It’s a circus out there….

7 Aug

20160807_201924In de vakantie doe je rare dingen. Zoals naar het circus gaan bijvoorbeeld. Iets wat ik normaliter nooit doe, want wilde dieren enz. Principekwestie zeg maar. En dus hebben mijn meiden nog nooit zo’n tent van binnen gezien. Tot vanavond. En het was elke minuut dubbel en dwars waard.

Circus Harlekino was neergestreken op het terrein bij bungalowpark Landal Rabbit Hill. Ook gasten van buitenaf waren van harte welkom, aldus de affiches die ook bij ons in het dorp hingen. Eén blik op de website leerde mij al snel: geen wilde dieren, lekker kneuterig en toegankelijk. Prima vakantievermaak dus. Er bestonden twee soorten kaartjes: tribuneplaatsen of logeplaatsen. Als je een impulsieve beslissing neemt, dan moet je het ook gelijk goed doen vind ik en dus werden het logeplaatsen. Kan ons het schelen, het is vakantie!

Spreekstaldesillusie

Vanavond was het dus zover. Verwachtingsvol schuifelden de dames en ik (mijn man is met nog geen 10 circuspaarden zo’n tent in te trekken) het ienieminitentje in. Aan weerszijden waren houten tribunes opgesteld en de logeplaatsen waren een stel plastic tuinstoelen rondom de piste. We kozen onze plaatsen precies in het midden, mán wat zaten we dichtbij, perfect! Om stipt 7 uur dimden de lichten en klonk er een circusversie van de Greaseklassieker ‘you are the one that I want’, het verhoogde de feestvreugde bij mijn dochters en volgens mij sloeg bij mij de meligheid daar al toe. Ik weet niet wie dat arrangement had bedacht, maar het was ronduit hilarisch.

Ergens uit de verte hoorden we de stem van de spreekstalmeester. We zagen hem alleen niet. Of, nee toch….in de hoek NAAST de piste, zat hij in vol ornaat bij de muziekinstallatie/laptop in zijn microfoon te praten. Als een soort tweederangs DJ tijdens een schooldisco. Alleen dan wat extravaganter gekleed. BAM, daar ging in één keer mijn nostalgische voorstelling die ik bij een spreekstalmeester had. Enfin, we waren begonnen.

Zaalparticipatie…alleen leuk bij een ander

Er was wat komische interactie met een andere man die het clowneske gedeelte voor zijn rekening nam. Alleen zonder clownskostuum en vele malen leuker. Zo deed de goede man aan zaalparticipatie en dat leverde gruwelijk leuke scènes op. (Ondanks aandringen van mijn kinderen en zijn vriendelijke verzoek aan mij zag hij bij nader inzien ook wel in dat het toch beter was om mij niet naar voren te vragen, waarvoor nog altijd dank).

Het leukste stuk uit één van zijn acts (hij kwam tussendoor steeds even terug)  kwam echter uit het publiek. Hij begon zijn optreden met ‘ik wilde vroeger altijd al goochelaar worden’, waarop een meisje (hooguit een jaar of 6) hem toeriep ‘maar dat ben je niet’. De hele tent lag dubbel en hij raakte even behoorlijk van zijn apropos.

Jongleren in je onderbroek

Goed, er waren pony’s en geiten die samen de piste deelden en eigenlijk niet heel veel bijzonders deden maar vooral vertederden. Leg een plank tussen twee pony’s, laat er een geit overheen lopen en je krijgt een staande ovatie. Eén van de pony’s hing zijn halve gebit even over de heining en in onze ‘loge’. Iets wat mijn dochters fantastisch vonden terwijl het bij mij dun door de broek liep (echt…ik heb niks met die beesten…). De hele beestenboel werd begeleid door een man en een vrouw in prachtige klederdrachtachtige outfits, die niet helemaal matchten met de ONTZETTEND GROTE tatoeage op de linkerarm van de dame in kwestie. Ik hoorde een Jambersstemmetje in mijn hoofd en werd nog meliger.

Er was een antipode act (jongleren met voeten) die echt steen- en steengoed was, waarbij er voor de vaders ook genoeg was te zien. Want na een korte buikdansact in verhullende lapjes, werd alle overbodige stof overboord gegooid. (of, zoals mijn jongste het zo mooi zei: ze heeft alleen maar een onderbroek aan!). Om nog even te benadrukken hoe dichtbij we zaten in onze ‘loge’; je kon zien dat de artieste zich alweer een paar dagen niet geschoren had. Anyway, het leidde maar even af, want wat deze mevrouw daarna allemaal vanuit haar speciale ligstoelachtige stellage liet zien was behoorlijk absurd. In de goede zin van het woord dan hè. Briljant.

De getatoeëerde dame van de pony’s had verschillende pakjes bij zich en deed tussendoor nog ergens in de nok een paar coole trucjes met wat doeken. Na de pauze ging ze op herhaling, maar dan met een hoepel. In een ander pakje uiteraard, dit keer een badpak met rokje. Allemaal heel indrukwekkend, maar het indrukwekkendste moest nog komen. Want er was een jongleur. Uit Mexico. En die hadden ze voor het laatste bewaard. En terecht, want anders had mijn Tena Lady het niet getrokken….mijn oudste dochter en ik hebben echt in onze broek gepiest van het lachen…

Antonio Banderas goes SM

Ken je die groepen Peruaantjes met panfluit die je vroeger vaak bij het station zag staan? Deze Mexicaan had zo hun grote broer kunnen zijn, alleen dan te lang voor het plaatje en te stoer voor de panfluit zeg maar. Onder dreigende tonen van ‘once upon a time in the West’ kwam hij op. Zijn lange wilde manen bijeengebonden in een staartje, zijn ogen geaccentueerd door 33 lagen eyeliner (het leek potdomme wel 3D) en zijn spieren bijeen geperst in een soort van netpanty.  Een lederen bolero en bijpassende broek met zilveren kettinkjes maakten het geheel af. Uit het publiek klonken een paar verrukte kreetjes; de eerste moeders waren al om. Moest hij zijn ballen nog tevoorschijn halen.

Hij betrad de piste met één enkele gitaarkoffer, waarin -zo bleek- hij zijn attributen had verstopt. Hij begon te jongleren met zilveren kegels en deed dit in een dusdanig tempo dat ik er nu nog van onder de indruk ben. Want man oh man…hij was echt meer dan goed. Maar elke keer als ik onder de indruk dreigde te raken van zijn kunsten, deed hij weer iets dat mij zo enorm afleidde….het misplaatste ‘sexy’ heupwiegen bijvoorbeeld. Wat hem een hoop OEH’s en AH’s opleverde van sommige vrouwen. Of het losgooien van zijn haren…alles om maar zo sensueel mogelijk voor de dag te komen. En terwijl om ons heen de vrouwen van hun stoeltjes gleden van pure opwinding, gleden mijn oudste dochter en ik er ook van af, maar dan van het lachen. En echt waar, ik bleef ook heel hard klappen om alle vertoonde kunsten (echt bizar goed, kan het niet vaak genoeg herhalen), maar het was Niet. Te. Doen.

De bolero ging uit en op dat moment had ik meer dan spijt van onze plekjes vooraan. We zagen de zweetdruppels door het netje heen over zijn lijf glijden. Langs de blinkende tepelpiercing. En geloof me, dan helpt het niet als hij daarna nog even gaat jongleren met pingpongballen en hierbij ook zijn mond gebruikt (je had er bij moeten zijn….echt waar). Ik kon alleen nog maar huilen. Vol bewondering, dat wel, maar elke keer als ik mezelf weer een beetje bij elkaar had geraapt, kwamen er weer opgewonden oerkreten uit het publiek die als een rode lap op een stier leken te werken. Hup, daar gingen zijn heupen weer. Duckface hier, haarzwaai daar….het kwam niet meer goed.

Hikkend van het lachen hebben we de tent verlaten. Wat een heerlijke avond, ik heb de smaak van het circus helemaal te pakken!

 

 

Advertenties

2 Reacties to “It’s a circus out there….”

  1. José 8 augustus 2016 bij 06:43 #

    Enig.

  2. Anders Lundgren 9 augustus 2016 bij 11:59 #

    Hahahaha 🙂 dat stukje over het scheren 🙂 ik lig helemaal dubbel! Mooi beschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: