Chef de mission: man met een missie

22 Aug

6994121481_958941e493_zChef de Mission.

Vrij vertaald een man met een missie. En wat voor een missie!

Want je maakt mij niet wijs dat de opdracht voor Maurits Hendriks echt letterlijk ‘win meer medailles dan in Sidney’ was. Los van de haalbaarheid van een dergelijke opdracht (iets met mensenwerk, geluksfactoren en deelnemersveld) legt zoiets ook gewoon extra, onnodige prestatiedruk op de sporters en wek je de indruk dat het ‘ons’ alleen maar om geld, sponsors en aanzien te doen is. Naïef misschien, maar ik geloof daar niet in.

 

Volgens mij was de opdracht van Maurits vooral ‘zorg dat Nederland als één blok achter TeamNL staat tijdens de Olympische Spelen’. Nederlanders, die vanaf hun luie bank snel geneigd zijn te schoppen en te klagen bij tegenvallende prestaties, moeten mee gaan leven. Meevoelen, trotser worden. Eén groot TeamNL. Dat was volgens zijn missie. En mijn God, Maurits…wat ben jij daar in geslaagd! Respect!

 

Tactische meesterzetten

Natuurlijk, over zijn tactiek kun je van mening verschillen. Even subtiel als venijnig, maar het werkte wel. Vooraf de lat onsympathiek hoog leggen door de doelstelling qua medaillespiegel in zwart op wit vast te leggen. Een lichte verontwaardiging ging toen al door ons kikkerlandje. Hoe durfde je! De volgende strategische stap: antihelden creëren. Door zichtbaar te maken dat niemand onfeilbaar is, kweek je nog meer sympathie. En tja, dan offer je eens iemand op (Yuri), sluit een dealtje met de NOS met het verzoek de berichtgeving zo negatief mogelijk neer te zetten en je stuurt de helft van de equipe eerder naar huis op een ‘verliezersvlucht’.  Onbegrip alom, sympathie voor de sporters in the pocket. (En omdat iedereen dol is op lovestories, maak je een uitzondering voor Ranomi, zodat ze de huldiging van haar vriendje kon bijwonen. Ik had het zelf niet kunnen verzinnen).

Ik en met mij velen, gingen nóg meer van TeamNL houden. Ging de prestaties nóg meer waarderen. Maakten dat bronzen en zilveren medailles aanvoelden als goud. De nét geen bronzen medailles van o.a. de handbal- en volleybaldames, versterkten het ‘wij’-gevoel. Verdomme, nét niet. We huilden dikke tranen toen de lat voor Epke te hoog bleek te liggen. Klapten onze handen stuk voor positiviteitsgoeroe Churandy Martina, die precies dát verwoordde wat wij op dat moment voelden: “waarom zou ik balen? Ik heb toch mijn best gedaan?” We keken elke sport waar een Nederlander aan meedeed, van BMX tot aan handboogschieten. Want verdomme, daar stond toch maar mooi een landgenoot te shinen op het allerhoogste podium!

Kijk eens in de spiegel

En nu, aan het eind van deze succesvolle Spelen (kom op zeg, elfde in het medailleklassement!!), doet Maurits zijn allerlaatste meesterzet. Hij spreekt zijn teleurstelling uit over de behaalde resultaten. Geen focus op wat goed is gegaan, maar (nóg voor de medaillewedstrijd om het goud van Nouchka Fontijn) spreken over tegenvallende resultaten. Geen woord over historische medailles als die van bijvoorbeeld Sanne Wevers, maar balen over gemiste kansen bij het zwemmen. Ik vind het zó ontzettend slim en sluw bedacht. Bovendien vergt het ook een stukje zelfopoffering; want vrijwel iedereen heeft nu een ongenuanceerde mening over Maurits Hendriks, terwijl TeamNL massaal in de armen wordt gesloten. Missie geslaagd. Toch?

Ik hoop oprecht dat het bovenstaande klopt. Dat het niet waar is. Dat je naar ‘onze’ medaillespiegel kijkt en oprecht meent dat je teleurgesteld bent. Want als dat echt zo is, dan heb je er echt niets van begrepen. En is het tijd om zelf eens goed in de spiegel te kijken.

 

Advertenties

6 Reacties to “Chef de mission: man met een missie”

  1. mlederwerg 22 augustus 2016 bij 09:47 #

    Ik zeg: Churandy Martina de volgende keer én als deelnemer én als chef de mission aanwezig zijn! Hij snapt het wél!! En hoe!!!

    • feetjeblogt 22 augustus 2016 bij 09:53 #

      Oh….zie je. Dat was ik vergeten in mijn blog!! Ik ga Churandy er nog even bijzetten 🙂 Thanks!

  2. Karolien Mennes 22 augustus 2016 bij 10:13 #

    Ik werd zo blij van Martina, wat een positieve man. Geweldig. Best jammer dat de spelen weer zijn afgelopen. Krijg vast ontwenningsverschijnselen. Overigens chapeau voor alle spelers. Wat hebben we weer van hun genoten.

  3. Anders Lundgren 22 augustus 2016 bij 11:25 #

    Zullen wij de volgende keer samen mee doen als Chef de dinges ??? 🙂 Ik denk dat het dan één groot feest gaat worden! Dat ze lallend het Olympisch dorp in komen en zo! Ik ben nu al voor 🙂

  4. Hans Tettelaar 22 augustus 2016 bij 18:25 #

    geweldig verwordt dit.
    zit mijn eigen vanaf het begin al te ergeren aan die engerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: