Nablussen

16 apr

En toen was het de avond 15 april.

En na deze zin bleef het heel lang stil. De zestien zinnen hiervoor verplaatste ik mijn cursor naar het einde en drukte op delete. En begon opnieuw. En opnieuw. Omdat ik niet weet waar te beginnen. Hoe te beginnen. En wat ik eigenlijk te zeggen heb.

Maar het was de enige zekerheid die ik had toen ik vanochtend wakker werd:  die onbedwingbare wil om íets te zeggen. Verdriet te delen. Want dat is het, verdriet. Fysiek voelbaar. En het laat zich maar moeilijk verklaren waarom ik voel wat ik voel. En tegelijkertijd ook niet.

Parijs. Als sinds mijn 19e in mijn hart gesloten. Toen ik nog jong en onbezonnen halverwege een studie Frans met studiegenoten plannen maakte om een appartementje te betrekken nabij Quartier Latin. En hoe ik dat toen toch niet deed, want mijn hart lag hier. Maar de liefde bleef. Voor altijd.

Parijs, voor altijd in mijn hart, zag gisteren één van de kamers van haar hart in vlammen opgaan. En de wereld keek toe. Het was een gruwelijk schouwspel waar ik niet van kon wegkijken. Het ongeloof. De surreële beelden van de vlammen die steeds meer terrein wonnen. De snelheid waarmee de brand zich ontwikkelde en eigenlijk alle hoop tot as liet vergaan. Jarenlange geschiedenis en kunsthistorie gedegradeerd tot ‘uitslaande brand’.

Inspirerend monument

Door Edit Piaff bezongen. Door Monet geschilderd. Door Victor Hugo geromantiseerd en door zo ontzettend velen gefotografeerd, bezocht, bewonderd en gekoesterd.

Beeldbepalend was ze. Voor het landschap van Parijs, voor de geschiedenis van Frankrijk en voor de Katholieke kerk en kunsthistorie wereldwijd. En ook op mij maakt ze keer op keer een overweldigende indruk. Maakte ze moet ik zeggen. Want ze is er niet meer. Onze lieve vrouw. Notre Dame.

Vanwege de restauratie was een aantal beelden vooraf al veiliggesteld. En een aantal meer dan heldhaftige brandweermannen wisten ook nog eens 30% van de aanwezige kunst te redden. Een klein moment van opluchting, dat voelt als een pleister op een slagaderlijke bloeding. Een stukje troost, maar het maakt het bloeden van mijn hart niet minder.

Magie laat zich niet verklaren

De stad van de liefde lijdt aan een collectief liefdesverdriet. Zij vond elkaar gisteren in dat verdriet. De stad omringde l’île de la cité en zong in gezamenlijkheid de meest indrukwekkende versie van het Avé Maria die ik ooit zag en hoorde. Bezorgde me kippenvel waarvan de littekens nu vanochtend nog voelbaar zijn. Tegelijkertijd vraag ik me nu, de volgende ochtend hardop af waarom het eigenlijk zo’n pijn doet. Het is tenslotte eigenlijk ‘gewoon maar een kerk’.

Is het het feit dat zij al 800 jaar fier het Parijse landschap kleurt? Weer en wind doorstaan, terreur en oorlogen overleefd en een jarenlange restauratie achter de rug. Het feit dat hier het nulpunt van alle wegen in Frankrijk ligt? De uitvaarten van talloze beroemde Fransen plaatsvonden? Het een iconische monument betreft met grote toeristische waarde? Zijn het de indrukwekkende welvingen van het plafond, het prachtige lijnenspel of de fenomenale glas-in-lood-ramen? Alle kunsthistorische waarde die hier geborgen ligt? Of het feit dat ik wel 4 A4’tjes kan vullen met dit soort feitjes/weetjes?

Welnee. Het is de Notre Dame. Punt.

Het is een gevoel, het is de ziel van het gebouw, de iconische aanblik en dat wat zij bij mij oproept. Alleen daarom al wil ik het niet rationaliseren, zelfs al is dat de makkelijkste weg. Zij is voor mij pure liefde, ratio draagt in dit geval alleen maar bij aan een legitieme argumentatie voor het gat in mijn hart. En bij rouw hoort even geen ratio. Alleen de pijn waar je doorheen moet telt op dat moment.

Nablussen is zinloos. Deze liefde dooft nooit. Zelfs nu we het vanaf hier met een herinnering moeten doen.

 

Bron Foto: Vincent Anderlucci

Advertenties

Eén reactie to “Nablussen”

  1. Caroline 16 april 2019 bij 11:01 #

    Heel mooi geschreven en precies zoals ik het ook voel. Ik heb jaren in Frankrijk gewoond, Parijs in al haar schoonheid vaak bezocht en deze brand doet gewoon fysiek pijn in dat Franse stukje van mijn ziel…
    Het is niet “alleen maar een gebouw” of “een stapel stenen”, het is de Notre Dame…het hart van Europa, van onze geschiedenis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: