Zij wel

27 Mei

Het is zo’n week waarin je je kinderen nét nog even wat extra koestert. Nog even blijft kijken als ze allang naar dromenland zijn vertrokken, ze (ook al willen ze het niet altijd) extra stevig knuffelt en overlaadt met goedbedoelde maar (ja, ik weet het…) onbruikbare adviezen.

Overbezorgd tegen beter weten in. Want ja, ook ik ben kind geweest. En ja, ook ik had -toen ik de leeftijd van mijn oudste dochter had- de wijsheid in pacht en de wereld in mijn linkerhand. Met mijn vrije rechterhand duwde ik vooral alle bezwaren, zorgen en andere ballast opzij waarmee mijn ouders de weg naar mijn geluk probeerden te versperren.

Nu ik aan de andere kant sta, als ouder, weet ik natuurlijk dat die vork heel anders in de steel zit. Maar zo voelde het nu eenmaal als puber zijnde. Niets menselijks was mij vreemd.

Dit Hemelvaartweekend is ‘zij van 13’ een lang weekend weg met een vriendin en haar ouders. Lekker chillen op de camping, het weer werkt in ieder geval mee. Op mijn vriendelijke verzoek om af en toe even wat te laten horen, kreeg ik de eerste avond (om godbetert 23.40 uur, maar goed) een appje met de tekst ‘ik leef nog’. That’s my girl. Daarna kreeg ik alleen nog maar contact ‘op afroep’. Dat houdt in: ik stuur een appje en krijg (met veel geluk) twee lettergrepen retour. Ik doe het ervoor. Gisterenochtend kwam er spontaan iets uit haarzelf, maar dat was vooral een berichtje om aan geven dat haar MB’s op waren. Of ik even wat over wilde hevelen. Gelukkig, als ze me nodig heeft weet ze me in ieder geval te vinden 🙂

Het was een rare week.

Waar ze normaliter het nieuws wat makkelijker naast zich neer kan leggen, had de aanslag in Manchester begin deze week onverwacht impact op haar. Het was bekend terrein. Het ging om een aanslag op meiden van om en nabij haar leeftijd, bij een concert van een idool waar eerder vriendinnen van haar ook naartoe waren geweest. Het monster kreeg plotseling een gezicht. En waar het eerder nog makkelijk was geweest om weg te kijken, keek het nu genadeloos terug. Ik denk dat mij dat nog wel het meeste pijn deed; te zien hoe het haar raakte. Het besef ten volle binnenkwam.

Maar daar waar ik als volwassene de pijn van dit soort terreur nog dagen met mij mee kan dragen en de onmacht van al het steeds maar weer oplaaiende geweld overal ter wereld de moed in mijn schoenen doet zinken, heeft de jeugd dat gelukkig niet. Als ik naar mijn dochter kijk zie ik gelukkig nog altijd de veerkracht, de onschuld en misschien zelfs wel de naïviteit om op te staan en door te gaan.

Zo sprong ze een paar weken daarvoor spontaan in de metro om naar de binnenstad van Rotterdam af te reizen. Ondanks het NL Alert en een licht hysterische moeder die het haar afraadde (meer kun je namelijk niet doen aan de andere kant van de lijn). Overigens deed ze het niet voor de inhuldiging van Feyenoord (kan haar dat voetbal nou schelen), maar om te gaan shoppen. [hier even ruimte om te lachen…shoppen in een stad waar150.000 man een voetbalclubje staat te huldigen…hoezo naïef]

Maar goed, waar het mij om gaat is dat ze -hoewel van slag door de aanslag in Manchester- vastberaden is en blijft om gewoon door te gaan met het ontdekken van de wereld. Grenzen aftasten, ervaring opdoen, vrijheid proeven (telkens weer een slokje erbij) en opgroeien met een rotsvast vertrouwen in de toekomst. En geen terreurdaad die haar van dat plan weet af te brengen. Hell no. Eat your heart out, terroristjes, ze relativeert ze helemaal de moeder! Want net zoals ze ook altijd al mijn zorgen en bezwaren weet te reduceren tot nul komma niks, is ze vastbesloten om door te gaan met leven. Voor de volle 100%. Leven en genieten. Zorgeloos, ondanks alles.

Zij wel.

Morgen komt ze thuis en dan knijp ik haar met alle liefde weer fijn. Ik gok op 15 seconden, dan gaat mijn wurggreep  haar benauwen. Leer mij mijn puber kennen.

De jeugd heeft de toekomst zeggen ze wel eens en daar houd ik mij graag aan vast. Ik koester haar en haar zussen, elke dag weer een beetje meer en bewonder hoe zij in het leven staan. Genietend en vol vertrouwen. Zoals het hoort op die leeftijd. Zij kunnen dat nog.

Zij wel.

Bron foto: John Taylor

Advertenties

Eén reactie to “Zij wel”

  1. KnutzEls 28 mei 2017 bij 10:38 #

    Als ze zo zelfstandig is, heb je het helemaal niet slecht gedaan als opvoeder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: