BZV: macaroni bij kaarslicht

19 Mrt

Fotograaf: Linelle Deunk

Of het nu door het internationale karakter komt, of dat het dit jaar gewoon een wat ‘saaier’ seizoen is…ik weet het niet. Ik weet wel dat ik het tot nu toe nog niet echt een heel bijzonder seizoen vind. Weinig spanning, (te) sympathieke boeren en hier en daar een hork zonder echte uitschieters. En toch…toch blijft het boeiend om te zien hoe nog prille relaties ontstaan, zich ontwikkelen of plotseling eindigen.

En deze zondag eindigde het Boer zoekt vrouw avontuur voor maar liefst vier vrouwen. Waarvan er twee vrijwillig opstapten. Waarschijnlijk vonden zij dit seizoen ook wat tegenvallen.

Merci mama!

Bij Herman hoefde er deze week niemand naar huis, hij had vorige week Pia al terug op de trein gezet. Om dit te vieren, bakte hij samen met Anne en Fleur een taartje. Met hagelslag. Jaaa..het is een dolle boel in huize Herman, de dames blenden moeiteloos in het gezin, hebben het super gezellig met elkaar en met Herman en om beurten doen ze een staarwedstrijd met hem. Dat, of ze wisselen een ander soort blikken uit, maar ik vermoed dat Herman het niet over potten HAK-groenten had toen hij zei ‘dat er wel iets speelde’ en dat hij af en toe een blik opvangt. Een ritje in de auto met Herman is ook een hele belevenis; hij heeft een compleet harmonie-orkest verstopt in zijn CD-speler. Voor mij zou dit soort muziek een reden zijn om vol gas het ravijn in te rijden, maar Anne en Fleur vonden het he-le-maal leuk. Net als het koeien voeren, met hooivorken spelen en kalfjes de fles geven. Had ik al gezegd dat het een saai seizoen is?

Ze vonden het zelfs niet raar dat Herman zijn aardappelen en groenten onder en net boven de grond bewaart. Zonder vragen te stellen werd de boerenkool gewassen in de badkuip, waarbij de drie een nogal puberaal gesprek voerden over het zakkie van Herman. Don’t ask. Gelukkig was daar mama Herman die ingreep. Als een wannebee Yvon Jaspers, vuurde zij de vragen op de dames af die haar zoon eigenlijk zou moeten stellen en onderwierp ze Herman en plein public aan een pittige ondervraging. Wat een verademing. Mocht Herman trouwens een moederskindje zijn, dan vermoed ik dat Anne (ik draag mijn haar soms in een knobbeltje – say what?) de meeste kans heeft om te mogen blijven. Want de fysieke gelijkenissen tussen haar en mama Herman zijn bijzonder groot.

Ergens op rekenen…

Bij David moest er wel gekozen worden en dat vond hij bijzonder moeilijk. Want o, o, o, wat zijn ze alle drie leuk. En wat doe je dan als wanhopige boer? Dan schakel je een hulplijn in en rijd je door de stromende regen richting een waarzegster. Maar dat mocht niet van de dames, dat was valsspelen. Volgens Jorien kon het niet zo zijn dat David voor iedereen hetzelfde voelde, het ging er bij haar niet in dat de verhouding op 33,3% per persoon lag. En ik dacht alleen maar, als je van getallen houdt dan ga je toch kwispelen van 3 x 33,33% in plaats van kritische vragen stellen?

Maar Jorien was zichzelf niet. Was er ook van overtuigd dat zij wel zou mogen blijven. Net als Susan, die kriebels voelt maar nog niet zo goed weet waarvan (Djiezz mens, trek gewoon een andere trui aan, dat helpt). En Mara, tja Mara is gewoon heel enthousiast. En blij. En enthousiast. En blij. Altijd. Maar ja, één van de dames moest teleurgesteld worden want het keuzemoment hoort nu eenmaal bij het programma. Voor getallenmeisje Jorien betekende het dat 1 + 1 in dit geval gewoon 1 bleef, David stuurde haar weg. Maar niet zonder eerst de andere twee weg te sturen, zodat hij even wat nazorg kon verlenen. Man, deze gozer wordt met de uitzending sympathieker. Kan niet anders zeggen.

Als je te lang wacht met échte gesprekken…..

En waar David steeds sympathieker wordt, krijg ik met Marc steeds meer moeite. Ook deze uitzending was hij nagenoeg onzichtbaar (terwijl hij wel in beeld was trouwens). Volgens de voice over laat hij nog altijd niet het achterste van zijn tong zien, maar houdt hij het bij zijn tilapia’s. Want binnen zijn bedrijf is hij wél op zijn gemak. En dus nam hij de vrouwen mee voor een middagje wadlopen in Zambia, naar zijn nettenmakerij. Een plek waar de term ‘werkende moeders’ nog net even iets meer lading kreeg (diep, diep respect voor die vrouwen daar). Maar ja, met alleen maar bedrijfsexcursies verover je geen harten. En dus krijg je dat Irene zich niet op haar gemak voelt en gaat twijfelen en dat Anke nog niet goed weet of ze wel matchen of levelen of andere Engelse woorden die eruit zijn gemonteerd.

Alleen Annekim is enthousiast, die wordt al blij als ze naar hem kijkt. Nu heb ik dat ook met kaaps viooltjes, maar dat heeft mij nooit doen besluiten om daar een relatie mee te beginnen. Beetje vage criteria als je het mij vraagt. Enfin, na heel veel nadenken besloot Irene uit zichzelf op te stappen. Ze kan wel verliefd worden, dat is het punt niet, maar ze weet niet zo goed of ze het wel wil. De angst om (weer) gekwetst te worden is groter dan de drive om te blijven. “Jammer”, klonk het uit drie monden, waarbij het bij maar één klonk alsof het echt gemeend was. En dat was Marc. Verdomd, hij voelde wat voor Irene! En nu moet hij haar lach missen en krijgt hij met veel pijn en moeite nog een afscheidsknuffel. Jammer joh. Te laat. Helaas tilapia.

Ondertussen in Canada. Dus.

Ook bij Riks besloot één van zijn logés vrijwillig te vertrekken. In tranen vertelde Claudia aan Yvon dat ‘dit het niet is voor haar’. En hoe ze, na een lang en goed gesprek met de hond (hoezo het is een eenzaam bestaan in Canada?) had besloten om haar koffers te pakken. Dus. Riks had hier alle begrip voor, het scheelde hem natuurlijk ook gewoon een keuzemoment. Waarbij hij volgens mij al had ingezet op Marit en Eline, dus dit kwam stiekem mooi uit. Dus.

Dat het tussen Marit en hem klikt, dat ziet zelfs een blind paard, maar bij Eline zagen we alleen nog maar ongemakkelijke gesprekken in ongemakkelijke situaties. Dus. Om Eline een beetje te laten ontdooien nam Riks haar mee tussen de bevroren hooibalen voor een goed gesprek over hem, haar en haar zoontje. En toen dat gesprek net een beetje op gang kwam, dook daar plots Marit op om hem ‘heel even te storen’ met een aantal suggestieve vragen of Riks tot de bodem wilde gaan of dat hij kaal wilde…en <poef> het moment was voorbij. Maar goed, dat ene momentje had wel zijn keuze bepaald blijkbaar, want hij had écht, écht, écht waar voor Marit en Eline gekozen, zo moest hij hen verzekeren. Waarbij hij wel ook snel een winstwaarschuwing afgaf voor het vervolg van de logeerpartij: “de eerste dagen is alles leuk. Daarna leer je elkaar beter kennen”. Dus.

Of je worst lust

Olke had vlak voor zijn keuzemoment hulptroepen ingeschakeld en zijn ouders voor de lunch gevraagd. Hij sprak zijn twijfels uit over Henriëtte, het feit dat zij vegetariër is vond hij toch wel erg moeilijk. Zijn vader was vrij helder. Zoiets past niet in de familie, dus ze heeft zich maar aan te passen. Moeder Wiepie was iets genuanceerder. Olke moest niet naar dit soort zaken kijken maar vooral zijn hart volgen. Yeah, right. Maar als je dan je hart aan iemand geeft en die vreet alleen bedje van sla op waarop je het presenteert, dan gaat dat niet werken in Texas.

Na wat klachten van de vrouwen kreeg Olke op de valreep van het keuzemoment nog een verkorte LOI cursus flirten van Yvon. Want waarop was zijn vorige huwelijk ook alweer stukgelopen? Nou dan! Aandacht voor de dames, flirten met die handel. Zo kort als Yvon hier door de bocht ging is niemand in Texas ooit gelukt volgens mij. Maar goed, Olke had het begrepen. Nadat hij de vegetariër op het vliegtuig naar huis had gezet, schonk hij een lekker wijntje in voor Sandra en Alberdien en deelde een goedbedoeld schouderklopje uit. Dankzij de trage stoelgang van Alberdien werd de keukenscène één van de meest memorabele momenten van deze uitzending. Samen met Sandra en drie glazen wijn wachten tot er geproost kan worden. En daarbij zoveel mogelijk oogcontact vermijden. Wat is het Engelse woord voor ongemakkelijk?

Gelukkig herstelde Olke zich snel. Met zijn reusachtige handen jongleerde hij met waxinelichtjes en nodigde Sandra en Alberdien uit voor een romantisch openluchtdiner bij kaarslicht. Met macaroni, want hé…romantiek moet wel praktisch blijven hè. En betaalbaar.

 

Advertenties

3 Reacties to “BZV: macaroni bij kaarslicht”

  1. José 19 maart 2017 bij 23:06 #

    Heel heel leuk. Goed verwoord.

  2. NMB 20 maart 2017 bij 11:25 #

    “Helaas Tilapia”. Briljant….. 🙂

  3. Salty Letters 21 maart 2017 bij 18:08 #

    Superb! Ofwel he-le-maal Jottum!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: