BZV: Boeren blokkades

16 Apr

Bron foto: KRO-NCRV

Nou, nou, nou, nou, nou…..het was me wel het weekje van de blokkades deze aflevering zeg… zoals Susan  die wel verliefd is op David maar geblokkeerd raakte door ‘alles er omheen’ (dat gedeelte dat de meesten van ons gewoon Roemenië noemen). En Riks, die ook opeens voor een blokkade stond waar hij het maar wat moeilijk mee had en Sandra….Sandra verdenk ik ervan dat ze de blokkade gewoon van huis had meegenomen om hem op het moment suprême uit haar handtasje tevoorschijn te toveren. Want wat gebeurde daar dan in Texas?

Maar goed, laten we bij het belangrijkste beginnen: het keuzemoment van David.

Eigenlijk wist ik het al bij het eerste shot. Waar hij, getergd door twijfels, besloot om een stukje te gaan lopen. Fluisterde hij nog zachtjes en liefdevol tegen Mara dat hij een klein stukje ging lopen, bij Susanne nam hij die moeite niet en schreeuwde het gewoon naar boven. Na die wandeling wist hij het eigenlijk nog niet helemaal zeker, zo vertrouwde hij Yvon toe. Bij de één voelde hij zich veilig en warm (lees: zij lijkt op mijn moeder) en bij de ander heb ik de kriebels en ben ik vooral nieuwsgierig. Op de vraag van Yvon ‘tegen wie wil je lekker aanzitten’, wist hij direct het antwoord en dat werd ook zijn keuze. Dan ga je voor veilig en warm en dus werd het Mara (althans ik denk dat dat zijn redenatie is geweest). Enfin, hij vond het superrot voor Susanne, want ze waren allebei superleuk, maar ja super sorry enzovoorts. En of je nu supersnel wil gaan, want ze willen elkaar supergraag knuffelen nu.

Susanne was teleurgesteld maar had het wel verwacht, ze had te weinig van zichzelf laten zien. Wat op zich wel weer vreemd is, als ik haar hoor vertellen dat ze zichzelf zo ontzettend vaak is tegengekomen in Roemenië. Maar toen keek David zeker net even de andere kant uit. (oké, flauw…en doorrrr). Mara was dolgelukkig want David is de eerste jongen die ze echt begrijpt (ik zoek nog steeds naar zo’n exemplaar). En eerlijk is eerlijk, mondhoektechnisch past zij ook het beste in het sombere Roemenië. Samen met David ging ze op citytrip naar Brasjov en het eerste dat ze deed was zijn blauwe bodywarmer kwijtraken, want plots had hij een fatsoenlijke jas aan. Doet ze goed. Uiteindelijk werd die jas ingeruild voor matching badjassen in het hotel, alwaar ze elkaar vertelden hoe superverliefd ze waren en hoe super de ander was en hoe alles eigenlijk super was en….supersaai pril geluk. Maar ik gun het ze.

Gebroken beloftes

En ik had het Olke ook zo gegund. Maar daar ging het faliekant mis zagen we. Direct nadat Alberdien haar koffers had gepakt, had Sandra haar ruimte gepakt en een kamer bij een nabijgelegen hotel geboekt. En dat had Olke nogal ‘gesuprised’. En mij ook eerlijk gezegd. Al die tijd liet ze het voorkomen alsof ze wel de boer op wilde, maar nu puntje bij paaltje kwam kwamen ook de twijfels. Nu kan ik niet in iemands hart kijken, maar doe dan ook niet vooraf van die suggestieve beloftes denk ik dan. En ook nog zwart op wit, wat best dom is. Want ja, dan word je bij de koffie met het betreffende kaartje geconfronteerd. Terecht. Deed Sandra eerst richting de camera nog geloven dat ze ‘door al die gevoelens’ een blokkade was tegengekomen die veel weg had van examenvrees, tijdens de citytrip leek het wel of ze überhaupt niet van plan was deze school ook echt af te maken. Het was zo ongemakkelijk en afstandelijk allemaal.

Daar, tussen de wandelende kapstokken in cowboytown, tijdens het paardjerijden en de LOI cursus lassowerpen, deed Olke nog dappere pogingen. Hij hoopte inmiddels niet eens meer op een vonk die zou overslaan, nee…als er een lampje aan zou gaan bij Sandra van binnen dan was het al goed genoeg. Hé…met een reflector was hij al blij geweest. Maar het zat er niet in. Zonder de fantastische suite met hottub vooraf te hebben gezien, besloot ze al tot een aparte kamer (en dat snap ik dan weer wel). Na het diner, waarbij ze steeds harder ging praten om toch vooral maar uit te leggen dat Olke GEDULD moet hebben, nam ze met een familiaire drie zoenen afscheid van Olke en sloot de deur. Sta je dan, met al je krûpkes. Ik zag trouwens dat de redactie ze volgende week op een cursus line dancing stuurt, dus we kunnen nu alvast wel concluderen dat dit echt niet meer goed gaat komen.

Op zijn plat gezegd ‘k*t’

Waar het ook niet meer goed gaat komen, is bij Riks en Marit. Zij mochten op citytrip naar de Rocky Mountains, alwaar ze door de redactie in een soort van voormalig gevangeniscomplex waren gehuisvest met een zwembad in het midden. Zodat de romantiek bij voorbaat al best ver te zoeken was. Toch werden er pogingen tot romantiek gedaan, vooral door Marit, die vervolgens door Riks professioneel werden weggelachen. En toen hij in de sneeuw bijna werd aangerand door doortastende Marit, kwam het hoge woord eruit. Riks zat vast. Hij was een beetje blij en had het beetje moeilijk. Het beste dat hij kon doen was “een dagje niet denken”.

Dat dagje niet denken stond de volgende ochtend op het programma. Waarbij Marit alsnog een hoogtepunt mocht beleven, want ze gingen skiën ! En nu kan ik hier van alles gaan tikken over ‘Riks zijn bobbel’ waardoor zijn pak moeilijk dichtging, of over wat een snelle leerling hij was maar wel last had van lamme poten na afloop, maar dat doe ik niet. Want aan het eind van die middag kwam het hoge (eerlijke) woord eruit: ’t komt gewoon niet goed. Hij is niet verliefd en ziet zichzelf dat ook niet worden. Wat tranen bij Marit opleverde, al had zij het wel al zien aankomen. Voor één keer verruilde Riks zijn stopwoordje ‘dus’ voor een ander drieletterwoordje. En daarmee vatte hij haar gevoel op dat moment heel goed samen.

Olifanten zijn de dolfijnen van Afrika

In Zambia gingen tortelduifjes Annekim en Marc op safari. Het voelt eng vertrouwd, aldus Marc. Met als uitleg ‘het zal wel door de geur komen ‘. Ik wil het allemaal niet weten. Na het beestjes kijken bleek Marc een enorme tent in zijn broek te hebben, die ze samen gingen opzetten. Joepie! Kamperen! Toen ik Marc tijdens het gestuntel met de stokken ‘easy peasy, pumpkin sqeezy’ hoorde mompelen moest ik even denken aan Notting Hill (oopsy daisy), maar dan eng zeg maar. Enfin het was volle maan, een superromantisch plekje en dus….ga je elkaar nieuwe dingen leren zoals hoe je de schouderhoogte van een olifant kunt uitrekenen. Iets met 3x de omtrek van de voorvoet ofzo (waarbij ik denk….welke olifant laat een malloot met een rolmaat in zijn buurt komen en waarom liggen jullie niet gewoon te tongen in je tentje?). Maar goed, er gebeurde dus gewoon niet zoveel. Zeg maar gerust niks. Ik had mijn hoop nog gevestigd op de toiletrol die erg dichtbij het kampvuur stond, maar ook dit liep op niets uit.

En ja, ik was jaloers op het Lodge paradijs waar Marc en zijn viswijf…eh…Karibameermin eindigden. En ja, ik zong zachtjes Hakuna Matatta mee en droomde even weg in de prachtige beelden die langskwamen. Maar de Marcmoeheid waar ik eerder al over schreef, nam na deze aflevering toch wel enorme proporties aan. Aan de ene kant omdat ik per week zijn rechteroor groter zie worden door al dat nerveuze getrek eraan. En in de tweede plaats omdat je een (nog prille) relatie niet vergelijkt met een aankoop die je hebt gedaan. Of heb je gewoon voor 24/7 een dierenarts voor je visjes in dienst genomen Marc?

La vie est belle

Gelukkig was er daar nog good old Herman die ervoor zorgde dat ik deze aflevering met een glimlach eindigde. Met zijn Fleur in een romantisch sjatootje (zoals wij dat hier in Rotterdam zeggen). Samen voor het raam de vrouw van je dromen bedanken omdat ze naar je toe is gekomen. Je verwonderen over het tegelijk samen wakker worden. Het glazuur sprong van mijn beeldscherm af, maar op een goede manier. En ja, dan kan de redactie nog zo proberen om alle romantiek te niet te doen door de duifjes op een segway te frotten…het mocht niet baten. Dit sprookje krijgt een happy end, zoveel wisten Herman en Fleur ook al zeker. Prachtig om te zien hoe de liefde hen heeft veranderd van twee onzekere mensen in twee verliefden die een rotsvast vertrouwen hebben in hun toekomst samen.

L’Amour. Je t’aime.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: