Rio: de verhalen

10 Aug

5009502730_ceecd3c14b_zBloggen over de Olympische Spelen. Onbegonnen werk eigenlijk. Het meeste ‘nieuws’ wordt ’s nachts gemaakt en is al verouderd voordat ik ’s ochtends de laptop heb opgestart. Of het nieuws is dusdanig omvangrijk dat de hele natie zich erop stort en het risico op een uitgekauwde mening bijzonder groot is. Ik bedoel, lees de columns van James Worthy en/of Wilfried de Jong over Yuri van Gelder. Ieder woord van hen is wat mij betreft raak, dus wat zou ik dan nog….

Maar goed, de Olympische Spelen zijn natuurlijk wel de Olympische Spelen…dus helemaal niks schrijven? Tja, dat is ook geen optie.

Want zoals gebruikelijk bij de Spelen, liggen drama en vreugde zo ontzettend dichtbij elkaar. En onder de vijf vergrootglazen die wij de Olympische ringen noemen, wordt alles ook nog eens ontzettend uitvergroot en meebeleefd. Heftig, meeslepend, huiveringwekkend en soms ook gewoon hilarisch.

Want dan ben je jaren lang bezig aan het voorbereiden van een dergelijk groot evenementen en dan….

…kleurt het water in het Olympisch (schoonspring)zwembad op onverklaarbare wijze groen
…heb je te maken met oncontroleerbare factoren tijdens de wegwedstrijden, zoals loslopende wilde honden
…overlijd je een dag nadat je het Olympisch vuur hebt binnengedragen (oké Ivo Pitanguy was al 90 jaar, maar toch)
…kun je de veiligheid van de aanwezige pers maar moeilijk garanderen, getuige de kogel die de perstent doorboorde en de aanval op een bus met 12 journalisten

Neerlands drama

Of je hebt de afgelopen vier jaar keihard je Nederlandse ass eraf getraind om vervolgens….

…je te vergalopperen bij de eventing en drie ribben te breken
…al op je rug te liggen voordat je überhaupt het woord Ippon hebt kunnen uitspreken
…letterlijk wind tegen te hebben en daardoor nog altijd niet de wedstrijd van je leven hebt kunnen roeien
…een medaille mis te lopen door een stuurfout
…af te moeten haken omdat je paard ziek is geworden door een insectenbeet
…bijna letterlijk je nek te breken met het goud in zicht

Buitenlands drama

En natuurlijk houdt op dit moment met name Yuri de Nederlandse gemoederen bezig, maar wie dacht dat er verder niets ‘schokkends’ gebeurde komt bedrogen uit. Want wat dacht je van…

…Benoît Paire, de Franse tennisser die naar huis is gestuurd vanwege ‘asociaal gedrag’ en ondermijning van het groepsproces
…of de Belgische bokser Dirk van Tichelt, die zijn gewonnen bronzen medaille ging vieren in Rio. Zijn medaille heeft hij nog, maar zijn mobiel werd gejat en zijn trots gekrenkt waarbij hij ook nog eens een blauw oog opliep
…de boksers uit Marokko en Namibië (de vlaggendrager notabene!) die onderling een wedstrijdje vrouwen aanranden hielden. Zij boksen op dit moment, lopende het onderzoek, in de Braziliaanse cel
…de Thaise gewichtheffer die een bronzen medaille won, maar de andere dag zijn oma verloor aan een hartaanval

En dan heb ik het nog maar even niet over de vreselijke beelden van die Franse turner die tijdens een oefening zijn been brak bij de afsprong. Dankzij de vlijmscherpe beelden en de akoestiek in de turnhal, zijn dat beelden met geluid die me nog heel lang bij zullen blijven. Gruwelijk. Maar gelukkig is er daar ook de Chinese zwemster Fu Yuanhui, die niet door had dat ze een bronzen medaille had gewonnen. Ook dat leverde beelden op die niet meer van mijn netvlies gaan, maar daar word ik dan juist weer heel erg vrolijk van!

Rio…een boek vol verhalen

Ja, het is weer tragiek én euforie wat de klok slaat en dat maakt de Spelen dan ook zo’n fascinerend iets. Ik geniet van sporten waar ik me normaliter niet in verdiep. Juich en leef mee met de volleybaldames, geniet van hockey, baal om gemiste medailles zoals bij de zwemestafette, klap om medaillewinnaars Van Emden en Van der Breggen, ben ongelooflijk trots op de Nederlandse turndames (en mén wat een mooie pakjes trouwens) en heb diep, diep bewondering voor Tom Dumoulin die met een gebroken pols ‘gewoon’ even zilver pakt en daar niet eens tevreden mee is. Het summum van topsport. En ik blijf komende tijd ook meeleven met onze beachvolleyballende, zeilende, windsurfende, handballende, boksende, ja alle sportende landgenoten. En ik hoop dat zij net zo van deze Spelen genieten als ik.

De Olympische Spelen. Een boek vol individuele verhalen. Mooie en tragische verhalen. Van topprestaties en domme pech. Van hoge pieken en diepe dalen. Van winnaars en verliezers.

De Olympische Spelen. Goede Tijden, Slechte Tijden is er niets bij wat dat betreft. Een echt goede omschrijving qua beleving is er niet, maar de beelden van het verliezende rugbyteam van Nieuw Zeeland komen dicht in de buurt bij het gevoel. Zij verloren het goud aan Australië en deden al huilend een Haka om hun supporters te bedanken. Kippenvel zo mooi.

Dat is voor mij waar de Olympische Spelen over gaan: meedoen is belangrijker dan winnen.

Al voelt dat misschien niet altijd zo.

 

Bron foto: Ebelien

 

 

 

Advertenties

Eén reactie to “Rio: de verhalen”

  1. Anders Lundgren 11 augustus 2016 bij 13:13 #

    Mooi verwoord 🙂 “Goede Tijden, Slechte Tijden” is er inderdaad niks bij 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: