Parijs

22 Apr

De deur klemde al bij het dichtdoen, ik had het vooraf kunnen weten. Maar ja, dat is achteraf dan weer makkelijk praten. Want hoe ik ook wrikte en draaide, de deurknop van het toilet deed van alles, behalve meewerken. Doodsbenauwd had ik het. Was dit het? Koud een half uur in Parijs en tot de conclusie komen dat dit kleine stinkende hokje mijn verblijf voor de komende weken zou zijn?

Ik was 15 en hysterisch. Overdrijven zat in mijn bloed en drama in mijn DNA. Maar god wat was ik bang. En ver weg van huis. Ik kan het moment tot op de dag van vandaag terughalen. Voelen. Ruiken. Maar nog veel sterker kan ik me de enorme opluchting herinneren toen één van mijn klasgenoten met een (gloeidende gloeiende, wat is schroevendraaier in het Frans? Nou doe anders dat maar) theelepeltje wist te bevrijden.

De toon was gezet, de slappe lach was gekomen om niet meer weg te gaan voor de komende vijf dagen. Vijf heerlijke dagen.

Vanochtend stond ik bij school. Dezelfde school waar ik jaren terug ook vertrok met de bus richting de mooiste stad van Europa. Alleen stond ik  aan de verkeerde kant van het raampje bij het uitzwaaien. Dit keer was het mijn dochter die vertrok. Met een enorme tas vol overbodige kleding en veel te veel vreterijen was ze er helemaal klaar voor. Het tasje met goedbedoelde adviezen per ongeluk vergeten, stel ik me zo voor. Ze straalde. Vond het spannend én opwindend, maar had er vooral zó ontzettend veel zin in.

En daar sta ik. Aan de andere kant van het raam. Het hielp enorm dat ik grieperig ben op het moment, waardoor ik er waarschijnlijk net zo uitzag als dat ik me voelde. Belabberd. Want je gunt je kind het beste van de wereld, maar tegelijkertijd ben ik nog altijd niet zo heel goed in dat hele concept van loslaten.

De mooiste herinneringen maak je nu

En dan helpt het toch dat ik een soort van in hetzelfde schuitje zat ooit. En door haar naderende tripje naar Parijs ook weer even terug gesmeten werd in het verleden. De bange uurtjes in het toilet in Montmartre, ze staan me nog zo voor de geest. Het indrukwekkende monument voor de joden, vlak achter de Notre Dame. De studentikoze sfeer op het plein bij Centre Pompidou. In gedachte wandel ik weer door de Tuilerieën en probeert een mimespeler mij te verleiden met een onzichtbare roos. Ik kijk mijn ogen uit in het adembenemende Musay D’Orsay (stiekem veel indrukwekkender dan het Louvre) en probeer wanhopig met mijn vriendinnen de uitgang van Les Printemps te vinden voordat we te laat op het afgesproken punt zijn.

De buschauffeur heette Mick en bleef de hele reis bij ons. Enorm leuke vent met enorm veel humor. Bij de McDonalds blijken de Franse frietjes goedkoper als je ze niet ter plaatse nuttigt maar meeneemt en dus eten we onze snacks voor de deur op de stoep. Op de vlooienmarkt van Clingancourt scoor ik de meest walgelijke ring met een roze namaak diamant (formaatje giga) en natuurlijk twee eiffeltorentjes om in mijn oren te hangen. We gaan naar La Main Jaune, een rollerskate discotheek, waar we een fantastische avond beleven. We ontdekken een fantastisch mooi binnenplein, wat bij een plaatselijk hôpital blijkt te horen. Onze docent economie, die iedereen zo had gewaarschuwd voor zakkenrollers, wordt bestolen in de metro. En als we in het Louvre in ons beste Frans aan een medewerker de vraag “Ou est le Mona Lisa?” stellen, worden we in het Engels de juiste kant op gewezen.

De herinneringen zijn eindeloos. De reis was eindeloos. Het was hét moment waarop ik verliefd werd op Parijs en op de vrijheid. Even los van mijn ouders, semi-zelfstandig, op avontuur.

Digitale halsband

Nu is zij van 14 op zo’n zelfde avontuur. Alleen, in tegenstelling tot ‘mijn tijd’ (oma spreekt) beschikken we nu over allerlei digitale middelen waarmee we elkaar 24/7 kunnen bereiken. Bellen, appen, ze is binnen handbereik.

En dus zit ik bijna letterlijk op mijn handen. Want, als ik terugdenk aan mijn tijd in Parijs, was juist die afstand van thuis zo ontzettend fijn. Even echt helemaal los mogen. Zelf ontdekken, zonder iemand die over je schouder meekijkt. Natuurlijk, er zijn docenten mee als begeleiding, maar dat is toch anders.

Ik check haar internetbundel en zie haar bedrijvigheid op Whatsapp: waarschijnlijk drukdoende om haar vriendje die ze achterliet op de hoogte te houden van haar tijdelijke Franse leventje. Even wat ‘snaps’ plaatsen van dat leuke hostel. Ik heb geen idee. En dat wil ik zo houden. Want ook al schreeuwt alles in mij hoe fijn het zou zijn om even contact te hebben, weet ik wel beter. Fijn voor mij ja. Maar zij is er nu veel te druk voor. Te druk met het maken van mooie herinneringen, los van het ouderlijk juk.

Ik hoop dat ze zich helemaal suf geniet. En dat ze misschien even appt. Uit zichzelf dan hè.

 

Bron foto: Pierre-Luc Bergeron

 

Advertenties

Eén reactie to “Parijs”

  1. KnutzEls 23 april 2018 bij 08:50 #

    Liefde is loslaten. Mooi in theorie, maar een lastige in de praktijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: