Horrorclowns

18 Okt

Het lijkt wel een epidemie: de horrorclown. Sneue types die de carnavalskist van tante Thea zijn ingedoken en zich vanonder hun masker of vier lagen goedkope schmink plots een heel grote jongen voelen. Willekeurige voorbijgangers, of liever zelfs nog kinderen (want die gillen zo lekker) de stuipen op het lijf jagen door ze achterna te zitten met een (namaak)mes, hamer of ander wapen.

Zielig, sneu en waarschijnlijk hebben ze thuis niets te vertellen. Althans, ik vermoed dat ze met die grote schoenen van ze in ieder geval íets proberen te compenseren.

Een nare ontwikkeling? Ja. Maar het is dan vooral het domino-effect dat mij zorgen baart. Dat er door de bezuinigingen in de gezondheidszorg steeds meer verwarde mensen op straat rondlopen, dat weet ik, maar dat er zoveel mensen (blijkbaar) lijden aan het syndroom van clown…daar schrik ik van. Maar goed, copy-cats, na-apers en luie donders die gewoon graag en gemakkelijk ‘hun bijdrage’ aan het nieuws willen leveren. Daar schaar ik hen dan maar onder, want om nou te zeggen dat ik echt onder de indruk ben, nou nee. Zelfs niet als er aan de andere kant van de oceaan één zo’n horrorclown ongeschminkt en zonder pruik (nee dat is echt geen pruik. toch? toch?) op klaarlichte dag in poesjes knijpt en op hetzelfde moment met zijn vrije hand een gooi doet naar het presidentschap. Eng? Ja. Doodeng zelfs. Maar onder de indruk? Nee. Dat (nog) niet.

It’s a circus out there

Want wat voor al deze mannen (ik wil niet generaliseren, maar ik heb nog geen horror Mamaloe voorbij zien komen in het journaal) geldt dat ze zichtbaar zijn. Right in da face. We kunnen het aanwijzen, benoemen en als het even kan bestrijden/vangen/tegengaan. Kortom, anticiperen. Maar hoe anders is het als we het hebben over die andere horrorclowns. Die buiten ons zicht opereren. Zonder masker, zonder schmink en vooralsnog zonder gezicht. Die het voor elkaar krijgen om -ongezien- bij tientallen huishoudens in Amsterdam een flyer door de brievenbus te frotten waarin moslims, christenen en joden worden opgeroepen zich te verenigen tegen homoseksualiteit. De laffe pipo’s die afgelopen weekend twee homoseksuele mannen op een pontje in Amsterdam uitscholden om hun geaardheid. Om ze daarna ernstig te mishandelen.

Heel soms vangen we een glimp op van deze kwaadaardige en clowneske types. Zoals bijvoorbeeld in Leiden, waar het regenboogzebrapad (symbool voor de regenboogvlag, teken dat iedereen zichzelf zou moeten kunnen zijn, ongeacht ras of geaardheid) door hen onder handen werd genomen. Overgeverfd, zo je wilt. Wat je eventueel nog af zou kunnen doen als een kwajongensstreek (vind ik niet, maar ik probeer te relativeren), ware het niet dat er aan het einde een poging tot Hitlergroet werd gedaan.

De Middeleeuwen belden, ze willen hun conservatieve denkbeelden terug

Amsterdam. Leiden. Geen plattelandsdorpjes mensen! Niet dat ik het dan goed zou willen praten, maar je verwacht dit soort situaties anno 2016 toch niet meer tegen te komen in de grote steden. Of moet ik zeggen ‘hoopt dit niet meer tegen te komen’. Enfin. Er lijkt een oplaaiende homohaat en haat tegen alles wat anders is te zijn in Nederland. Dát vind ik eng. En al helemaal omdat het vaak niet de slimste mensen zijn (een Hitlergroet met links, really? Een flyer die rept over een zelfmoordpercentage van 200%, echt?) maar wel mensen zonder rem. Zonder schaamte, zonder medemenselijkheid maar mét een enorme, gepassioneerde haat.

We zien ze niet, maar ze zijn er. En ik hoor er de laatste tijd iets te vaak over. Dat maakt me verdrietig en bang tegelijk. Heel bang. Want hoe bestrijd je dit soort horrorclowns? Hoe voorkom je geweld tegen mensen die blijkbaar niet in andermans ‘frame’ passen? Het antwoord is makkelijk en naïef tegelijk. Door ze te overschreeuwen met liefde voor elkaar. Door harder te roepen dan zij. Door onze kinderen bij te brengen dat iedereen er mag zijn. Zoals ik het ook geleerd heb.

Of het werkt? Ik weet het niet. Het is zoals gezegd naïef om te denken dat liefde altijd alles maar overwint. Het is geen sprookjesboek, zo werkt het niet. En toch is het de sterkste troef die we hebben. We moeten het laten horen, laten zien. Ons blijven verzetten tegen dit soort haat. Dat zijn we niet alleen aan elkaar, maar vooral ook aan onszelf verplicht.

 

PS: nog even één ding: de eerste de beste horrorclown die met een echt of namaakwapen mijn kinderen de stuipen op het lijf durft te jagen, sla ik hoogstpersoonlijk een rode neus.

 

 

Bron foto: Alan Levine

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: