BZV: Marc moe

26 Mrt

Fotograaf: KRO-NCRV

Ik geef het maar gelijk toe. Ik ben Marc moe. Ik heb het geprobeerd hoor, mijn god wat heb ik het geprobeerd. Zo’n lekkere vent in zo’n mooie omgeving, dat moet je niet zomaar opgeven. Maar dat doe ik wel na vanavond. Ben er klaar mee.

En als hij en zijn dames slim zijn, zetten ze nu die cameraploeg van het erf en proberen ze het de laatste dagen zonder. Want wie weet…is hij wel heel leuk zonder al die extra ogen die meekijken. Komt het juist door dat miljoenenpubliek dat hij nu zijn draai niet kan vinden in zijn eigen huis. Ik hoop het zo. Voor hem. Maar ook voor Anke en Annekim, want die zitten met dezelfde situatie opgescheept.

Het begon veelbelovend: Marc zou zijn dames meenemen op een picknick naar een heel romantisch plekje. Terwijl hij mango’s ving met een visnet (Mr Tilapia doet alles met een visnet) vulden de dames de rest van de tupperwarebakjes om mee te nemen. Hij bracht zijn oogst naar de keuken en begon een soort van gesprek, gecamoufleerd met dat zenuwachtige lachje van hem. Waarna hij met een ‘ik ga even de folie halen’ direct weer verdween. De folie bleek niet in de kast, maar drie dorpen verder te liggen.  In een land waar de vrouwen drie dagen lopen met een jerrycan met 10 liter water of een baal hooi van 50 kilo op hun hoofd (zoals de KRO-NCRV liet zien in de contrasterende tussenshots) ging Marc folie halen op de brommer. Ach, hij was lekker snel terug zullen we maar zeggen.

De picknick moest de ommekeer gaan worden in deze moeizaam verlopende logeerpartij. Maar als dan én de aardappelsalade de bak uit vlucht én de parasol gaat er vandoor…dan weet je eigenlijk meteen al: dit komt niet meer goed. Er was nog een korte sessie waarbij Marc zijn insmeerskills mocht laten zien aan Annekim en samen met Anke was er nog een synchroonzitmomentje, maar warmer werd het niet. Al was er in het gesprek met Anke zeker wel sprake van wat diepgang, maar dan vooral van haar kant. Je merkt dat hij niet op zijn gemak is (anders begin je niet over een leuk armbandje als iemand net haar ziel en zaligheid op een Zambiaanse rots gooit). Enfin, omdat Marc er zelf ook moe van werd besloot hij een feestje te geven op een boot. Met vrienden. Hoefde hij in ieder geval niet te praten. Alleen een beetje jetskiën en gniffelen om bikini’s en vrouwelijke stuurkunsten. Wat mij betreft laten we Marc vanaf nu met rust en trekken de camera’s zich terug. Lijkt me voor hen prettiger en wij missen er toch ook niks aan.

Handjes boven water

Nee dan Olke. Die heeft het goed begrepen. Er zijn nog twee vrouwen over en dat betekent dat er onder elke arm één past. Famke op rechts en Sunshine op links. En als we op de bijnamen af mogen gaan, is het wel duidelijk wie er weer een beetje licht in Olkes leven heeft gebracht afgelopen dagen. Toch verdeelt hij vooralsnog de aandacht goed. Even een krûpke bij het ontbijt, een krûpke bij de koffie en een krûpke bij het shoppen (want de liefde van de vrouw…gaat via de creditcard). En als afsluiting een picknick ergens aan een baai vol koeien. Die lekker op het kleed kwijlen terwijl Sandra een druif in Olkes wijn laat vallen (die druif was waarschijnlijk de dans ontsprongen en zag nu zijn familie voor het eerst sinds lange tijd weer terug). Alberdien, die niet kan wachten om met Olke te gaan zoenen, ging als eerste een wandeling maken met hem. Maar het was of te hoog springen voor haar, of ze durfde toch niet zo goed, want het bleef bij een gezellig onderonsje. Van tongen in Texas was voorlopig geen sprake.

Hoe anders was het bij Sandra. Wat er gebeurde achter de dikke beukenbomen zagen we niet, maar ik geloof niet dat het smakkende geluid afkomstig was van een cowboylaars die vastzat in de modder. Olke schrok zich een hoedje en een sjaaltje. “Jij bent wel heel spontaan”, was zijn eerste reactie. Zijn tweede reactie was een dikke smakkerd terug, want in een relatie is het immers geven en nemen. Na een etentje in een bijzonder leeg restaurant (voelde als een steakhouse in een dorp vol vegetariërs), nam Olke zijn dames mee naar zijn hottub, alwaar hij indruk op hen probeerde te maken met wat push ups. Terwijl Alberdien dagdroomde van een hottub zonder push up én zonder Sandra. Het bleef nog lang onrustig in Texas, al hebben we volgens mij niet alles in beeld gezien. Maar hé, what happens belows the bubbles, stays below the bubbles.

Ik zie de regenboog in je ogen…

In Frankrijk geniet Herman van de volle aandacht van Anne en Fleur. Voor iemand die ‘heel effe dichtbij is geweest’ maar nog nooit met liefde in contact is geweest, moet dit het summum zijn. Nog nooit gekust en nu toezien hoe twee vrouwen om hem vechten. Nou ja…vechten? Het is nog steeds allemaal heul, heul gezellig in huize Herman. Al draaien de dames nu wel wisseldiensten: om de beurt mag er één met Herman op stap. Zodat Herman Anne even heel diep in haar My Little Pony ogen kon kijken (“jij hebt allemaal verschillende kleurtjes. Goh”) en haar kennis liet maken met 8969 (dat is Frans voor Bertha 12). En hij ook bij Fleur apart even kon navragen of ze misschien ‘iets raars’ voelde.

Maar tussendoor gingen ze gewoon weer gezellig met zijn drietjes op stap, naar de brocante bijvoorbeeld (dat is Frans voor kringloopwinkel) alwaar ze Herman wat beter leerden kennen. ‘Ik ben niet van een pannenset, ik hou meer van een bij elkaar geraapt zootje’. Over diepgang gesproken. Na het bezoek genoten de drie buiten op een bankje nog even van de Franse schilderkunst om vervolgens in een brasserie (dat is Frans voor clubhuis met douchegordijnen en een lunchkaart) nog wat na te genieten. Herman vertrouwde zijn logeetjes toe dat als hij gaat kiezen, hij dan echt wel verliefd is. Dat belooft wat. Wat precies dat gaan we volgende week zien, maar ik gok op Anne.

Riks = niks

Bij Riks gebeurde er niks. Het rijmt lekker, maar je vult er geen tv-programma mee.  Er werd worst klaargemaakt in de oven (“als worst gaat ruiken, is ’t klaar”), er werd wat lippenbalsem uitgewisseld en er werd ingebroken bij de buren. De opbrengst: een ijzeren pin en een boedelbak. We zagen Eline twijfelen en Marit zich inhouden en Riks vertellen dat hij op zoek is naar wat meer vlinders. Maar hé Riks, newsflash. Het is fakking winter in Canada. Dan zijn er geen vlinders.

Maar ik snap het wel. Net zo goed als dat ik snap dat hij het moeilijk vindt om al ‘fysiek’ contact te leggen als er nog twee vrouwen rondlopen. Is ook een rare situatie natuurlijk. En hij doet in ieder geval zijn best. Voor allebei. Ik weet nog niet zo zeker of hij inderdaad voor Marit zal gaan kiezen. Volgende week komen zijn kinderen langs en dat belooft een emotioneel moment te worden. Uiteindelijk moet het allemaal bij elkaar wel kloppen, hoe gek dat ook klinkt. Ik hoop dat hij zijn hart volgt, zelfs als dat betekent dat alle twee de dames  misschien niet de ware zijn.

Marshmallows en bureaustoelen

En dan David. Lieve, sociale en aardige David. Die zo zijn best doet voor zowel Susanne als Mara. Maar wat zijn het twee verschillende types. Gelukkig hadden ze een keertje zon in Roemenië, dat helpt wel qua situatie, al zagen de dames nog wel veel beren op de weg. Eh…koeien bedoel ik. Geen verkeersregelaar te bekennen daar. Ook geen handelsgeest, getuige het feit dat de oude dame geen geld wilde hebben voor de watermeloen die David en zijn dames hadden uitgekozen. David nam de vrouwen mee naar het land, want naast varkens heeft hij nog een passie: koolzaad. David gaf een kleine uitleg over het koolzaad waarin subtiel ook een waarschuwing schuilging: “zo gauw als het zich gaat strekken ga ik spuiten”, aldus een enthousiaste David. Ik zou niet eens meer durven gapen daar in huis.

Ook David creëerde wat 1 : 1 momentjes. Zo wees hij Mara erop dat ze heel veel op zijn moeder leek, wat nou niet direct een compliment is als je 23 jaar oud bent, maar hij bedoelde het wel zo. Ook de praktische bezwaren over een eventuele LAT-relatie werden besproken, want Mara blijft wel studeren (goed zo girl!). Het gesprek met Susanne verliep wat minder soepel, althans…haar zinnen raakten verstrikt in haar gevoelens of andersom en dan raakt ze in paniek en gaat ze in haar hoofd zitten en….enfin…ook iets met camera’s en het feit dat er nog een 2e persoon aanwezig is vermoed ik. Dat soort gesprekken voer je toch liever privé. Met zijn drietjes zaten ze nog even gezellig aan een kampvuur, te sabbelen op marshmallows totdat Susanne haar bureaustoel weer naar binnen reed. Alwaar David voor haar een kop thee en een hotspot regelde, want er moest nog gewerkt worden.

Flexwerken in Roemenië, als het bevalt kan het zomaar nog een vervolg gaan krijgen. En alsof Mara het al een beetje aan voelde komen, had ze haar sjaal al om. Haar jas pakt ze volgende week, denk ik zomaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: