prat op gingen. We-time bestond niet meer, sinds corona haar intrede had gedaan in het land.

Koningsdag

Hans en Grietje waren het zat. Het online leskrijgen, het gebrek aan aandacht van hun ouders, elkaar en hun wisselende hormoonspiegels, het gemis aan vrienden. Alles. Ze zaten niet lekker in hun vel en gingen zich steeds meer afzetten tegen elkaar, tegen hun ouders en alle maatregelen die van hogerhand waren opgelegd. Ze dansten op het randje en er was maar weinig nodig om ze er overheen te duwen. Het zonnetje op Koningsdag bijvoorbeeld. Dat voelde als een open uitnodiging om die rand over te gaan. En dus slopen ze ’s middags, rond een uur of vier het tuinhek door, naar de stad.

Deze hernieuwde vrijheid voelde voor heel eventjes als een overwinning. Totdat ze er achter kwamen dat er écht, écht, écht niets te doen was in de stad. Het enige dat anders was ten opzichte van thuis, was het uitzicht. En dat was er niet veel mooier op geworden. Balend zwalkten ze door de lege straten, op zoek naar iets dat er niet was. Ongemerkt verloren ze de tijd uit het oog. En de weg. Shit. Het was al bijna etenstijd, het enige moment waarop hun ouders wel zouden merken als ze er niet waren.

“Geen paniek, broertje”, Grietje pakte haar iPhone om Googlemaps te raadplegen. “Ik zoek even de snelste weg terug, komt goed”.

Verdwaald

“Ping!” Precies op het moment dat Grietje haar iPhone ontgrendelde kwam er een appje binnen.

Quarantaineparty @Rodney’s. NU!
Be there or be square
Joe! Annemiek

Annemiek was een klasgenote van Grietje, die ze al een paar weken niet meer had gezien. Er verscheen nog een appje, met de adresgegevens. Grietje opende Googlemaps en zocht digitaal de weg naar huis. Als ze hier naar links zouden gaan, kwamen ze vanzelf weer op de randweg uit. Vanaf daar was het eigenlijk alleen maar rechtdoor. Eitje.

Ze keek even naar Hans en toen weer terug naar het scherm. Uit nieuwsgierigheid voerde ze snel nog even het adres in uit Annemieks appje. Oeh! Dat was hier zowat om de hoek. “Ik heb het hoor”, hoorde ze zichzelf tegen Hans zeggen. “Het is een kwartiertje lopen, maar ik heb de route. We gaan het wel halen”. Ze stopte haar telefoon in haar zak en ging voorop, rechts de hoek om.

Zoete verleiding

Na nog geen vijf minuten lopen kwamen ze langs een leegstaande woning, een kraakpand, zo leek het. Uit het huis klonk gedempte muziek, voor de deur stond een wat oudere vrouw. Ze hield de wacht, zo leek het. “Hoi, ik ben Grietje. Een vriendin van Annemiek”. Hans keek verbaasd naar zijn zusje. “Wat doe jij nou?”

“Knibbel, knabbel, knuisje….kom lekker dansen en zuipen in mijn huisje”, kraste de oude vrouw, waarna ze een bulderende lach liet horen. Beetje eng wel vond Hans. “Zullen we?”, fluisterde Grietje. Als Hans al twijfelde, liet hij het niet merken. Het feit dat daarbinnen misschien wel bier en ander lekkers voor handen was, klonk hem als 15-jarige-die-nog-niet-mag-drinken-maar-wel-graag-wil als muziek in de oren. Als een snoepwinkel vol alcohol die hem toelachte.

Hij gaf zijn zus geen antwoord, maar rende voor haar uit het hek door, de tuin in. Waar de vrouw uitnodigend de deur al voor hem openhield en haar bulderende lach weer liet horen. Ze had een wrat op haar neus, zag Hans in het voorbij gaan.

Moraal van het verhaal

Het is 2020, dus laten we wel wezen: er was geen heks. En zeker geen oven. Maar wel één grote besmettingshaard, bestaande uit een kluwen aan feestende tieners die 1,5 cm afstand al niet meer vol konden houden. Sowieso was er, dankzij de aanwezige alcohol, al snel sprake van grensoverschrijdend gedrag. Al leek niemand dat erg te vinden. Behalve dan de buren. Zij belden de politie.

Het is voor de hoofdrolspelers lastig om de binnenstormende agenten die het feestje stopten, als helden van dit verhaal te zien. Maar dat zijn ze natuurlijk wel. Want zij voorkwamen (hopelijk), met gevaar voor eigen gezondheid, dat de kinderen zich verder konden branden aan mogelijke coronahaarden.

De zelfisolatie (of huisarrest, net hoe je het wilt noemen) die op dit feestje volgde, voelde niet als een lang & gelukkig voor Hans, Grietje en de rest.  Wel als lang. Heel lang.

Het enige positieve aan dit verhaal voor hen was de donderpreek die volgde door hun ouders. Er werden zelfs videovergaderingen voor afgezegd. Voor heel even werden Hans & Grietje weer gezien. Eindigt dit sprookje toch nog enigszins positief.

 

Bron foto: Matthias Ripp

2 Reacties to “Lang & Besmettelijk: Hans en Grietje”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Lang & Besmettelijk : Repelsteeltje | feetjeblogt - 22 mei 2020

    […] Eerder verschenen in deze reeks:  Hans & Grietje […]

  2. Lang & besmettelijk: Rapunzel | feetjeblogt - 24 mei 2020

    […] Hans en Grietje […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: