BZV: American Pie

12 Feb
boer-zoekt-vrouw

Bron foto: KRO, fotograaf: Linelle Deunk

We zijn begonnen! Een nieuw seizoen Boer zoekt vrouw, internationaal dit keer. Ik zat vanavond kwispelend op de bank, want man oh man wat had ik er zin in.

Het begon meteen goed. Nog maar koud in Nederland gingen de vijf boeren direct het schip in. Wel één van de mooiste schepen van ons landje, de SS Rotterdam. Terwijl Yvonne als een soort Nederlands alohameisje op het boarding platform stond te wachten, kwamen de heren per watertaxi (Miami Vice, eat your heart out) aan. Zal trouwens wel een duur tochtje zijn geweest, ik weet dat Schiedam – SS Rotterdam al aardig aan de prijs is, dus dan zal Zambia – SS Rotterdam wel helemaal in de papieren lopen vermoed ik. Kortom, kosten noch moeite worden dit seizoen gespaard!

Zo wordt ook het programma dit jaar voorzien van audiotranscriptie. Geen idee wat het is, maar zal wel goedkoper zijn geweest dan ondertitelen. Enfin, de heren mochten direct met Yvon aan tafel; een diner op het dek van waaraf ze een prachtig uitzicht hadden op de Euromast. Dat de meeste mensen de voorkeur hebben voor een omgekeerde variant (dan zie je namelijk net iets meer) mocht de pret niet drukken. Dat het windkracht 7 was, ze zelf meer kippenvel hadden dan de parelhoen op de borden en de goedbedoelde lampionnetjes bijna van boord waaiden ook niet. Leuk om de boel even bij elkaar te zien. Marc zei nog niet zoveel, David had last van gezonde spanning en Herman (och erme) had de hele reis vanuit Frankrijk naar hier het dashboard van zijn petite voiture ondergekotst. Hopelijk niet op het kleingeld voor de croissants (lees de intro blog maar terug).

Yvon probeerde de spanning nog iets meer op te bouwen, wat best sneu was, want uiteindelijk moesten de heren allemaal overnachten in een eenzame, eenpersoons hut. Terwijl ze eigenlijk maar één ding wilden: golven maken! Met een mooie dame aan hun zijde. Omdat dat er in dit stadium nog niet inzit, werden ze door de redactie afgescheept met een appelpunt. (Voor wie net als ik de film American Pie heeft gezien….ik vond het ongemakkelijk). Maar goed, snel doorspoelen deze scène, op naar de volgende dag. De brieven!

Sister act

Laten we beginnen bij Olke. Je weet wel, die grote vriendelijke reus uit de VS, die bij het aan boord stappen direct al zijn harses stootte en in zijn introductiefilmpje ingeleid werd met een dode boom. Die Olke, zou met dertig brieven heel tevreden zijn geweest. Hij had zijn 2 zussen meegenomen om te helpen bij de selectie. Ieder 10, zo had hij bedacht. Lekker overzichtelijk, lekker snel klaar. Maar deze onverstaanbare Fries-Amerikaanse kerel kreeg er maar liefst 206 ! Bijna ontsnapte hem een ‘kut moet ik die allemaal gaan lezen’-kreetje, maar hij herstelde zich snel. Met zijn overduidelijke selectiecriteria, moest deze klus te klaren zijn. Hij wilde geen jonge vrouw, geen vrouw met jonge kinderen en al helemaal geen oudere vrouw. Want daar was hij te trots voor. Maar ja, als dan ene Harriët een hele mooie brief schrijft die je recht in je reuzenhart raakt en haar dochter pent ook nog een stukje mee…dan ga je door de tranen van ontroering een beetje troebel zien. En hup…daar gingen zijn principes aan kant. Ze ging op de stapel, net als die vrouw die een foto van haarzelf in één van de zeven magen van een gepapiermachéde koe had verstopt (hoe ziek is dat) met daarbij een suggestief briefje dat ‘Olke de koe bij de horens moest vatten en de boel uit elkaar mocht trekken’. Er zijn mannen voor minder in de gevangenis beland. Gelukkig begreep Olke wel direct wat de bedoeling was en vond hij het een creatief hoogstandje. Zo diplomatiek. Snap wel dat hij na zoveel kunstzinnigheid geen zin meer had en de rest van de klus aan zijn zussen overliet. Moet goedkomen gok ik zo.

Paardemeisjes met tatoeages

David had zijn vriend meegenomen om te helpen met zijn 88 brieven. Ze hadden geen strategie, behalve dan de brieven lezen, wat ik op zich dan weer een heel goed doordacht plan vind. ‘Aan het eind komt het altijd goed’, aldus David die daarmee schaamteloos Sinterklaas citeerde. Zijn trillende handjes deden anders vermoeden. “Dat die meiden zo goed een brief kunnen schrijven”, aldus de stomverbaasde boer, die waarschijnlijk zelf nooit verder komt dan ‘prettige feestdagen’ op een kaartje. Zonder gekheid, ik vond zijn enthousiasme heel innemend. Hij was oprecht verbaasd en blij met alle aandacht. Ook hij had een aantal no go’s, zo heeft hij het niet op tatoeages en is hij licht allergisch voor paardenmeisjes. Nu is dat normaliter wel een heel groot gedeelte van de schrijfsters, dus ik hou mijn hart vast. Yvon hielp hem met het warmhouden van de brieven waar hij het meest enthousiast over was (lekker lomp ook, om daar gewoon bovenop te gaan zitten) en samen met haar maakte hij een laatste selectie. Ik gok dat Jorien daar ook bijzat, want hij straalde toen hij het over haar brief had. Ook al valt ze meer op zijn wenkbrauwen en leeft bij haar het rare idee dat boeren geen ondernemende types zijn (eh….).

Oh ja, één dame had David symbolisch een ballon gestuurd, wat op weinig inhoud kan duiden, maar ik vermoed dat er nog wel een brief bijzat om deze actie toe te lichten. Geen idee of zij de stapel heeft gehaald.

Komt voor de bakker!

Herman, lieve Herman. Had geen oog dichtgedaan van de zenuwen. Blij verrast dat hij 40 brieven had gekregen en er zat zelfs een model bij! Al durfde hij haar foto niet aan te kijken, want ze keek zo ontzettend terug. Zo’n mooie meid en ze speelde ook nog trompet! Net toen hij wat hoop durfde te hebben bleek dat ze Frankofiel was. Balen, want hij heet Herman. Tegenvallertje. Ah nee…ik vind het zo’n lieve jongen, met dat rare Franse accent dat wel heel Amsterdams aandoet. Hij worstelde zich door de brieven van o.a. keyboard Pia en andere koperblazers en slagwerkers. Een vriend hielp hem bij het maken van zijn keuzes, maar volgens mij is het oordeel al geveld. Want Anke, die haar brief als muziekstuk had opgesteld, raakte de gevoelige snaar bij Herman. “Dit doet me wel wat”, aldus de jonge boer, terwijl hij de tranen (eh…zweetdruppels) uit zijn ogen wreef. Wie daarna het introductiefilmpje van Anke zag, wist ook…deze twee horen bij elkaar. Hij is onervaren, zij is onervaren. Hij houdt van muziek, zij houdt van muziek. Hij is verlegen, zij is verlegen. Hij komt vaak bij de bakker, zij werkt bij de bakker. Moet raar lopen wil zij niet bij de laatste 5 terecht komen volgende week. Hoop trouwens dat Herman genoeg kotszakjes bij zich heeft voor de speeddates, want hij is de zenuwen nu al bijna niet meer de baas…

Dat zaakje stinkt!

Marc, de hunk uit Zambia, kreeg een hele kar vol met post. Post met een luchtje. En nee, dan heb ik het niet over geparfumeerde brieven, maar over talloze vissen in allerlei soorten en maten. Creatief Nederland was weer helemaal losgegaan. Tot aan een zingende vis voor aan de muur (don’t worry, be happy) aan toe. Wie vindt zoiets een goed idee? En heb je het eerst even gespiegeld bij een vriendin ofzo, voordat je dit met de pakketpost meegaf? Mijn god… Maar goed. Marc had maar liefst 829 brieven gekregen. Maar man oh man, wat raakte hij in paniek bij het zien van al die koffers met post. Shit, administratie! Dat haat ik! Zag je hem denken. Net toen hij begon te hyperventileren tijdens zijn 36e paniekaanval hebben zijn vrienden buiten beeld alle visgerelateerde knutsels + de helft van de brieven overboord gemikt. Dat ruimde lekker op. Nog maar 400 sollicitatiebrieven (zijn woorden!) te gaan. De opluchting was zichtbaar. Het zoeken naar een match (hé ze houdt van hagelslag, top!) die aan zijn verwachtingen voldeed. Zo hielp het als een vrouw buitenlandervaring had, want “als je niet weet hoe het werkt, dan gaat het niet werken” (die mag op een tegeltje mensen), aldus Marc. Hij vond tussen de brieven nog een vrouw die in Afrika woonde. Een typische ‘girl next door’. Al staan de doors in Afrika iets verder uit elkaar dan in de gemiddelde vinexwijk, maar goed. Ook was er nog Nicole, een koeieninseminator, die de zaadcontainers ook als ruggenkrabber gebruikte. Lekker flexibel typje dus. Volgens haar was Marc op zoek naar haar, want hij had een bushgirl nodig. Weet niet of ze dan doelt op haar reiservaring of gebrek aan scheerervaring en ik wil het ook niet weten.

Zo’n enorme vuurvonk, jongûh !

Als je na 12 jaar weer eens Nederland aandoet en je staat direct in de file, dan ben je er gelijk helemaal klaar mee voor de komende 12 jaar. Vooral als blijkt dat je de oceaan overgestoken bent voor een schamele 36 brieven. Ik snap echt, oprecht niet waarom Riks uit Canada zo weinig post heeft gekregen. Zo’n leuke man! Is het zijn geloof? Of het feit dat zijn ex nog in het dorp woont? Of durft niemand meer richting Canada na de ervaring met boer Jan uit het eerste internationale seizoen? Het maakt niet uit, hij had in ieder geval wat te kiezen. En hij had ook een super sympathieke tactiek. Hij las eerst de brief en keek daarna pas de foto. Start jij op met koffie? Bonuspunten. Geloof bleef wel een belangrijk uitgangspunt, maar daar hadden de briefschrijfsters wel rekening meegehouden. Zo was één van de dames niet gelovig, maar ze respecteerde het wel. En ze had op de christelijke MAVO gezeten. Alleen niet afgemaakt gok ik, want ze schreef ‘dat betekend’ en dat was maar één fragment van de brief. In een andere brief zag ik ‘jou verjaardag’ staan en toen wist ik het. Ik ben te kritisch. Zit een beetje te bitchen op vrouwen die zichzelf kwetsbaar opstellen. Alsof ik nooit spelfouten maak. Lekker makkelijk. Is ook zo. Daarom ga ik verder niks zeggen over Catherine, die tot haar 18e misdienares is geweest en een enorme vuurvonk van binnen voelde toen ze Riks zag. Ik zeg niks. Ik hoop alleen maar dat Riks uit die stapel van 36 nieuw geluk weet te destilleren. Want dat verdient hij.

De rest trouwens ook. Want, in tegenstelling tot voorgaande seizoenen, zit er niet echt een ‘hork’ bij of iemand die nét even wat aparter is dan de rest. Oké, Herman schittert in zijn rol als verlegen, onervaren jongen, maar dat is eigenlijk alleen maar schattig. We gaan zien wat er gebeurt als ‘de kooi met vrouwen’ volgende week open gaat, maar ik vermoed dat dit wel eens een heel mooi seizoen kon gaan worden. In alle opzichten!

Advertenties

2 Reacties to “BZV: American Pie”

  1. Anders Lundgren 12 februari 2017 bij 23:26 #

    Allememaggies wat een lange blog 🙂 nu begrijp ik wel waarom die van jou later online stond dan de mijne haha 🙂 Mooi geschreven !!!

    Mijn BZV / Boer Zoekt Vrouw blog vind je hier: https://anderslundgrenblog.wordpress.com/2017/02/12/boer-zoekt-vrouw-internationaal-de-eerste-echte-aflevering-bzv-boerzoektvrouw/

  2. Heleen 13 februari 2017 bij 22:32 #

    Dank je wel, ik heb keihard moeten lachen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: