BZV 2020: heeft het wel zin?

15 mrt

Foto Linelle Deunk, beeldbank KRONCRV

“Heeft het wel zin?” vroeg Yvon enigszins kritisch aan Annemiek. Er waren geen vlinders, ze was de mannen alweer bijna vergeten zelfs. Maar wat niet is kan nog komen, dus het had zeker wel zin, aldus Annemiek. En dus kon de logeerweek ook bij haar op de boerderij van start!

Het enthousiasme straalde er ook vanaf toen Steven als eerste op de boerderij arriveerde. Ze lag net even languit te Netflixen onder een dekentje potdomme. En hij had ook nog eens een cadeautje meegenomen terwijl ze dat juist zo had afgeraden na de sokken die ze eerder kreeg. Helaas. Nu heeft ze ook nog eens een bijpassend dekentje. Het is niet anders. Kopje thee dan maar?

Daar zaten ze dat met zijn tweetjes aan de keukentafel. Een boerin die de kat uit de boom kijkt en Steven, die niet veel praat, maar als hij praat dan zegt hij ook wat. Laten we het erop houden dat hij niet veel zei. Soort van ongemakkelijk zoals we dat alleen van Boer zoekt vrouw kennen. Gelukkig kwamen Erik en Jelte ook al snel en konden ze aan het werk. Na een rondje handen uit de mouwen met moedereend, was het tijd voor koffie/thee. De vader van Annemiek schoof aan en Erik zag zijn kans schoon om zijn vakkennis over paardenfokken te etaleren. Er werden ruinen besproken, embryo’s gespoeld en ovulaties doorgenomen. Koekje erbij? Steven voelde zich niet bedreigd, want hé: liefde is meer dan een gespreksonderwerp. En zo is het.

Het middagprogramma bestond uit een excursie naar de melkput. Met zijn viertjes. En dat was best druk, maar heel gezellig, aldus Annemiek. Maar wel druk. Wel gezellig hoor, daar niet van. Maar druk. En hé een loodgieter neemt toch ook zijn vrouw niet mee naar zijn werk? Nou dan. De eerste man die durft uit te slapen scoort punten. En hoeft geen gesprek op gang te houden. Gouden tip dit.

Met vlag en wimpel ballon

Het is maar goed dat de opnames in november waren en niet nu. Nu kon er nog ouderwets geknuffeld, gezoend en handen geschud worden. Maar voordat het zover kwam had Geert-Jan al alles uit de kast gehaald. Van een stuk triplex zelfgemaakt welkomstbord voor de dames, tot aan slingers, ballonnen, taart en de vlag uit. Alles beloofde op rolletjes te verlopen. Althans, de stoelen sowieso. Wat fijn was toen Yvon nog even de stofzuiger rondslingerde. Iets wat ik nooit had gedurfd, want de tv stond op zo’n klein tafeltje dat ik hem er met mijn motoriek vast en zeker zo af had gemikt.

Geert-Jan was nerveus en zichzelf niet. Dat zei hij tenminste en dat hoop ik ook. Hij is zo’n man waarbij je smacht naar een ongemakkelijke stilte. Überhaupt een stilte. Of, zoals Betty het zo mooie verwoordde: “Het mag soms wel iets minder”. Het is nu nog schattig, maar ik hoop dat hij zich snel wat meer op zijn gemak voelt. Met zijn ‘ik wilde graag een tafel waar een vrouw languit op kan liggen’. Laten we beginnen met een vrouw die bij je aan tafel blijft zitten. De lat iets lager leggen zeg maar. Wel lief om te zien hoe hij zich aan het uitsloven was en met zijn blote klauwen de taart uit de oven haalde. Ovenhandschoenen zijn zó 2019.

Naast Betty en Jacqueline kwam ook Karine aan op de boerderij. Met een zelfgemaakt schilderij (bijna net zo mooi als zijn welkomstbord) en haar roze klomppantoffels. Ook zij vindt Geert-Jan een beetje drukke man, maar hé…hij heeft armen die om haar heen kunnen. Meer heeft ze niet nodig. Geert-Jan zelf weet het allemaal ook niet meer met drie warme vrouwen op zijn boerderij. En dus bakt hij maar patat. In het donker, want Jacqueline trok per ongeluk de stekker eruit. Iets zegt mij dat Betty dat volgende week ook gaat doen. Maar dan expres.

Een goede eerste opdruk

Bij Bastiaan op de boerderij weigerde het hek dienst. Zul je net zien. Ook nog nooit een hek met een zwaailicht erop gezien trouwens. Zal wel iets Zeeuws zijn. Hij had in ieder geval heel erg zijn best gedaan om een goede eerste indruk te maken. Of eigenlijk opdruk, want voor zowel Milou, Madeleen als Elise had hij een roze overall klaargelegd met daarop de naam van de vrouw in kwestie. Hartstikke lief natuurlijk, als je van roze houdt. Maar goed, niemand begon over een gender neutrale overall, dus volgens mij vonden ze het leuk.

Milou had een cadeau meegebracht, waaronder een boek. Wel in het Engels, maar hé dat gaat Bastiaan wel lukken. Madeleen had niets en dacht heel even dat ze daarmee gelijk 1-0 achterstond. Totdat Elise binnenkwam. Die had een doos eieren meegenomen. Die ze zonder verdere toelichting in Bas zijn knuistjes duwde. Dan kun je nog beter niets bij je hebben denk ik.

Met zijn allen beklommen ze die middag de aardappelberg. Niets zo aantrekkelijk als een man die heel veel weet over piepers, zo leerde ik. Na nog even wat controles bij de witlof, zat het er al weer op voor die dag. Bastiaan zette zijn vrouwen aan het werk in de keuken en ging zelf naar een ondernemersavond. Maar beloofde te koken als hij terugkwam. Hahaha….hij had dus gewoon een list bedacht hè! Bij terugkomst net doen of je gaat koken en dan je beste maat je laten bellen zodat je de potten en pannen weer uit handen moet geven. Maar wel de regie houden…ik moest er smakelijk om lachen. Ben benieuwd hoe het daar verder gaat. Madeleen mist het sparren, Milou twijfelt aan haar positie omdat ze niet uit Zeeland komt en Bastiaan wil vooral begrepen worden. Dat belooft nog wat.

Natural flow

Bij Geert op de boerderij zou er de eerste dag niet gewerkt worden. Nee, er moest gecharmeerd worden! En laat dat maar aan hem over. Geen zware onderwerpen, gewoon een beetje schik maken. Angela kwam als eerst aan en had daarmee Geert nog heel even voor zich zelluf. Om een goede indruk te maken had ze zelfs laarzen gekocht. Vera, die ook aanschoof had juist om een goede indruk te maken, haar laarzen vergeten. Waardoor ze direct de aandacht had en laarsjes mocht passen. Geert zelf was enigszins teleurgesteld, want in die paar weken tijd “was alles gekrompen” bij Vera. Zelfs haar broek, man wat zat die strak.

Tja en als er niet gewerkt wordt, dan haakt de cameraploeg ook vroegtijdig af. En zagen we dus niet veel beelden van Geert en zijn dames. We zagen Angela, die het allemaal wel heel fijn vindt daar volgens mij. En Esther, die heel rustig op de achtergrond bleef en ook even een ommetje ging maken. Lekker haar eigen plan trok, heerlijk. Denk zomaar dat zij nog het beste bij Geert past.

Vera, die zat helemaal in een natural flow. Behalve in de keuken, want daar wil ze niet met anderen staan. Dus ging ze maar op tafel zitten, met haar airpods in. Beetje het middelpunt innemen zeg maar. Het diner bestond uit broodje hamburger met gebakken aardappels. En als je mazzel had ook nog wat uien, als Geert je niet voor was geweest.

Aan de pil

Bij boer Jan kwam één van de vrouwen te logeren in de kamer met het DONALD DUCK behang. Ja ik schreeuw in capslock, maar het was dan ook HEEL VEEL DONALD DUCK. Een eend zonder broek. Over relatietests gesproken. En dan moest de ultieme test nog komen (maar dat lees je zo). Jan pakt de logeerweek heel serieus aan en onderwierp Froukje, die als eerste arriveerde, direct aan een kruisverhoor over haar relaties. Om zelf ondubbelzinnig op te merken dat hij “het altijd heel gezellig heeft met vrienden maar ’s avonds alleen in bed stapt en daar wel klaar mee is”. Hij zoekt dus vooral iemand waarmee hij onder de dekens verder kan knuffelen.

Na Froukje kwam Nienke en nog een uur later arriveerde Vera op de boerderij. Die wilde een goede indruk maken en was nog even met haar auto door de wasstraat gereden (WAAROM?). Alwaar haar nummerbord eraf was komen zetten. Het verbaasde Jan niets, ze maakte sowieso al een rommelige indruk op hem. Ik ga ervanuit dat hij dat schattig vindt, want anders had hij haar niet uit hoeven nodigen.

Samen met de dames gingen ze fijn een potje lammeren vangen en richting eindstation shoarma en/of kebab jagen. Zijn mintgroene mutsje heeft daarbij een blijvende afdruk op mijn netvlies achtergelaten. En na al dat harde werken was er pasta met worst. Dat eet Jan eigenlijk ook nooit, maar het was onverwacht lekker. En, als iedereen dan toch lekker op zijn gemak zit te eten, is het moment daar om even wat guilty pleasures uit te delen. En dus vertrouwde Nienke het gezelschap toe dat zij heel graag naar Disneyfilms kijkt. (ik ga ervanuit/hoop dat zij op de DONALD DUCK kamer ligt). Na deze vertederende bekentenis was het de beurt aan Jan. “Ik ga soms naar een feestje of een festival en dan neem ik een pilletje of een snuifje”, gooide hij op tafel. En toen was het stil.

Froukje, die nooit iets stouters heeft gedaan dan een hijsje nemen van een elektrische sigaret, was totaal in shock. Ook vanwege ervaringen in de familie zeg maar. Ik, op de bank, was ook geschokt (noem me een moraalridder, maar ik trek echt een grens bij drugs). Vera vond het nogal een groot onderwerp en wist het ook allemaal niet zo goed. Blijft over Nienke, die zelf ook wel eens wat gebruikt op een feestje. De keuze lijkt mij bepaald. Dit komt voor de andere twee niet meer goed. Voor mij in ieder geval niet.

Eén reactie to “BZV 2020: heeft het wel zin?”

  1. Kim 16 maart 2020 bij 12:43 #

    Ik zou ook afhaken na de mededeling van pilletje of snuifje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: