Verkeerde verbazing

5 apr

Kiss: Ryan Gilbert + Michael Correntte / 20100117.7D.02106.P1.L1Met bijna driekwart van de stemmen is afgelopen week Lori Lightfoot gekozen tot de nieuwe burgemeester van Chicago. Haar briljante (en fantastisch allitererende) achternaam deed mijn lippen krullen. De kop waarmee dit nieuwswaardig feit in de media werd gebracht, maakte echter dat mijn mondhoeken bleven steken in een grimlach.

Ik citeer:

“Chicago eerste grote stad in VS met donkere lesbienne als burgemeester” (NU.nl)

“Burgemeester Chicago is zwart, vrouw én homoseksueel!” (AD / Parool)

Er spreekt een bepaald soort verbazing uit dit soort krantenkoppen (en de artikelen die eronder hangen) waar ik maar niet aan kan wennen. Trouw deed het met “Chicago kiest de ultieme outsider als burgemeester” net iets beter, maar ging in het artikel alsnog dezelfde kant op. En ik snap het niet. Ik snap het écht niet. We verbazen ons steeds vaker de verkeerde kant op.

Lekker relevant

Dat Lori Lightfoot een zwarte vrouw is, dat is op de foto’s best goed te zien dus eigenlijk onnodig om te vermelden. Al snap ik dit soort toevoegingen nog wel. Vanuit historisch perspectief binnen de blanke mannenwereld in de Amerikaanse politiek en zo. Ik juich het ook enorm toe dat Lori op de foto staat met haar echtgenote en kind. Altijd leuk om iets van persoonlijke context mee te krijgen. Maar waarom dan in de krantenkop en/of het artikel benadrukken dat het hier een lesbische vrouw betreft? Wat zegt dat over haar functioneren als burgemeester? Waarom is dat belangrijk? Wat voegt dat in hemelsnaam toe?

Dit is maar één voorbeeld, maar ik zie het vaak. Te vaak. Vingers op als je ook het persberichtje over het lesbische stel in de Donald Duck voorbij hebt zien komen deze week. Ik bedoel maar. Zolang als ‘we’ dit soort dingen blijven presenteren als iets bijzonders, dragen we zelf niet heel veel bij aan de acceptatie van LHGBT’ers volgens mij. Je kunt niet roepen dat je iets ‘heel normaal’ vindt, om het daarna expliciet als een soort reclamebord te gaan gebruiken. Dat moeten we echt afleren.

Willen we wennen aan hokjesdenken?

Verbazen, dat doe je als er één of andere gladiool een Nashvilleverklaring optekent. Of als een politieke partij een poster met twee zoenende vrouwen verbiedt. Op dat soort momenten is die collectieve verbazing ook nog eens heel functioneel: hoezo worden er reclameborden met twee verliefde mannen erop vernield? Laten we samen, vanuit oprechte verbazing, vooral aan de hele wereld zien dat dit soort Middeleeuwse denkbeelden echt niet passen in deze tijd. Dat liefde gewoon liefde is die zich niet in normen en kaders laat vatten.

En ja, soms is het nodig om daar een statement over te maken, aandacht te vragen voor het feit dat het blijkbaar nog niet door iedereen als normaal wordt gezien. En ja, soms vraagt dat ook om voorlichting. Omdat niet iedereen dit helaas van huis of kerk uit meekrijgt. In dat soort gevallen moet je het er zeker over hebben met elkaar. En dan zou het helpen als je voorbeelden hebt zoals twee vrouwelijke eenden in de Donald Duck die verliefd op een terrasje zitten te flirten met elkaar. Om te laten zien dat het dus de normaalste zaak van de wereld is.

Maar het met heel veel bombarie aankondigen van één zo’n inkttekeningetje maakt het dan weer veel minder normaal. En zegt eigenlijk ‘blijkbaar is het verbazingwekkend dat het kan’. En dan helpt zo’n voorbeeld dus weer niet…. 

Zullen we gewoon normaal doen?

Zo’n aankondiging als dit, of zo’n nieuwsbericht als over Lori Lightfoot….het heeft iets stigmatiserends. Het roept aan alle kanten “kijk eens hoe bijzonder!”, terwijl we dus tegelijkertijd pretenderen dat het heel normaal is. Dat strookt niet met elkaar. Sterker nog, dat bijt elkaar. Tijd om gewoon eens normaal te gaan doen wat mij betreft.

Laten we ons verbazen over het feit dat er mensen zijn die anderen veroordelen omdat ze niet in de door hen vastgestelde norm passen. Over landen als Brunei waar één wetswijziging de klok 3 eeuwen terugzet. Verbaas je hierover en doe het hardop. Laten we ons verbazen over alle hoon, haat en onbegrip. Over het gemak waarmee anderen gepest, gekleineerd, nagekeken en gediscrimineerd worden. En ons daarover hardop uitspreken. Telkens weer.

Maar laten we ons in vredesnaam niet de verkeerde kant op verbazen. Liefde tussen twee mensen is een bijzonder iets, dat is zeker. Maar tegelijkertijd is het ook heel normaal.

Gelukkig maar.

Bron foto: See-ming Lee

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: