Rio: samen uit, apart naar huis

17 Aug

8220862458_2ec81f6d4b_zVierenvijftig Olympiërs zonder medaille zijn gisteren door het NOC*NSF op het vliegtuig naar huis gezet. Dit is nodig om het prestatieklimaat in het olympisch dorp hetzelfde te houden als in het begin. Aldus Geert Slot van het NOC*NSF.  Hij wil niet dat het dorp halfvol zit met mensen die al klaar zijn, dat leidt alleen maar af.

Het is duidelijk. Het Olympisch credo luidt ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ en niet ‘samen uit, samen thuis’. De Olympische droom klinkt leuk, maar als je voortijdig wakker wordt dan word je vakkundig het bed uitgetrapt. Droom maar lekker verder. In Nederland.

In de volksmond wordt dit vliegtuig vol met (ik citeer ons aller Erica even) kanjers ook wel de ‘loservlucht’ genoemd. Geheel onterecht natuurlijk, want de bobo’s en officials, (die verder geen enkele prestatie hebben geleverd en zelfs op het Olympisch onderdeel mondiaal hielenlikken, barhangen en netwerken geen eremetaal hebben behaald) mogen wel gewoon blijven.

Als je al vindt dat de aanwezigheid van ‘sporters die klaar zijn’ zo ontzettend afleidt, dan zou je nog kunnen overwegen om accommodatie buiten het Olympisch dorp voor hen te regelen. Maar eigenlijk vind ik ook dat klinkklare onzin. Het zijn verdomme én volwassenen én topsporters, dus het lijkt me dat daar wel wat goede afspraken mee te maken zijn. Sterker nog, ik denk dat ze juist voor de moral support, motivatie en het saamhorigheidsgevoel een meer dan belangrijke rol zouden kunnen spelen. Maar het NOC*NSF vindt van niet. En dan ben je snel uitgepraat, vraag maar aan Yuri (sorry, te makkelijk).

Gelukkig zijn meer mensen het oneens met deze voortijdige aftocht. Tientallen mensen togen naar de gate waar de ‘losersvlucht’ aankwam om de Olympiërs bij aankomst te ontvangen met applaus, spandoeken, cadeautjes en knuffels. Hartverwarmend en welverdiend. Ik hoop dat het de pijn wat heeft kunnen verzachten.

Instant inspiratie

In een vorig blog ben ik in de ‘verhalen’ achter Rio gedoken en dat wilde ik in dit blog ook weer doen. Omdat we de winnaars en medailles wel kennen en het juist zo leuk/interessant/fascinerend is om nét even wat verder te kijken. Met het onsportieve NOC*NSF beleid van hierboven in gedachten leek het me daarom goed om te starten met een voorbeeld van hoe het ook kan. Wat de Olympische gedachte inhoudt. Gezien toevallig? Tijdens de finale van de 5000 meter voor vrouwen, struikelden twee atletes. Nikki Hamblin uit Nieuw-Zeeland en Abbey D’Agostino uit de Verenigde Staten. Nikki viel als eerste, hard op de grond en Abbey viel daardoor ook. Ze had kunnen opstaan en doorrennen, maar besloot om de huilende Nikki omhoog te helpen. Samen liepen ze verder, totdat Abbey in elkaar zakte, ze had zich pijnlijk geblesseerd bij de val. Toen was het Nikki die haar omhoog hielp. Gewonnen hebben ze niet, op een paar miljoen harten na dan, want hoe mooi zijn deze beelden?

Goed, dit was al bijzonder inspirerend, maar er waren meer verhalen waar ik zo ontzettend blij van werd. Zoals het verhaal van Misael Rodríguez die namens Mexico in de halve finale van het bokstoernooi staat. Daarmee gaat hij op zeker de eerste medaille voor Mexico binnenhalen, want bij verlies is er gegarandeerd brons. Tot zover nog niet echt iets bijzonders. Ware het niet dat Misael op bijzondere wijze en geheel eigen kracht Rio heeft bereikt. Om te komen waar hij nu staat, heeft hij letterlijk moeten bedelen. Samen met drie ploeggenoten is hij dagenlang met de collectebus rond gegaan in het openbaar vervoer van Mexico-Stad om het geld bij elkaar te sparen voor de reis naar Doha, waar de kwalificaties voor de Spelen werden gehouden. Ik vind het een meer dan mooi verhaal.

Goud met een zwarte rand

Natuurlijk zijn er ook minder mooie verhalen te vertellen. Dramatisch was natuurlijk het auto ongeluk vorige week in Rio, waarbij de coach van het Duitse kanoteam om het leven kwam. Zo jong nog (35 jaar). En dat je dan als sporters, als team toch nog moet functioneren daags daarna. Presteren met zoveel verdriet in je donder. Het mooie is dat ze het verdriet hebben weten om te zetten in energie en de gouden medaille veroverden. Een medaille die ze aan hun coach hebben opgedragen. De meeste emotionele huldiging die ik ooit heb gezien. En hoe relatief is dan zo’n medaille eigenlijk. Stil van.

Er waren ook wat onsportieve momenten. Zoals de judoka uit Egypte die weigerde om zijn tegenstander uit Israël de hand te schudden. De eikel. Die mocht wel gelijk met een losersvlucht naar huis. En terecht. Er was ook nog een polsstokhoogsspringer die op Twitter de Spelen van Rio vergeleek met de (Nazi) Spelen van Berlijn in 1936 omdat het publiek tegen hem was. Gevolg van deze social media blunder: een fluit- en joelconcert van het publiek toen hij het zilver kreeg omgehangen.

Er waren tal van spannende momenten, zoals in het Olympisch Park afgelopen maandag, toen vlak bij de basketbalhal twee vrouwen gewond raakten toen er een televisiecamera naar beneden viel. En dan zijn er nog de bosbranden die sinds maandag een aantal Olympische locaties bedreigen. Met name voor het mountainbikeparcours is nog onduidelijk of er schade aan het parcours is. (Het is mij overigens nog niet duidelijk wat de stand rondom de branden op dit moment is. Ik ga er maar vanuit dat geen nieuws, goed nieuws is).

Zoveel bijzondere momenten….

Ik heb gegruweld van de beelden van de gewichtheffer bij wie de elleboog uit de kom schoot (AUW !) maar ook enorm gelachen om een collega gewichtheffer uit Kiribati (en zeg me nou niet dat je niet weet waar dat ligt….). Hij vierde zijn uitschakeling met het meest hilarische dansje dat ik ooit heb gezien. Over een mooie aftocht gesproken, geweldig! Ik weet inmiddels dat je ook zonder zadel een gouden medaille op de fiets kunt halen en ik ben blij dat het mysterie van het groene water in het Olympische zwembad is opgelost. Een overijverige aannemer heeft met de beste bedoelingen 80 liter waterstofperoxide in het water gegooid, maar dat gaat dus niet zo lekker samen met chloor. Krijg je algen van. Leermomentje….

Goed. Nog maar een paar dagen te gaan, waarin nog genoeg valt te genieten. Huilde ik al bij het goud van onder andere Sanne Wevers, sprong ik van de bank bij de val van Epke en juichte ik vanavond om de (nu al) historische prestatie van stadsgenote Nouchka Fontijn…. ik vrees dat er nog veel meer emotionele hoogspanningsmomenten gaan volgen. Nederland – en dan met name de vrouwen – doen het zo ontzettend goed. Genieten met een hele grote G.

Deze Spelen kennen wat mij betreft geen verliezers. Misschien alleen wat topatleten die door NOC*NSF eerder naar huis zijn gestuurd.

Blijft jammer.

 

Bron foto: Gerard van der Schaaf

 

 

 

Advertenties

2 Reacties to “Rio: samen uit, apart naar huis”

  1. Rob 18 augustus 2016 bij 00:30 #

    Hela Feetje,

    Als je ziet hoeveel lege plekken in de stadions zijn, dan hadden NOC/NSF er beter aangedaan om supporters daar naartoe te brengen. Goed vol met Oranje gevuld, onze sporters aanmoedigen. En de uitgeschakelde gewoon meenemen en samen supporteren!

    Het feit dat Joop Alberda zo kort voor de spelen zich terugtrok, deed mijn wenkbrauwen fronsen. Dat er tussen de Bobo’s en sporters iets niet goed zit is duidelijk. Het heeft ook invloed op de sport prestaties, kan er de vinger niet achter leggen. Maar er broed iets.

    In ieder geval, ik vind het respectloos die vlucht. Al die Bobo’s zitten daar dankzij de prestaties van de zogenaamde losers. Het slaat echt nergens op.

    Groetjes Rob

  2. Karolien Mennes 18 augustus 2016 bij 11:36 #

    Prachtig verhaal en zo waar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: