BZV 2020: kale kippen vliegen niet

8 mrt
dagdate-geert-jan-sfeer-taarten-versieren1-074-verkleind

Bron foto beeldbank KRO NCRV, fotograaf Linelle Deunk

“Winnen is belangrijker dan meedoen”. Aldus het motto van ons Annemiek. Ze had er al geen zin in, in dat hele dagdategedoe. Met de speeddates nog vers in het geheugen, waar vijf minuten af en toe best lang bleken te zijn, werd ze niet echt blij van de gedachte dat ze het nu maar liefst een hele dag vol moest houden.

En dan komt Joop van de redactie je ook nog eens vertellen dat je gaat survivallen. Tuurlijk joh. Ik was gillend weggerend.

Kleding maakt de vrouw

Zo niet Annemiek. Die ging er vol voor. De netten in, parcoursen over, de skippyrups op en het hamsterrad XXL in. Alleen jammer dat die gasten de hele tijd maar oogcontact aan het maken waren, kostte haar team uiteindelijk de overwinning. Jammer. Ook jammer….het gevoel was er niet, zo leerden we tussendoor. Gelukkig mocht Annemiek haar frustraties daarna even loslaten tijdens een kussengevecht boven het water. Dat luchtte enorm op. Tot slot moest het zestal ook nog even een zeephelling trotseren. Wel fijn, want de mannen moesten hun handelswaar showen en boden hier en daar zicht op een fijn sixpackje. Annemiek hield uiteraard een topje aan, om haar remmende factor (echt…dat doet toch pijn op zo’n zeepbaan??) te bedekken.

Gelukkig kwam ze bij het pasta- en pizzadiner weer gewoon in haar kleren opdagen, dat vind Jaep een stuk leuker om naar te kijken. Best raar, als je bedenkt dat de nietsverhullende boerinnenkalender bij hem aan de wand hangt. Maar goed. Steven was bang dat hij een beetje op de achtergrond zou raken omdat hij wat stil was. In je eentje bij de kachel gaan zitten helpt dan ook niet denk ik dan. Maar goed, hij trok op tijd zijn beste beentje bij en mag komen logeren bij Annemiek. Net als Erik. En uiteraard Jelte, die én graag kookt en in zijn eentje een gesprek op gang weet te houden. Jammer voor Paul en Jaep, maar hé…gelukkig heeft die laatste zijn kalender nog.

Hoe het spaak liep…

Bastiaan ging met zijn dames indoor BMX’en. Helmpje op (heb je daarvoor een uur voor de spiegel gestaan) en op de pedalen door een ultra romantische triplexplatendoolhof vol hindernissen. Om uiteindelijk te belanden in het blokkenbad. Volgens mij had de cameraman de dag van zijn leven, die had een dusdanig standpunt ingenomen dat hij alle heuvels goed in beeld had. En nee, dan heb ik het niet over de hindernissen. Bas voelde zich als een vis in het water.

Hij was zelfs zo op zijn gemak, dat hij tijdens de lunch maar gelijk de volledige vacaturetekst met de vrouwen deelde. Hij is op zoek naar een vrouw, want hij heeft nog genoeg werk liggen op zijn boerderij. Zoals de boekhouding bijvoorbeeld, want dat vindt hij zelf niet zo’n leuk werk. Oké, duidelijk. Wat ook duidelijk werd, is dat hij nergens heen gaat. Liefde van zijn leven of niet, zijn huis is heilig. Desnoods neem je je kudde schapen maar mee uit Friesland, aldus zijn tip richting Christine.

Natuurlijk werd het na de lunch nog even fysiek, met een fijn potje bodypainten. Alleen dan met kinderschmink. Milou snapt dat als je een man wilt versieren je gewoon er direct op af moet stappen, dus zij ging als eerste los op Bastiaan met haar verfdoos. Mooi tafereeltje wel, wat zij op zijn arm achterliet. Wat Bastiaan vervolgens bij Elise tekende was dan wel wat bijzonder. Twee stokpoppetjes, waarvan één met een derde been. Dan zag je tenminste wat het mannetje was. Oké. Milou, Madeleen en Elise mogen hem tijdens de logeerpartij laten zien op welke manier hij dit misschien ook had kunnen schetsen. Als ze daaraan toe komen natuurlijk.

Schieten is een mannending

Jan heeft volgens mij contractueel vast laten leggen dat al zijn dates op een boot moeten plaatsvinden. Want ook voor de dagdate lag er een zeilboot klaar. Bestemming: Fort Pampus. Kan er ook niemand tussentijds vluchten zeg maar. Niet dat dat nodig is bij deze grote knuffelbeer. Wat een lieve vent is dat zeg. Ook de enige boer die de moeite nam om tijdens de date wat meer over zichzelf te vertellen en persoonlijke vragen te stellen aan de dames.

Fijn ook wel, want de rest van de date stelde niet heel veel voor. Er was een vegan taartje van de jarige Vera, een speurtocht en ze mochten kale kippen afschieten, want die blijken niet te vliegen (duh). Begrijp nu waar het woord plofkip vandaan komt. Had ik al gezegd dat Jan persoonlijke informatie deelde? Soms zelfs iets teveel. Want om nou op je eerste date te melden dat ‘je hem er altijd heel ver instopt’ gaat mij net iets te ver. Kale kip of niet. Het zat er dan ook wel in dat deze date volledig in de soep liep. Die ze zelf moesten koken, ook nog. Froukje , Nienke en Vera mogen mee logeren. Volgens mij een prima keuze.

Tussen salsa en sombrero

Geert werd met zijn dames in een lege ruimte neergeplempt met een knuppel en een dozijn piñata’s. Lekker even een potje rammen op lama’s, flamingo’s en kronen. En Geert zelf mocht een sterachtige vorm neermeppen, waar hij één voor één de tepels afsloeg. Aldus Sabine. De inhoud van de piñata’s viel wel wat tegen, een handjevol snoep en een heleboel dilemma’s. Variërend van ‘wil je de slimste of de knapste zijn’, ‘bier of bruiswater’ en ‘pumps of sneakers’. Moest ineens weer aan een paar seizoenen terug denken toen een boerin zelf zo’n soort spel had ontwikkeld om haar logees beter te leren kennen (frikadellen of kroketten?). Was toen al geen succes.

Geert stond erbij met zijn handen in zijn zakken. En om het nog wat gênanter te maken ging ook zijn telefoon nog af. Gelukkig was het tijd voor een Mexicaanse lunch. Waar we leerden dat Geert met een ‘sportieve vrouw’ niet een BasicFit-bitch bedoeld (dit is trouwens pure jaloezie van mij als sponsor: heb zelf een pasje dat stof ligt te vangen….) maar iemand met een mooi lijf. En dat Geert ook heus wel serieus kan zijn, maar dat ouwehoeren er zeker bij hoort. En dat kan hij als geen ander.

Na nog wat salsa stuntelen, wat er meer uitzag als menselijk origami waarbij Geert dingen riep als ‘maak me gek’ en ‘het ging als een tierelier’, mocht ook hij gaan kiezen. Vera mocht mee en volgens mij zijn de andere twee vrouwen (Esther en Angela) alleen gekozen omdat het er nu eenmaal drie moeten zijn. Maar ik kan me vergissen natuurlijk.

Tussen de taarten

Tot slot Geert-Jan, onze gezellige Bourgondiër. Hij mocht zijn dames ontvangen bij een gezellige high tea. Waar er met Earl Grey en English blend geproost werd op de liefde. Mieke was zo verliefd dat ze helemaal stil viel en Betty genoot van de momenten waarop Geert-Jan niks zei. “Want in het niks zei hij zoveel meer”. Oké. Ondertussen bedacht Geert-Jan zelf dat hij de dames het liefst stuk voor stuk bij kop en kont wilde vastpakken en in zijn auto wilde gooien. Maar zo werkt het niet hé Geert-Jan.

Om toch enigszins aan zijn wensen tegemoet te komen, mocht hij ze in een TukTuk mikken. Nu heb ik zelf enorme traumatische ervaringen opgelopen in zo’n kreng en volgens mij was het nu ook best spannend voor iedereen. Laat ik het zo zeggen, ik snap het dat er een gebit uitschoot zeg maar. En als Geert-Jan je probeert gerust te stellen met ‘ik kan ook mond-op-mond beademing’, tja dat helpt dan ook niet.

“Hou je van de natuur”, vroeg één van de dames maar om de spanning wat weg te nemen. “Verschrikkelijk”, antwoordde Geert-Jan en ik weet nu nog niet wat hij er mee bedoelt. Verschrikkelijk mooi of heeft hij gewoon een grafhekel aan de natuur? Ik gok het eerste natuurlijk. Ach die arme man….denk je na zo’n horrorritje even te kunnen ontspannen, moet je een taart gaan decoreren. Lekker stoer workshopje ook. En tja, dan hanteer je de spuitzak als een amateur en wordt je hartje een drol. Met smurfensnot afgeglazuurd.  Maar je deed het toch maar mooi! Humor voerde de boventoon die middag, maar ik kreeg vooral het idee dat Geert-Jan op die manier zijn onzekerheid probeerde te maskeren. Ook Irene zag het, die pakte haar gebaksvorkje en prikte zo door dat jongensachtige gedrag heen. Had ze dat nou maar niet gedaan…

Want ook al had Geert-Jan de tranen in zijn ogen staan omdat hij eigenlijk niet wilde kiezen en hij een half uur naar zijn hart had zitten luisteren, maar dat kreng maar niks zei, hakte hij toch de knoop door. Betty, Jacqueline en Karine gaan logeren. En gelukkig heeft Geert-Jan, zo leerde de vooruitblik naar volgende week, geleerd van deze dagdate en zijn ‘welkom-op-de-boerderij’ taart gewoon in de supermarkt gekocht

 

 

Eén reactie to “BZV 2020: kale kippen vliegen niet”

  1. José 9 maart 2020 bij 07:25 #

    Wat geniet ik toch altijd van je schrijfsels. Enig!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: