BZV 2020: Team Patat

19 apr

Foto: beeldbank KRO NCRV

Heel even dacht ik dat Annemiek haar koeien ook naar huis had gestuurd. Deze aflevering begon met een shot van de boerin die een meer dan lege stal aan het uitmesten was. Want hé, een beetje man kan zelf zijn koffer inpakken en zo gaat ze ook niet twijfelen aan haar besluit. Want dat was het. Haar besluit.

Yvon wrijft het er nog even in bij Erik. Als een onvervalste schooljuf wijst ze hem de les. Waren die obstakels er niet al vanaf het begin? En hoelang hebben jullie er nu helemaal over gepraat? Wil je eigenlijk wel naar huis? Erik weet het ook allemaal niet meer.

Hij wil wel, maar hij durft niet. Maar ja, Yvon spreek je ook niet tegen en dus ging hij schoorvoetend de stal in, op zoek naar Annemiek. Voor een laatste poging. Alhoewel, poging….

“Yvon ziet het toch allemaal wat anders”, huilde Annemiek in zijn armen. Ja, je leest het goed. Plots was het er allemaal: fysieke knuffels, emoties, zoenen zelfs! En zagen we plots de echte Annemiek in het volle licht. Een kind van gescheiden ouders, die uit ervaring weet dat je ‘niet alles voor iemand op kunt geven’. Of het een rationele angst is? Hij voelt voor haar in ieder geval echt en dat is voldoende. Dus nee. Gewoon nee. Dag, tot ziens, uithuilen en een kop thee. En oh ja, nog even Yvon aanhoren, want dat is nou eenmaal de deal als je met dit programma meedoet. Ja knikken als je verteld wordt dat je nog 620 brieven hebt liggen, dus nog kansen genoeg. Rot op joh. Hartzeer is hartzeer, dat heeft gewoon even tijd nodig. Postsorteren kan altijd nog. Eerst maar eens vooruit. Of, zoals Annemiek zelf zei “dat is het mooie van een boerderij hè. Je moet altijd door”.

Was ik maar witlof

Iemand die ook altijd maar doorgaat, is onze Bas. Al had hij wel in de gaten dat hij de witlof maar even moet laten voor wat het is, want verhip! Er zijn twee logees die ook aandacht willen. Hoe heten ze ook alweer? Gelukkig heeft hij de namen op de kekke roze overalls laten borduren. Dat was dus niet attent, maar gewoon doordacht. Ik weet het niet met Bas hoor. Hij bemoeit zich met koken, laat de hond gewoon uit het glas drinken en is dermate vatbaar voor flirten dat hij gewoon met zijn rug naar Elise gaat toe zitten terwijl hij een geanimeerd gesprek met Milou voert. Je zag Elise denken “was ik maar witlof”.

Gelukkig had Bastiaan ook een 1:1 momentje ingeruimd met beide dames. Samen met Elise ging hij naar de plek waar hij was opgegroeid. Na wat gekroel met een wannebee My Little Pony en een uitvoerig gesprek over Milou (waarom?? ga van je eigen kracht uit meid!) en hoe onzeker Elise van al dat geflirt tussen Milou en Bas wordt, werd het alsnog een serieus gesprek. Hoe Elise de toekomst ziet? Ach, ze is snel tevreden. Geef haar kinderen, veel liefde, een gezin om voor te zorgen en zij is tevreden. “Ik ben misschien wat simpel”, zo omschreef ze het zelf. Nee meid, jij bent te lief voor deze man. Een makkelijke prooi haast. Of dat erg is? Als jij er gelukkig van wordt niet.

Met Milou ging Bastiaan fijn een stukje lassen. Een boeiende middag. Of, om Milou te quoten, ‘de vonken vlogen er vanaf’. Om te voorkomen dat ze teveel zou flirten (want het besef was bij Bas ook doorgedrongen dat hij nogal snel wordt afgeleid hierdoor) kreeg ze een gigantisch masker op, net als Bas zelf. Maar ja, na het lassen moet er toch gekletst hè. En ja, Milou -die voorzichtig verliefd aan het worden is- deed enorm haar best. Toch ving ik flarden op als ‘ik wil geen lange afstandsrelatie’ en ‘er zijn praktische bezwaren’. Mmmmm……Elise is onzeker, maar ik gok toch dat zij de beste kaarten heeft.

De bus gemist

Ben je wel eens op visite geweest bij een vriend en dat je dan ontvangen werd door een onbekende vrouw? En dat zij dan koffie gaat zetten omdat hij nog buiten zit te kletsen met Yvon Jaspers? Hoe vreemd moest dat zijn geweest voor de vrienden van Geert dan? Maar ik ga te snel….even terugspoelen.

Want Vera had, na een patatje te hebben geprikt met Geert en zijn kinderen, besloten dat ze voldoende aandacht had gegenereerd. De kinderen waren synchroon aan het bankhangen (geleerd van ons pa waarschijnlijk) toen het kwartje bij haar viel: dit ging ‘m niet worden. En dus ging ze dat opbiechten aan Geert, die aangaf dat hij dat eigenlijk ook wel al wist. Een liefdesrelatie? Nee dat zat er niet in. Maar misschien wel seks, zag je hem nog denken. Hij greep in ieder geval nog even zijn kans (=haar kont). Angela belde euforisch haar dochter op om te vertellen dat ze had gewonnen. Zij had de Gouden Geert! Haar dochter moest er spontaan van huilen, wat dan wel weer heel erg lief was.

Geert analyseerde nog even na met Yvon. Tja, die Vera hè. Die zag er goed uit en hij had er schik mee. Maar dat was het dan ook. Het was een beetje alsof hij achter een bus moest aanrennen die je niet kunt inhalen, aldus Geert. Wat suggereert dat hij wel heel graag in die bus had willen zitten toch? Enfin, moe van het rennen pakte hij nu dus de tram: onze Angela. Ik denk ook dat zij het beste bij elkaar passen. Al voorzie ik toch een probleempje in de toekomst, want Angela bleek team friet en Geert team patat. Dat kan niet goed gaan.

Adieu Amandelmelk

Het was sowieso de week van ‘vaarwel Vera’. Want andere Vera, die bij boer Jan op de boerderij logeert, had een slechte nacht achter de rug. De onmiskenbare klik waar ze zo op had vertrouwd…daar begon ze nu toch opeens wel aan te twijfelen. Ze begint ook het contact met Jan te verliezen. Wat op zich niet zo gek is, als je niet van praten houdt. Ze benadert Jan voor een gesprek, waarbij ze in halve zinnen probeert uit te leggen dat ze wil vertrekken. Waarbij ze aan de ene kant opmerkt te denken dat Jan meer voor Nienke voelt, maar tegelijkertijd nog even wat schuldgevoel achterlaat door zinnen als “ik dacht dat ik bijzonder voor je was”. Haar vermoedens voor wat betreft zijn gevoel voor Nienke kloppen wel: Jan is verliefd aan het worden. Mooi man.

En nu had hij dus een GO gekregen van Vera, dus hup naar de keuken. Waar Nienke net een nieuw mutsje voor hem aan het breien was (want laten we even eerlijk zijn mensen….). Alwaar hij haar voorzichtig zijn prille liefde aan haar verklaart in de hoop dat deze gevoelens wederzijds zijn. Raad eens? DAT ZIJN ZE! Met het vertrek van Vera kunnen Jan en Nienke nu samen gaan ontdekken waar dit naar toe leidt. En wat zo mooi is… Jan nu niet alleen meer ruimte in zijn hart en hoofd, maar ook in zijn keukenkastjes. Want de amandelmelk, nootjes, kaas en wie weet allemaal niet meer, die gingen natuurlijk gewoon met Vera mee terug naar huis (Ik hoorde even de moeder van Jan Smit in mijn hoofd….’alles is weg’)

Niets te kiezen

Ondertussen, op de boerderij van Geert-Jan, werd tijdens een 1:1 momentje met Jacqueline het gedicht ‘ga nooit weg zonder te groeten’ van Toon Hermans vakkundig verkracht. Dit alles naar aanleiding van de vraag ‘hou jij van zoenen?’. Oké, Jacqueline…ik zou ook zo van slag zijn dat ik mijn klassiekers even niet meer weet.

Karine was even met de paarden spelen en Geert-Jan en Jacqueline waren aan het koken. Waarbij Geert-Jan een poging tot diepgang deed door vragen te stellen als ‘Wat wil jij aan mij veranderen’. Maar ja, zoiets werkt alleen maar als je openstaat voor eerlijke antwoorden hè. Gelukkig is Jacqueline wel het type dat dit soort gesprekken aan kan. Zij deelt wat dat betreft wel de lakens uit in zo’n gesprek. Had ze dat nou maar niet gedaan…geef Geert-Jan één laken en…hij staat vijf minuten later verkleed als Arabier in de woonkamer. Woest aantrekkelijk, met een te korte sleepkabel. Hilarisch vonden zijn logees het. Ik weet eigenlijk niet wat ik ervan moet denken. Ik had mijn lolbroek even niet aangetrokken met een cameraploeg erbij denk ik. Conclusie: dit pleit dan wel weer voor hem. Hij blijft gewoon zijn lekkere vreemde zelf.

Er was nog een wijnproeverij, waarbij Karine Geert-Jan nog wat duwtjes haar kant op gaf. Vreemd vind ik dat. Hoe kun je iemand jouw kant opduwen? Dan moet je de hele tijd rondjes rennen toch? Enfin, ik ga teveel in mijn hoofd zitten, tijd om te stoppen. Al is het maar omdat ik de tranen van Geert-Jan niet trek, want hij kan niet kiezen. Maar hij moet wel kiezen volgende week. Maar hij kan niet kiezen. Dus kiest hij maar niet. Maar hij moet. Maar hij kan niet. Maar hij moet. Maar….ik was denk ik ook de verkleedkist ingedoken. Noem het een vlucht. Je moet toch wat.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: