BZV 2020: liefde en een loonstrook

22 mrt

Foto: Linelle Deunk, beeldbank KRONCRV

Veeg. Me. Op.

Daar waar ik oprecht dacht dat NIEMAND het slaapkamermomentje van boer Marcel uit 2011 kon overtreffen, bewees Geert-Jan vanavond mijn ongelijk. Met zijn knalroze konijnenonesie. Had hij deze al hangen of speciaal voor de gelegenheid aangeschaft? En is dit het enige exemplaar dat in de kast hangt of springt hij volgende week als paars olifantje door de kamer? Ik wil het niet weten.

Ben zo terug. Even antibiotica halen voor mijn netvliesontsteking.

Oké, waar waren we. Geert-Jan dus. (die ik vanaf nu associeer met Ab Normaal, je weet wel, dat roze konijn van Veronica met dezelfde slechte humor). Die nog altijd zijn vlag verkeerd om heeft hangen en leverkaas open en bloot op de ontbijttafel laat liggen (Dat. Verkleurt. Niet. Doen.) Maar dat is peanuts vergeleken bij de rest. Die onesie dus. Of je logees een heksenbezem cadeau doen als ‘leuke attentie’ en zeggen dat het een vervoermiddel is. Dat soort dingen.

Tja, dan meldt de één zich al snel af voor de NL Doet klusochtend (‘ik heb nog wat telefoontjes’) en staat de ander te balen bij de balen. Blijft ‘de Freule’ over (tip: geen goed koosnaampje!) om je te helpen met het zoutblok voor de paarden, ondertussen al je ‘likgrapjes’ negerend. En in het slechtste geval neemt er zelfs een vrouw de kuierlatten. En ja hoor….daar ging Betty. Die kon al die drukte niet meer aan (I feel you girl). Met mooie woorden als ‘ik gun je de wereld’ en ‘je bent een puur mens’ nam ze huilend afscheid van Geert-Jan. Die ook een potje moest janken, alleen dan van opluchting. Scheelde toch weer een keuzemomentje.

Voelde gij al wat?

Over naar Oeffelt. Waar Geert zich prima vermaakt met zijn dames. In zijn handige hoekbank had hij al snel Esther klemgezet. Moet ze maar niet in zijn hoekje gaan zitten. Vera zat in de andere hoek een boekje te lezen over hoe je je hart kunt openen. Lekker onvoorbereid meid, dat had je vooraf moeten doen 😉 Over voorbereiding gesproken: is het slordig om je pyjama te vergeten als je uit logeren gaat met nog twee andere vrouwen of juist een heel strategische zet? Geert is vooralsnog niet onder de indruk, die gaat vooral voor zekerheid.

En dus duwt hij overal even de spreekwoordelijke thermometer in de vrouwen. ‘Voelde gij al een kriebel?’, ‘Benne gij hoteldebotel ofwa?’. Goeie vragen, maar verwacht nou geen kant en klaar ‘ja ik wil’ Geert. Alledrie vinden ze je leuk en willen ze je beter leren kennen. Dus je zult toch echt zelf moeten gaan beslissen…

Instant samenwonen

Over zekerheid gesproken, Milou wil graag weten waar ze aan toe is bij Bastiaan. Alleen is Bastiaan helemaal nog niet aan dat soort vragen toe. Want hoe ziet hij dat voor zich, als een vrouw haar baan opgeeft en bij hem in het bedrijf komt werken? “Krijg ik dan zakgeld?”, aldus Milou. Tja, zo ver had Bas nog niet vooruitgedacht. Hij gaat ervan uit dat een vrouw binnen een maand bij hem intrekt, maar loonstrookjes zitten nog niet in zijn planning. Laat staan boterbriefjes. Wel wist hij te melden geen zin te hebben in een lange afstandsrelatie, wat best gek is als je een vrouw uit Duitsland uitnodigt. Grappig ook dat hij dacht dat Madeleen weer terug moest naar Curaçao, want daaruit zou je op kunnen maken dat zij en Milou alleen maar als bliksemafleiders zijn uitgenodigd en hij vol voor Elise wil gaan.

Elise, met haar “stront aan mijn laarzen, stro in mijn haar”, ziet het wel zitten. Alleen dat hardlopen op het strand, dat hoefde voor haar volgens mij niet zo. Snap ik wel. Sowieso achter een man aan lopen. Laat staan hard. Pleur op. Maar goed, Milou geeft nog niet op en ook Madeleen gaat ‘in de aanval’. Wil af van die oppervlakkige interesse en vraagt wat input terug van Bastiaan. Die duidelijk liever met de hond praat maar er ondertussen wat clicheetjes uitgooit. Zo, ook weer afgehandeld. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het voor de rest niet zo gevolgd heb meer verder. Werd een beetje afgeleid door die Duitse theepullen, de thermostaat aan de open haard (hoe dan?) en die miniatuur aardappelberg bij zijn gasfornuis. Kun je proberen dames te verleiden met een regenboog, ik let op andere dingen….

Spoiler: ze kiest Erik

Annemiek heeft helemaal geen zin in een gesprek. Dus flikkerde ze een bordspel op tafel. Altijd gezellig. Zo gezellig dat ze als eerste richting bed vertrok en de mannen met instructies achterliet. Die nog maar een potje gingen pesten. Elkaar wegpesten dacht ik nog, maar nee het ging om het kaartspel. De volgende ochtend stond Annemiek al weer vroeg met haar humeur in de melkput. Effe lekker wakker worden in haar eentje. Erik had het moment precies goed ingeschat (had waarschijnlijk een half uurtje bij de deur staan wachten) en stapte iets later in. Het beviel haar wel, zo samen werken in alle rust. En Erik voelde zich ook op zijn gemak, maar wel met een kriebel zo vertrouwde hij de camera toe. Allergisch?

Als een soort Harrie Nak kwam een attente Steven aankakken met veel te sterke koffie. En werd welkom geheten met ‘wij zijn al klaar’. Sta je dan, met je goeie gedrag. Ook bij het oud hollands koeienstaartenscheren werd hij samen met Jelte buitenspel gezet. Zij mochten samen aan de bak en Annemiek vormde een koppeltje met Erik. Dat moet echt anders, vond Jelte terecht, want zo leren ze elkaar niet heel goed kennen. Ondanks alle waarschuwingen vooraf raakte er toch iemand gewond tijdens deze klus: Annemiek zelf. Een opstandige koe schopte het scheerapparaat weg (modelletje heggenschaar) dat vervolgens tegen haar hoofd aankwam. “Dat moet je wel koelen”, aldus de zorgzame Steven. Ik denk dat hij volgende week het veld gaat ruimen als ik heel eerlijk ben. Geloof niet dat Annemiek zich nog een buil gaat vallen over het keuzemoment.

What’s next?

En dan Jan, die na zijn biechtmomentje van vorige week Froukje en Vera redelijk in shock achterliet. Vera had er zelfs heel slecht van geslapen, van dat drugsdingetje. Geen Frans kaasje, cracker of kennismakingsspel die daar iets aan kon veranderen. En dus stond ze als enige zonder overall de volgende ochtend, met de wallen onder haar ogen de kebab uit te zwaaien schapen in te laden.

De overgebleven bolletjes wol op pootjes moesten naar de pedicure en dus had Vera even een momentje alleen met Jan. Die haar op de man af vroeg hoe zij zich het zo voor zich zag samen met hem. En toen kwam het hoge woord eruit. Jan is echt wel een man van wie ze zou kunnen houden, ze zou ja zeggen tegen zijn kinderen, ja tegen het bedrijf maar die drugs hè…..dat was toch echt wel een nee. “Nou ben ik het ook niet gewend natuurlijk”, verdedigde ze zich nog (waarom zou je je verdedigen meid??), “Maar het zou mij heel erg veel verdriet doen”. Jan gaf aan dat het geen halszaak was en dat het ook allemaal wel meeviel. Wat voor haar voor dat moment even voldoende was en ze was oprecht blij met de uitkomst van dit gesprek. Kon ze tenminste ook weer slapen.

Oh ja? Ik zag het voorstukje van volgende week waarin Jan weer iets lijkt op te biechten. Heeft hij een SM-kelder, een luierfetish, bewaart hij dingen in de vriezer die wettelijk verboden zijn? Ik weet het niet. Maar ik zou geen oog dicht doen daar tussen de schapen.

“You still wake up sometimes, don’t you? You wake up in the dark and hear the screaming of the lambs Clarice?

Tot volgende week!

 

 

Eén reactie naar “BZV 2020: liefde en een loonstrook”

  1. Renate 23 maart 2020 bij 09:55 #

    Weer genoten van je humor. Zo geweldig geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: