Vanzelfsprekend

25 Sep

8592521227_d6bd6467c0_z“Ben dankbaar voor ieder moment dat je doorbrengt met de mensen waar je van houdt.
Het leven is zo kostbaar.”

Normaliter klik ik dit soort open-deuren-tegelteksten snel weg als ik ze voorbij zie komen. Allemaal zo cliché.

Maar wat is daar eigenlijk mis mee? Vanochtend zag ik bovenstaande regels op Twitter voorbij komen en ik liet ze even bezinken. We weten het allemaal, we zeggen het af en toe hardop tegen elkaar, maar net zo makkelijk halen we (bewust of onbewust) onze schouders op en leven we er niet naar. Het is zo vanzelfsprekend, dat we er gewoon niet altijd erg in hebben.

Afgelopen week
was een donkere week. Het verdriet was zo dichtbij dat ik het kon zien, voelen, ruiken, proeven. Zwart was nog nooit zo zwart. Ik, en velen met mij in mijn omgeving, voelden ons machteloos en intens treurig. De wetenschap dat hetgeen wij op dat moment voelden slechts een splinter was van het gemis, het verdriet en de blijvende pijn van de ouders die zo ongenadig hard waren getroffen, greep me bij de strot. Ontnam me de adem. En dat doet het nog steeds.

Afgelopen week
was ook een warme week. Waarin mensen elkaar wisten te vinden, elkaar steunden, een troostende schouder boden en op het juiste moment de juiste woorden wisten te zeggen. Waarin een ogenschijnlijk willekeurige groep mensen, de harten ineen en de armen om elkaar heen sloeg. Waarin we met elkaar het onbegrijpelijke probeerden te begrijpen. En daar niet in zijn geslaagd. Omdat sommige dingen domweg niet te begrijpen zijn. Oneerlijk kreeg afgelopen week een nieuwe betekenis.

Afgelopen week
was rauw, puur, intens en heftig. Waarbij we met elkaar afspraken om nooit meer onze kinderen voor lief te nemen. Of onze geliefdes. Om het leven niet voor lief te nemen. Het is te kostbaar om niet te koesteren.

Maar dat was afgelopen week.
Nu moeten we het donker weer uit en vasthouden aan het licht. En aan elkaar.

Vanaf maandag, nee eigenlijk vanaf nu, moeten en willen we allemaal vooral weer doorgaan met leven. Dat zijn we ook aan het leven en aan alles en iedereen die ons lief heeft verplicht. Met het gevaar dat we ons weer verliezen in de waan van alle dag. Dat we de uitgestoken handen in een soort automatisch reflex intrekken, terwijl steun en troost nu juist zo nodig is. Niet dat we daartoe niet meer bereid zijn, begrijp me goed…maar het is niet meer zichtbaar. We vinden het vanzelfsprekend en dus laten we het niet meer zien. En wat je niet ziet…dat is er voor de ander vaak niet.

We winden ons op over de meest basale dingen en schelden binnensmonds op anderen, die nét even niet aan onze verwachtingen voldoen. We stappen in de regelmaat, alsof we in de auto stappen….vol gas en bijna op de automatische piloot. We brengen onze kinderen naar school, gaan aan het werk en voldoen aan onze sociale verplichtingen.

We vergeten stil te staan, zoals we afgelopen week even stilstonden.

We vergeten te kijken naar onze kinderen, zoals we afgelopen week keken.

We vergeten dankbaar te zijn, voor elke dag die we met elkaar mogen doorbrengen.

Afgelopen week was een donkere week.
Maar wel een week die mij weer haarfijn met mijn neus op de feiten heeft gedrukt. Wees lief, heb lief en koester je geliefden. Zo vanzelfsprekend dat we het vergeten. Tot we er op een genadeloos harde manier aan herinnerd worden en er weer een paar weken naar leven. Gek eigenlijk, zo zou het niet moeten gaan.

Zullen we afspreken dat we elkaar gewoon af en toe even aanstoten en elkaar helpen herinneren?
Zullen we afspreken dat we altijd laten merken dat we er zijn voor elkaar en niet alleen in de (zichtbare) moeilijke tijden?
Zullen we afspreken het leven ten volle te leven? Inclusief clichés?

“Ben dankbaar voor ieder moment dat je doorbrengt met de mensen waar je van houdt. Het leven is zo kostbaar.”

Koester elkaar.

Echt.

 

Bron foto: Dávid Sterbik

 

 

 

Advertenties

3 Reacties to “Vanzelfsprekend”

  1. Bernard 25 september 2016 bij 16:59 #

    Eens.
    Maar in die (zichtbare) moeilijke tijden gaat het ook wel eens mis. Mensen die je vertrouwt en je juist dan overvallen met verwijten die er kennelijk al lang zaten, maar nooit uitgesproken waren en die je nooit had vermoed. Dat voelt als een dubbel verlies.

  2. Rob 25 september 2016 bij 18:34 #

    Tja,
    De sleur van alle dag kan dat teweegbrengen. Dus de sleur doorbreken of beter nog, niet in de sleur terechtkomen, zou dat moeten voorkomen.
    Moederdag, vaderdag, broers en zussen dag…… dat moet niet nodig zijn, maar normaal zijn, een dagelijks ritueel.. Ervan uitgaande dat je van ze houdt….. familie kies je niet, maar kan ontzettend veel liefde opleveren. Net zoals van vrienden die je wel zelf kiest. Liefde die je zegt, he niks van gehoord of gezien, hoe zal het ermee zijn? Even horen hoe het is.
    Moet je daar dankbaar voor zijn? Kostbaar is het, zo kostbaar, maar moet je er dankbaar voor zijn?
    Bedankt dat je van me houdt. Klinkt raar. Ik hou van je in elke vezel van mijn lijf. Niet dankbaar zijn, maar erin leven, en het dank je wel, komt na afscheid te hebben genomen, van een liefdevol leven.

    Rob

  3. Laura 26 september 2016 bij 07:36 #

    Helemaal mee eens alleen zo lastig vast te houden..
    Als vervent reizigers hebben we zoveel narigheid gezien dat we ons voornamen om thuis in ons welvarend Nederland niet meer te klagen, niet gelukt..
    Nadat ik een levensbedreigende ziekte heb gehad dacht ik na de operatie in het ziekenhuis “als ik hier levend en tumorloos uitkom ga ik mijn leven anders indelen en niet meer zaniken en zeuren over alledaagse ergernissen. Niet gelukt..
    Dat geeft ook allemaal niet.
    Ik denk dat ik de strekking van je verhaal begrijp, alledaagse erfenissen mogen er zijn maar sta regelmatig stil en overdenk je leven.
    Maak elkaar attent op de geweldige kanten van je dagelijks leven, koester het.
    Dank voor je column, wederom van genoten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: