BZV: Een orkestbak vol maagden

19 Feb
Fotograaf: Linelle Deunk

Fotograaf: Linelle Deunk

De aflevering waarin de brieven in vrouwen veranderen. Aldus Yvonne, waarmee ze de speeddates deed klinken als een aflevering van Wardo’s Wonderschool (geen kinderen? Even googelen). En daar kreeg ze deels gelijk in, want ik heb me ontzettend zitten verwonderen deze aflevering. Met een grote glimlach op mijn gezicht, dat dan weer wel.

David

Laten we beginnen in Brabant, waar David zijn tien dames ontving in zijn oude stamkroeg. Voor een kroeg was het er behoorlijk leeg, maar aangezien ze er alleen water schenken begrijp ik dat wel. Daar houd je een tent niet mee draaiend. David had besloten om het niet serieus aan te gaan pakken (hé, het is maar liefde hè), waarmee hij eigenlijk wilde zeggen dat hij er ontzettend zin in had. En dat bleek wel, want hij straalde van het scherm. Bij een paar dames dacht hij “godverdomme wat een lekker wijf”, maar dat zei hij niet hardop, want hé…het is een KRO-programma.

Al zijn vrouwen hadden sprekende ogen, dus er vielen geen ongemakkelijke stiltes. Zelfs niet toen hij de paardenmeisjes aan tafel had (drie! Hij had er drie uitgenodigd! Niet heel slim…) en doodleuk toegaf dat hij niets met paarden had. Da’s nog eens een openingszin. Verder was het een heel gemêleerd gezelschap, van een ondernemende marketingdame tot aan een vrouw die al 10 jaar probeert Nederland te ontvluchten. Ook was er een vrouwelijke equivalent van rainman die zichzelf een getallenmeisje noemde en David voorrekende dat ze 2 jaar, 2 maanden en 2 dagen scheelden in leeftijd, zij op 8-8 jarig was en hij op 6-6. Toen ze ook nog onthulde dat ze bijkans uit haar panty scheurt van genot als de wekkerradio dubbele cijfers aangeeft, wist ik vrijwel zeker dat David haar niet zou uitkiezen (run David, run!). Totdat hij begon over zijn fascinatie voor kentekens. Veeg mij maar op. Uiteindelijk koos hij voor haar (Jorien) , paardenmeisje Laura, Susanne, Madeleine en Mara. Waarvan we eigenlijk al weten dat Mara vier streepjes voor heeft op de rest, want ik spreek niet veel talen, maar lichaamstaal herken ik direct.

Olke

Bij Olke in “zijn Friesland” was het één pot gezelligheid. De tien dames rummycupten en pimpampetten zich helemaal de moeder en zelfs de dobbelstenen rolden bij een stevig potje yathzee. Tussendoor verlieten de vrouwen één voor één de ruimte om zich te onderwerpen aan een krûpke van Olke. Krûpke is Fries voor ‘net zo lang knijpen tot de lucht eruit is’. Ik vind Olke leuk. Een grote vriendelijke reus met een naam waardoor ik telkens weer als hij in beeld verschijnt spontaan ‘Bolke de beer’ begin te neuriën (nu is het de beurt aan de jongeren om te googelen). Zijn gesprekken verliepen allemaal vrij soepel, hij was het met iedereen eens en vond alles vooral heel gezellig. Toen hij één keer een kritische vraag durfde te stellen (maar hoe moet dat met je kleinkinderen als jij in Texas zit) schrok hij van de oorverdovende stilte die hij daarmee had veroorzaakt. Terwijl ik het een hele terechte vraag vond.

De keuze voor de dagdate volgende week vond eigenlijk gewoon plaats door natuurlijke selectie. Vijf vrouwen werden leeggeknepen en bezweken na het krûpke. Harriët, Ditty, Arienne, Alberdien en Sandra daarentegen, overleefden de reuzenknuffel en zien we volgende week terug.

Herman

Er zijn boze tongen die beweren dat je als martelaar zijnde recht hebt op 77 maagden. Maar dat er ook eenvoudigere manieren zijn om (bij leven!) een dergelijk doel te bereiken, bewees Herman vanavond. Niks geen extreme plannen, gewoon een brief aan Yvon en hup…voor hij het wist zat hij met een orkestbak vol maagden. Hij ontving ze in de romantische Kip caravan, een soort van All you need is love maar dan low budget. Hij wist nog niet hoe hij het gesprek in zou gaan, maar wist wel dat hij voor een groot deel vooral moest gaan voelen. Dat kregen we niet in beeld, dus ik ga ervan uit dat hij dat vooral spreekwoordelijk bedoelde. Er vielen geen ongemakkelijke stiltes, maar om nou te zeggen dat Herman een echte gangmaker is dat gaat me te ver. En ook qua complimentjes maken heeft hij nog wel wat te leren. Want met de reactie op de modellenfoto van Anne (“Jeetje, wat ze dan nog van je kunnen maken hè. Je hebt echt twee gezichten”) sloeg hij wel even een plankje of twee mis. Al was ik op de bank net zo verbaasd hoor Herman, maar dat soort dingen zeg je nu eenmaal niet hardop.

Maar goed, tien leuke meiden die allemaal ook nogal pril waren in de liefde en dus doodnerveus. Of, om met Anne te spreken, ze zaten allemaal in hetzelfde beschuitje. En ook Herman was zenuwachtig hoor, al zei hij van niet. Maar zijn gebalde vuistjes bij de omarming spraken boekdelen. Uiteindelijk koos Herman voor Anne, Keyboard Pia, je-moet-wel-mijn-paard-durven-vasthouden Fleur, Lieke en welja, nog een Anne. Fleur staat voorlopig op nummer één. “’t schijnt dat we volgende week wat leuks gaan doen”, aldus Herman. Ik vrees dat hij het programma niet goed genoeg kent.

Marc

En dan Marc. Zucht. Die een duidelijke voorkeur heeft voor blonde globetrotters die zich graag onderdompelen in andere culturen. Hij had een vragenlijstje klaar met een top tien aan domme vragen (wat doen dagjesmensen als ze hun dag niet hebben?) wat ik wel heel erg leuk vond eigenlijk. Hij bleek het niet nodig te hebben. Zijn tactiek? Iedereen aankijken (dat bleek nogal een dingetje, blijkbaar zijn de dames gewend dat een man langs hen heen kijkt?) en praten. Over werk. Vooral over werk.

Of je nu Agrocultuurdingen doet in Indonesië of zaken loopt te developen in Irak en Liberia. Vertel maar, Marc luistert en kijkt je aan. Tienertoeren van Marokko naar Afrika of environmental design in willekeurig welk werelddeel. Ik heb me nog nooit zo’n boerse trien gevoeld bij het aanhoren van alle verhalen van die surrogaat Floortje Dessings. Hierbij valt mijn geplande vakantie in Texel wel een beetje bij in het niet. En nét als je denkt dat het niet spectaculairder kan, meldt zich ene Annekim zich via Skype. Zij redde het niet om bij de speeddate te zijn, want ze moest nog even een olifantenweesje redden in Zambia. Iemand moet het doen. Ik hoop dat er geen jungledieren in nood zijn volgende week, want ze wordt op de dagdate verwacht. net als Anke, Ilse, Irene en Nicole.

Riks

Dan de man uit Canada. Neergestreken bij het bedrijf van zijn familie, waardoor de tien dames alvast schoonzus Alja uit konden horen en een blik in zijn fotoalbums van vroeger konden werpen. Hadden wij thuis nog de luxe dat dit item ondertiteld werd, zijn dates hadden dat niet. En dus verstonden ze de helft niet van wat hij zei. We zagen Wieke, die met een halve kip aan een ketting om haar nek alvast een plekje voor een paard aan het reserveren was, we zagen halve bouwvakkers (de woorden van Riks hè!) die floreerden in een omgeving met accuboormachines en cirkelzagen en zo kwam er nog een hele reeks aan vrouwen voorbij. Het meest moest ik lachen om boomlange Maartje die voor Riks een banaan had meegenomen. Je verzint het niet. Maar goed, de dames waren leuk, de gesprekken waren levendig en Riks had na elke speeddate direct een oordeel klaar. Zo rolde ik van de bank om zijn “die zie ik nog geen stront scheppen” quote over Catherina. En zag ik direct hoe hij als een blok viel voor Claudia.

Hij koos voor deze laatste twee en vulde zijn keuze aan met Marit (mijn favoriet!), Eline en Rianneke. De rest kon weer op de bus naar huis. Maar hé, niemand ging met lege handen want Riks had wel heel attent voor iedereen een bos bloemen meegenomen. Met maïskolf. Heb je er nog wat aan als de bloemen verlept zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: