BZV: Zevenmijlslaarzen

9 Apr

Foto: KRO-NCRV

Bij een naderend keuzemoment komt altijd heel veel stress kijken. Bij de boer zelf (want maakt hij wel de goede keuze?), maar ook bij de dames die al een hele logeerweek lang zichzelf van hun beste kant laten zien.

Vooropgesteld dat ze ‘gevoelens’ hebben dan hè. En dat ze willen blijven. Want dat is niet altijd vooraf gegarandeerd, zo bleek ook deze week maar weer. Sterker nog, dit seizoen hebben we bijna een record aantal aan vluchtende vrouwen.

Maar ik snap ze zo. Ik snap ze zo goed.

Ieder huisje heeft zijn kruisje

Ik bedoel, als een man op je af komt met de veelbelovende tekst “ik heb een groot ding en ik ga het niet opzij schuiven”, dan kan dat twee dingen betekenen. Of je wordt razend nieuwsgierig na deze belofte of je zet het op een rennen nu het nog kan. En dat laatste deed Eline. Want dat grote ding van Riks bleek de Heer te zijn en waar Riks gaat, is hij erbij. Eline zag dit triootje niet zitten. Natuurlijk verwacht zij niet van Riks dat hij ‘zijn geloof voor haar opzij schuift’. Maar Riks verwacht wel van haar dat zij haar levensinstelling en dat van haar zoontje rücksichtlos overboord gooit. En daar bedankt ze voor. Eline schotelt haar zoon liever een tosti dan een hosti voor. Keuzevrijheid, het staat niet in Riks woordenboekje.

Goed nieuws voor Marit dus, zou je denken. Het enige dat Riks nog even hoeft te doen is verliefd worden op haar, want hij ligt nu nog niet echt wakker van Marit. En hij droomt ook niet van haar, maar hé, hij gaat er vanaf nu een beetje meer voor, dus wie weet. Als ik Marit was, zou ik NU teruggaan naar dat kerkje van vorige week. Op kruistocht. En dan niet om te bidden om gered te worden, maar om de dominee te daten, dat spreekt voor zich.

Koetjes en kalfjes

In het verre Texas probeert Olke met behulp van subtiele vragen het keuzemoment voor te bereiden. “Hoe lang is jouw opzegtermijn?”, “Hoe snel kun je?” en “Ben jij bereid om volgende week vlucht KL756 van 13.25 uur terug te nemen om met mij een relatie te beginnen?”. Beetje dat werk. Lekker concreet, lekker gehaast. De kaplaarzen van Olke bleken zevenmijlslaarzen te zijn en beide vrouwen kregen het er Spaans benauwd van. Sandra gaf nog wel een sociaal wenselijk antwoord, maar Alberdien gaf direct aan dat zij nog wel even wat meer tijd nodig zou hebben. Ze keek erbij alsof ze daarmee de strijd al had verloren. Het hielp niet dat de regie daarna een shot op de keukentafel liet zien waarbij Alberdien amper boven het barretje uitkwam. Onbedaarlijk gelachen daarom, dat wel. Maar het zei alles, Goudlokje in het huis van de grote beer. Gaat niet werken.

Maar goed, Alberdien bleek ook nog eens een niet praktiserend vegetariër. Die het harde leven op de boerderij niet trekt. Daar waar ‘alles dat niet goed is weg moet’. Toen ze de kalfjes de fles ging geven drong dat plotseling snoeihard tot haar door. Ze was een dierenliefhebber, zo vertelde ze Olke en dat past niet bij het leven op de boerderij. Olke is ook een dierenliefhebber, zo bekende hij. Maar hij hield dan vooral van de medium variant met pepersaus. Hij gaf Alberdien een allerlaatste krûpke en nam afscheid van haar. “It goes you good”, sprak hij in onvervalst Fries. Waarna hij Sandra opzocht om te vragen of zij met hem een relatie wilde beginnen. Dat was goed, maar pas na de koffie. Want het moest wel een beetje in een wat rustiger tempo. Afijn, het bleef nog lang onrustig in Texas.

Een 6,9 voor de moeite

In Roemenië was alles weer helemaal super. David heeft het superfijn, hij vindt de dames superlief en hij vond een superromantische picknickplek waar hij nog even met Susanne alleen kon zijn. Dat het houten geraamte volledig onder gescheten was door Roemeense meeuwen mocht de pret niet drukken. Dat er één lange strook met picknicktafels langs het water stond en ze zonder het te weten in het WK synchroon picknicken terecht waren gekomen ook niet. Er werden watermeloen, zalm en ontboezemingen gedeeld boven Oudhollandse tupperwarebakjes. David had een bitch nodig. Een verontrustende bekentenis als je het mij vraagt en ook Susanne had spontaan geen trek meer.

Op de terugweg viel me op hoe ze hun kleding al helemaal op elkaar hadden afgestemd. Mix ’n match in optima forma. Alleen dat matchen hè….wie van de twee dames is de gelukkige die straks mag kijken wat er nog meer schuil gaat onder die blauwe bodywarmer? Er was nog een etentje (saai), met palinka (proost!) en ze gaven op verzoek van Mara alle drie hun leven een cijfer (gaap). Maken jullie me wakker als het keuzemoment hier is aangebroken?

Doornroosje werd wakker…toen de prins al was vergeven

In Zambia ging Anke even een dutje doen. Slechtste. Timing. Ever. Want juist op dat moment zag Marc zijn kans schoon om die ene, belangrijke vraag te stellen aan Annekim. “Heb je zin om met mij nog een mango te vangen?”. Ook onze mobiele dierenarts had moeite om de symboliek in die vraag te ontdekken, maar het kwam erop neer dat hij verliefd was geworden. Op haar. Of dat zo was, of dat ze gewoon mazzel had dat zij op dat moment wakker was, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik net zo flabbergasted was als Anke.

Sowieso…word je wakker gemaakt en rek je je uit in een woonkamer vol met Ikea-giraffe-muurstickers en dan gooien ze gelijk even zo’n bommetje erin. Hallo! Nooit geleerd? Eerst koffie, dan kletsen. Maar nee, Annekim kon niet wachten om het haar te vertellen. Compleet verbouwereerd, omdat ze nooit de signalen van Marc op die manier had gelezen (niemand Anke, niemand….) ging ze haar spullen pakken. Ik vond het Gall&Gall tasje zo voor de situatie spreken….zonder drank red je het daar niet volgens mij. Anyway, of het echte liefde is, puur gemakzucht (want ze woont er al) of dat Marc nu eenmaal opgewonden wordt van vrouwen die het over voerconversie hebben, ik weet het niet. Ik hoop dat ze heel gelukkig worden samen.

Hand in hand

En dan hebben we natuurlijk nog Herman en Fleur. Lekker aan het slenteren over marktjes in de Loirestreek. Even voor mijn beleving: gaat de KRO-NCRV voor lowbudget of is dit nog niet de citytrip? Volgens Herman was het ‘al helemaal aan’ en waren ze ‘klef’. De beelden waren inderdaad lekker zoetsappig, hand in hand en hier en daar een gestolen kusje, maar het is allemaal nog heel gereserveerd. Logisch ook, alles is voor Herman de eerste keer.

Daar waar een meer ervaren man Fleur alle hoeken van de Loire zou laten zien, begint Herman nerveus over hegjes in de tuinen waar ze over uit keken. En wijst hij op de roze bloemenkern in de hartjes. Zo lief. Hij voelt dat het kriebelt. Maar heeft nog geen idee hoe hij moet krabben.

 

Advertenties

3 Reacties to “BZV: Zevenmijlslaarzen”

  1. Anders Lundgren 9 april 2017 bij 23:04 #

    Hahaha mooi geschreven weer 🙂 Alleen had ik juist bij Marc wel deze keuze verwacht.

  2. José 10 april 2017 bij 07:12 #

    Goed verwoord.

  3. Wim 11 april 2017 bij 16:03 #

    Geweldig, die twee slotzinnen :-)!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: