Afscheid

6 Dec

19403027208_d7f188edde_zWe moeten even praten, want zo kan het niet langer.

Ik heb het best lang volgehouden, maar ik trek het gewoon niet meer.

Wat ben jij een rotjaar, 2016.

Wat heb jij mij ontzettend teleurgesteld, pijn gedaan, angst aangejaagd en verdriet aangedaan.

Bah.

Vanaf het begin van onze relatie was het al raak. Jij ging direct in mijn nieren zitten en deed een gemene aanval op mijn gezondheid. Een meer dan stroef begin, waardoor ik pas na drie maanden er echt vol voor kon gaan. Vanaf nu kon het alleen maar beter worden tussen ons. Dacht ik. Maar mijn verwachtingen bleken ongegrond.

Je kwam, zag en….nam

Daar waar er normaal sprake is van geven en nemen, bleek jij vooral te nemen. Veel en meedogenloos. Muziekhelden als David Bowie, Glenn Frey, Prince, Toots Thielemans, Leonard Cohen en nog vele anderen…jij nam ze. Net als fenomenale acteurs als Tony Burton, Alan Rickman en Gene Wilder. En, misschien wat minder legendarisch maar voor mij wel een held uit mijn jeugd; neef Herbert alias Marnix Kappers. Natuurlijk, ieder jaar eist wel zo zijn slachtoffers, maar zoveel? En zoveel iconische figuren ook? Vond je het nu echt nodig om ons nummer 14 te ontnemen? Harteloos, dat ben je.

Je liet de wereld keer op keer sidderen met de meest verschrikkelijke aanslagen. Een vrachtwagen die op een feestende meute inrijdt in Nice, een bomaanslag op de luchthaven van Istanbul, de aanslagen in Brussel, in Orlando, New York…. waarom? De ouders en hun kinderen die zich in Pakistan veilig waanden in het park…waarom? Irak, Turkije, Thailand….telkens weer die verschrikkelijke beelden van onmenselijke terreurdaden.

Je hebt de aarde laten beven in Italië, Nieuw-Zeeland, Ecuador, Japan en Taiwan. Duizenden mensen verloren hun huis, hun geliefden, hun leven. Je bracht extreme weersomstandigheden op de meest onverwachte momenten. Bosbranden in Canada en Australië. De orkanen Alex, Matthew en Otto.

Een hufter, dat ben je

Weet je, eigenlijk ben je gewoon een klootzak. Een conflictzoekende, domme hufter. Sorry, maar ik kan even geen andere woorden vinden als ik denk aan bijvoorbeeld de Brexit waarmee je ons hebt opgezadeld, het angstaanjagend snel toenemend rechtsextremisme (denk aan de moordaanslag op Jo Cox in Engeland), de mislukte staatsgreep in Turkije als opmaat voor een perfecte dictatuur. Een klootzak, dat ben je. Met je zikavirus, je schietpartijen in het winkelcentrum in München, je massale aanrandingen in Keulen en je achterlijke vechtpartijen tussen Engelse en Russische hooligans tijdens het EK. Om over je horrorclowns nog maar te zwijgen. Heel lang heb ik geprobeerd te relativeren en nuanceren, maar de winst van Donald Trump in de Amerikaanse presidentsverkiezingen gaf uiteindelijk voor mij de doorslag…ik ben helemaal klaar met jou.

Natuurlijk…het is makkelijk om te focussen op alle rottigheid. Maar het zou gek zijn om na zo’n lange tijd samen te zeggen dat je mij helemaal niets positiefs hebt gegeven. Naast mooie, persoonlijke momenten hadden we een prachtige sportzomer met Nederlandse successen op de Olympische Spelen, Max Verstappen liet menig roodwitblauw hart sneller kloppen en ja, ik heb ontzettend gelachen (als in kromme-tenen-maar-wel-leuk-dat-hij-het-toch-maar-even-doet-lachen) om de Nederlandse versie van het Correspondent’s diner. Maar het was gewoonweg niet genoeg ben ik bang.

Natuurlijk, ik had ook beter mijn best moeten doen

Ik begrijp best dat ik ook naar mezelf moet kijken. De oorlog in Syrië, het leed in de hel die Aleppo heet…het is eigenlijk van de gekke dat we die beelden vrijwel dagelijks tot ons nemen en nergens écht ons afvragen ‘kan ik hier op enig manier helpen?’. Althans, ik niet, als ik heel eerlijk ben. En ja, daar schaam ik me soms best voor. Want ze doen wel pijn, die beelden. Maar het is nu eenmaal niet eenvoudig om al het leed van de wereld op je schouders te nemen.

En voor wat dichter bij huis betreft, ik zou best wat vaker mijn ruggengraat kunnen tonen als ik hoor hoe in sommige jaarlijks terugkerende decemberdiscussies familie, vrienden, collega’s het niet kunnen opbrengen hun mening te nuanceren. Op een normale toon en zonder vooroordelen een gesprek kunnen voeren. Want ik schrik als ik merk hoe de zaadjes, geplant door extreem rechts, steeds meer tot bloei komen. En verworden tot lelijk onkruid. Heel lelijk onkruid met flinke stekels. En ik wil geen onkruid. Ik wil bloemen, mooie bloemen. Verdomme, waarom bracht je nou nooit eens een keer bloemen voor me mee?

Mijn besluit staat vast

Ik heb er lang, echt heel lang over nagedacht, maar zoals ik al zei…het gaat zo echt niet langer meer. Je bent me een doorn in het oog, ik wil er niet eens meer een jaaroverzicht aan wagen. Het is klaar, de koek is op wat mij betreft. En daarom denk ik dan ook dat het beter is om uit elkaar te gaan. En natuurlijk is dat niet zo 1,2,3 geregeld, ik snap best dat er nog 2 á 3 weekjes nodig zijn om alles netjes af te ronden, alle losse eindjes af te handelen. En die tijd gun ik je ook. Maar beloof me dan in godsnaam wel dat je je nog even gedraagt. Zou fijn zijn.

En ja, laat ik je voor zijn, er is inderdaad ook een ander in het spel. 2017 heet hij. We hebben elkaar nog niet in het echt ontmoet, maar er is wel al een hele bijzondere spanning tussen ons. Op 1 januari ga ik hem voor het eerst ontmoeten. En ja, dat gaat allemaal misschien wel een beetje snel, maar geloof me, ik heb het nodig. Ik stort me vol overgave in zijn armen, om jou maar zo snel mogelijk te vergeten.

Het ga je goed. Ik wil je nooit meer zien.

 

Bron foto: Sharon Sinclair

 

 

Advertenties

7 Reacties to “Afscheid”

  1. Joke 6 december 2016 bij 23:22 #

    Heel treffend geschreven….ben het helemaal met je eens! Laten we hopen dat 2017 een stuk rustiger wordt !

  2. Daniella 6 december 2016 bij 23:46 #

    Wederom een prachtig, raak geschreven blog… en ik sluit me bij je aan… Op een beter 2017..

  3. Bernard 7 december 2016 bij 00:36 #

    Ik weet het niet, ik weet het niet. Nieuwe bezems vegen altijd schoner. Ik hoop dat jouw nieuwe hoop je niet teleur gaat stellen.

  4. Jos Hordijk 7 december 2016 bij 06:12 #

    Wat erg om dit jaar zo mee gemaakt te hebben. Ik geniet nog na van Sinterklaas. Vier kleinkinderen waarvan er drie nog geloven dat hij bestaat en dat de wereld daar om draait. Hun geluk. Daar draait het leven van de vierde ook om hoor. En het mijne dus ook. De vluchtelingen kwamen en waren zeer welkom in Arnhem. Ik had en heb een prachtige tijd met hen.ze leren Nederlands en richten hun huizen in en de gezinnen arriveren. Volgend jaar gaan de kinderen naar school en de jongeren studeren. Hopen dat de ouderen werk vinden. Ik ben met pensioen en heb de tijd om de mensen wegwijs te maken. Ik spreek niet eens engels dus we spreken Nederlands met elkaar. Ook ik hield mijn hart vast toen Trump als winnaar uit de bus kwam, maar Oostenrijk wordt groen , het kan dus toch. Volgend jaar hier verkiezingen. Daar heb ik geen invloed op, maar het wordt weer zomer en en de zon wordt weer warm. Zolang we ademhalen en ons best doen zal het wel lukken in ons mooie landje. Ik ben zuinig op het geluk dat ik heb eb leef mee met het leed in de wereld.

  5. Liesbeth de Nijs 7 december 2016 bij 06:25 #

    Weer super samengevat👍

    • mlederwerg 7 december 2016 bij 10:06 #

      Ja dit was een zwaar jaar Yvette. Op alle fronten. Ik mag me gelukkig prijzen met mijn gezondheid (afkloppen), maar dat ik vorige maand mijn 33-jarig neefje moest verliezen aan een of andere onbekende ziekte was voor mij de klap op de beroemde vuurpijl. Ik ben net als jij KLAAR met 2016! En ja er waren naast al de zo goed door jou beschreven ellende ook hoogtepunten. Heb heel vaak de slappe lach gehad en genoten van de liefdes om me heen. Dáár ben ik dan wel weer dankbaar voor. Net als dat ik vanaf september na 3 jaar solliciteren, weer aan de slag ben en als ZZP-er prachtige opdrachten heb. Dat zijn toch weer lichtpuntjes om 2017 positief tegemoet te treden. Jij ook bedankt voor al je blogs. Heb er van genoten en ga asljeblieft hier mee door!

  6. Karolien Mennes 7 december 2016 bij 13:40 #

    Na het verlies van mijn grote liefde in 2012 en het niet doorgaan van een bepaald project, hoop ik 2017 ook te kunnen omarmen. Ja het project gaat volgend jaar door en daar ga ik mij helemaal op storten. Ook wordt mijn kattenboek (een waargebeurd verhaal over drie pasgeboren katjes op Ibiza) op de site van Heel Nederland Leest verkocht. Ook dat omarm ik. En niet in de laatste plaats omarm ik mijn kids en verdere familie. Kom maar op 2017, maar eerst ga ik met volle teugen (zoals mijn lief en ik altijd deden) genieten van de mooie dagen die nog mogen komen. Ook die dagen blijf ik omarmen. Voor iedereen die dit leest: hele mooie fijne feestdagen en voor 2017 een heel mooi en vooral gezond jaar toegewenst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: