Als een tang op een varken

12 aug

Het heeft een bepaald risico. Bloggen over een onderwerp waar ik eigenlijk te weinig van af weet. Een gevaar is hierbij bijvoorbeeld dat ik te kort door de bocht ga. Maar dat durf ik wel aan, want zelfs als ik eruit vlieg, weet ik dat er vakkundige verpleegkundigen zijn in Nederland die mij wel weer oprapen en oplappen.

Gelukkig maar.

Twitterterreur
Sinds een paar weken (maanden?) staat mijn twittertijdlijn vol met verontrustende berichtjes over de Wet BIG II. Blijkbaar volg ik heel veel mensen die direct of indirect werkzaam zijn in de zorg. In het begin skipte ik dit soort tweets, simpelweg omdat het niet mijn werkveld is en ik geen idee heb waar het over gaat. Maar als zo’n twitterstorm lang aanhoudt én er ook in de reguliere media verslag wordt gedaan van alle onrust die ermee gepaard gaat, tja….dan ga je je er toch eens meer over lezen.

De Wet BIG II houdt, als ik het goed begrepen heb, het volgende in: verpleegkundigen met een hbo-diploma van na 2012, krijgen een nieuwe functie. Een zogeheten regieverpleegkundige. Heb je een hbo-diploma van voor die tijd, dan moet je eerst een toets maken om in aanmerking te komen voor deze job. Andere verpleegkundigen die op het mbo of in de praktijk zijn opgeleid, moeten terug naar school, in sommige gevallen voor jaren. Doen of willen ze dat niet, dan krijgen ze werk op een lager niveau.

Dit is wat ik er van meekrijg. En als bovenstaande inderdaad klopt, dan snap ik wel waarom deze Wet BIG II heet. Want het slaat natuurlijk als een tang op een varken. Twee varkens blijkbaar in dit geval.

Ik zal het wel niet snappen….
De motivatie voor deze wet zou ‘m vooral zitten in het aantrekkelijker maken van de zorgsector. Door deze ‘nieuwe’ functie toe te voegen aan het bestaande aanbod, ontstaan er doorgroeimogelijkheden en kun je dus carrière maken. Heb je doorgroei mogelijkheden. Oké. Helder. Behalve dan dat het leeuwendeel van de huidige verpleegkundigen dus al jaren dit werk doen. Zonder dat er een chique functienaam en bijhorende status aan vast zit. Sterker nog, er zijn dus mannen en vrouwen die dit werk straks niet meer mogen doen en bij gebrek aan diploma een brevet van onvermogen krijgen uitgereikt. [sarcasmemodus aan] Nee, dat is heel motiverend. Maakt de zorgsector écht veel aantrekkelijker om in te gaan werken. Vast niet achter een bureau bedacht dit. [sarcasmemodus uit]

Weet je, laat ik -juist vanwege mijn kennisachterstand- niet op de verdere inhoud van de wet ingaan. Er is vast goed over nagedacht, maar tegelijkertijd is er over heel veel zaken niet nagedacht, zo lijkt het nu. Nee, laat ik vooral vanuit het oogpunt van de patiënt hier iets van vinden. Als je bent overgeleverd bent aan zorgverleners, wil je eigenlijk maar één ding: dat er professioneel gepassioneerde mensen aan je bed staan. Die vanuit vakkennis, ervaring, maar vooral vanuit hun hart jou bijstaan op dat moment. Geen carrièretijgers die bezig zijn met hogerop komen, maar vakmensen die verzorgen en verplegen als tweede natuur hebben. Maken dat ik me veilig voel. Aan wie ik me durf over te leveren omdat ik weet dat ik bij hen in vertrouwde handen ben. En misschien is dat naïef om te denken, want ik snap ook wel dat een beetje perspectief in een loopbaan mensen motiveert. Maar tegelijkertijd ben ik naïef genoeg om te denken dat als je voor dit beroep kiest, je dat vooral vanuit een soort roeping doet.

De Wet Krulstaart
Zomaar een ander ideetje, proefballonnetje van mijn kant: ik ben ontzettend voor om de zorgsector weer/meer aantrekkelijk te maken om in te werken. Juist omdat we deze mensen zo hard nodig hebben en ik vaak het gevoel krijg dat ze zo ontzettend worden ondergewaardeerd. Vergeet de wet Big II, laten we gaan voor de wet Krulstaart. Zorg dat het in de zorg weer draait waar het om hoor te draaien: de zorg zelf. Het vinkjes en krulletjes zetten, die hele santekraam aan administratie: maak daar een aparte functie voor. Zodat verpleegkundigen dat papierwerk gewoon ergens over een collegiale schutting kunnen gooien en hun handen, hoofd en hart weer vrij hebben om dat te doen waar ze goed in zijn. En houden ze dan daardoor tijd over (wat ik waag te betwijfelen), investeer die tijd dan in het uitbouwen van hun functie: bijscholen, specialiseren, meer verantwoordelijkheden. Of, en die is misschien wat gewaagd, gun hen gewoon die tijd waardoor ze meer aandacht aan de patiënten kunnen besteden.

Gekkenwerk zegt u? Onhaalbaar wellicht? Te makkelijk gedacht? Zou zomaar kunnen, ik ben tenslotte een leek op dit gebied. Maar goed, als de wet Krulstaart inderdaad onwerkbaar is in de uitvoering, ga dan gewoon eens net als ik ‘kort door de bocht’. Als je de zorg wilt reanimeren: verhoog die verdomde salarissen dan eens. Geef een flinke financiële injectie. Moet je kijken hoe aantrekkelijk de sector dan wordt.

En weet je wat het mooiste is….dat zou nog hun verdiende loon zijn ook!

Bron foto: Sergio Santos

2 Reacties to “Als een tang op een varken”

  1. A. Van Tessel 12 augustus 2019 bij 23:57 #

    Te gek om waar te zijn, maar ik heb dit enigszins ook meegemaakt in 1985, was toen zelfstandig ondernemer met levensmiddelen vakdiploma en middenstandsdiploma moest toen een geīntregeerd vakdiploma gaan halen. Nu mag iedereen zonder diploma’s een eigen zaak beginnen. Waar zijn we mee bezig in ons NEDERLAND. Slaat neder op nederig land?

  2. Jolanda 16 augustus 2019 bij 07:35 #

    Je slaat de spijker op zijn kop, ik weet niet wie dit soort dingen verzint maar die zou eens echt een maand mee moeten werken. Benieuwd of het daarna nog stand houdt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: