Kinderlijk eenvoudig

7 Nov

670021031_931e226cdb_zHet is begin oktober en ik zit met mijn twee jongste dochters (9) in de auto. Op de radio bericht het journaal over een nieuw dieptepunt in de hele zwarte Pietendiscussie.

“Jeetje….zijn ze nu alweer aan het ruzie maken? Sinterklaas is nog niet eens in het land”.

Met een glimlach kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel. En zie een achterbank vol wijsheid.

Volwassen druktemakers

Een krappe maand eerder ontdekten beide zussen het ‘grote geheim’ rondom 5 december. De één was diep teleurgesteld en ontroostbaar voor tenminste vijftien minuten. De ander was vooral in de war of en hoe ze nu nog haar cadeautjes zou krijgen. Het waren tranen in de categorie ‘klein leed’, die zich redelijk snel lieten troosten. Of omkopen, als je het ijsje, de film en de chips meetelt.

’s Avonds bracht ik mijn meiden naar bed en zag dat A. toch nog ergens over aan het piekeren was.

“Is er iets?”, vroeg ik voorzichtig

“Wat ik niet snap, mama… Als Sinterklaas echt niet bestaat en zwarte Piet ook niet, waar maken de grote mensen zich dan zo druk om?”

Ja. Waarom eigenlijk. Ik kreeg het haar niet uitgelegd. Ik weet wel dat ze vorig jaar, toen ze nog diepgelovig was, met hetzelfde gemak naar Nickelodeon keek, waar haar witte Pieten werden voorgeschoteld. Zonder verbazing, zonder vragen. Op het Sinterklaasjournaal had ze toch al gezien dat Piet door de roetvegen zwart was geworden? Dan is het dus logisch dat ze ook wel eens wit/schoon zijn.

Wie is hier nou flexibel? En inderdaad…waar maken de grote mensen zich druk om?

Nieuwsgierig

We hadden twee logeetjes deze week. Eén van de dames had bijzondere interesse voor onze foto’s aan de muur en A. en M. gaven met liefde een toelichting op wie er allemaal wel niet op de foto stonden. Ik stond in de keuken en luisterde geamuseerd mee.

“Oh en wie is dat?”

“Dat is P. (oudste zus)”

“En daarnaast staat onze neef”

“Maar dat issie niet meer”

“Oh…is hij dood?”

“Nee hoor, hij is een meisje geworden”

“Ja, hij vond het niet meer zo leuk als jongen”

“Oh en kan dat dan zomaar?”

“Ja”

“Oh. Oké. En wie zijn dit hier?”

Bam. En door. Geen oordeel, geen verbazing…gewoon aannemen voor kennisgeving en de rest van de nieuwsgierigheid bevredigen. Ik zie het volwassenen nog niet doen.

De lijst is lang

Afgelopen tijd zijn de meest zware onderwerpen hier luchtig over de tafel gegaan. En dan heb ik het over echt zwaar. Ik geef geen voorbeelden omdat het ook de privélevens van anderen raakt, maar geloof me. Het was heftig met een grote H. Maar daar waar wij klaarstonden met fluwelen handschoentjes, bleken onze dochters niet alleen ontzettend veerkrachtig…ze hadden relativeren tot een hogere kunst verheven. Ze namen en nemen de ruimte voor hun verdriet, zeggen hardop dingen die wij niet zouden durven uitspreken en lopen niet op hun tenen maar stampvoeten gewoon verder, op zoek naar praktische oplossingen.  “Want met dat zielige gedoe help je niemand mee”. Dus.

En steeds vaker, als ik hen hoor praten denk ik…wat een verademing. Kinderen hebben zo’n ontzettend open blik nog. Zeggen gewoon wat ze vinden. Gaan niet direct over tot oordelen, zijn niet belast met schaamte en weten precies de juiste vragen te stellen…daar waar wij dat ‘uit goed fatsoen’ niet doen. Terwijl dat nu juist de angel uit zoveel zaken kan halen.

Zoals ik nu tot drie keer toe een alinea tik en weer verwijder, omdat ik weet dat het gevoelig kan liggen. Ik denk teveel na. Houd rekening met. Vul al in voor anderen. En dus schrijf ik hier maar niets over hoe mijn oudste dochter in een WhatsApp gesprek met haar Marokkaanse vriendin korte metten maakte met gearrangeerde huwelijken. En hoe er een heel open gesprek volgde dat ik vol verbazing (met haar toestemming) meelas.

Moeilijk gedoe

Ik schrijf het niet op, maar ik leerde er veel van. Over hoe het natuurlijk altijd om argumenten gaat, maar nog veel meer over de toon waarmee je die argumenten op tafel legt. Niet gooien, maar neerleggen. In gesprek gaan. Gedachtes delen: hardop zeggen wat je raar vindt, zonder daarbij direct een oordeel te vellen. Kinderen kunnen het. Wij allang niet meer.

‘Het leven is eenvoudig en dat maakt het moeilijk’, is een bekende quote.

Maar dat is helemaal niet waar. Het leven is kinderlijk eenvoudig. Alleen wij maken het moeilijk.

En daar moesten we maar eens een keer mee ophouden.

 

Bron foto: Todd Hufman

Advertenties

5 Reacties to “Kinderlijk eenvoudig”

  1. Heuvelrugloper 7 november 2016 bij 21:46 #

    Mooi stuk en zó waar. Jammer dat het kind in ons ondersneeuwd met ‘volwassen’ worden.

  2. Bernard 8 november 2016 bij 00:49 #

    En eigenlijk is dat ons zo’n 2000 jaar geleden al voorgehouden:
    “Maar Jezus riep de kinderen bij zich en zei: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan'”

    Het is van alle tijden.

  3. Patrick 8 november 2016 bij 06:09 #

    Mooi geschreven en helemaal waar.

  4. KnutzEls 8 november 2016 bij 09:27 #

    Wat een rake opmerking. Midden in de roos. Kinderen zeggen vaak gewoon de waarheid.

  5. Rob Klerks 8 november 2016 bij 15:32 #

    Veel waarheid in dit verhaal, vind het elke keer weer een verademing als mijn kleinkinderen met simpele opmerking de kern blootleggen.

    De souplesse van hun geest is overweldigend, en dat doen wij de volwassenen veel te weinig. Als we de geest van de huidige jeugdige generatie lang open kunnen houden, dan zal de wereld misschien weer een stuk beter worden, want op dit moment is het helaas niet veel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: