Er zijn dagen dat ik het niet meer weet

16 Jul

8622166338_9fd026f333_zDe keren dat ik mijn laptop openklapte en weer dichtdeed, zijn inmiddels ontelbaar geworden. Wat valt er nog te bloggen in een jaar als 2016? Waarin de wereld steeds een stukje verder kapot lijkt te gaan?

Wie zit er te wachten op mijn mening als ik zelf af en toe niet eens meer weet wat die mening is? Sowieso één van de gevaarlijkste dingen tegenwoordig om te hebben, een mening. Een land vol hokjes staat op je wachten om je lekker overzichtelijk ergens in te duwen. Want nuanceren en relativeren…dat zijn helaas uitstervende werkwoorden.

Op mijn Facebookpagina dicht ik nog wel eens iets van me af, dat voelt op dat moment het beste. Want erover schrijven…dat kan ik haast niet meer.

Want er zijn dagen dat ik het echt niet meer begrijp.

Waarom doen mensen elkaar toch zulke verschrikkelijke dingen aan?

En waarom wordt er om het hardst gehuild bij terreuracties in ‘ons’ veilige Europa, maar wordt er door sommigen in dezelfde week gejuicht om het verdrinken van een honderdtal vluchtelingen op zee. Wat maakte hen minder mens?

En wat maakte die mannen, vrouwen en kinderen op de boulevard minder mens in de ogen van de 31-jarige man die hen doodreed?

Waarom zijn er überhaupt mensen die denken in ‘beter dan’ en ‘superieur’?

Waarom wordt er alleen nog maar geschreeuwd? Waarom wordt er niet meer geluisterd?

Waarom lijkt het alsof de aarde opgedeeld is in zwart en in wit en er geen enkele nuance grijs meer bestaat?

 

Er zijn dagen dat ik me nog wel eens boos maak.

Als ik iets geleerd heb afgelopen jaren, dan is het wel leren vloeken.

Maar mijn ‘godverdommes’ dekken de lading niet meer als ik zie hoe er een kinderlijkje aanspoelt aan de kust. Of als ik mannen en vrouwen in paniek zie wegvluchten van een bomaanslag, om het even waar.

Boos ook op mezelf, als ik mij erop betrap soms ook niet meer objectief te kunnen zijn. Beeldvorming is zo gevaarlijk en voor je het weet word je meegesleept.

 

Er zijn dagen dat ik spijt heb.

Spijt, zoals elke ouder dat gevoel wel eens bekruipt. Wat doe ik mijn meiden aan?

Waarom ben ik ooit aan kinderen begonnen, in welke wereld laat ik ze straks achter?

Tegelijkertijd direct weer spijt van deze gedachte, want er wordt van mij verwacht dat ik ze troost, bescherm en toefluister ‘dat alles wel goed zal komen’. Zelfs, als ik daar niet altijd even goed in geloof. Ik hoop maar dat ze dat niet merken.

Iets wat ik veel hoor de laatste tijd is ‘hoe leg je een aanslag uit aan kinderen’. Leg het eerst maar eens uit aan mij, denk ik dan. Want snappen doe ik het nog altijd niet.

 

Er zijn dagen dat ik jaloers ben

Met oogkleppen op lopen, relativeren, je afsluiten van de rest van de wereld. Ik vind het lastig in tijden als deze, ik wou dat ik het kon.

Ik begrijp dan ook best dat veel mensen zich verliezen in een virtual reality game als Pokémon Go. De virtuele wereld is wat dat betreft zoveel eenvoudiger te behappen. En het leidt zo lekker af van die donkere, nare werkelijkheid. Ik wou dat ik het kon, echt waar.

Wat dat betreft hoop ik dat er na de zomer zoveel mogelijk ‘rommel’ op televisie komt. Klinkt gek, maar een serie als Boer zoek vrouw kan ik nu echt wel gebruiken. Gewoon, omdat ik dan niet door het andere raam hoef te kijken. Noem het negeren, kop in het zand steken. Ik noem het liever afleiding.

 

Er zijn dagen dat ik bang ben. Heel bang.

Voor alles wat nog komen gaat.

Voor de toekomst van mijn kinderen.

Voor de verruwing van de samenleving.

Voor het uitsterven van mededogen en medeleven.

 

Maar vooral ook bang dat ik er aan gewend ga raken. Afstomp. En daarmee bijdraag aan het probleem, het ontbreken van compassie, van medemenselijkheid.

Bang voor het leven. Maar we moeten door. Ik weet alleen even niet zo goed hoe.

 

Bron foto: i naina_94

Advertenties

4 Reacties to “Er zijn dagen dat ik het niet meer weet”

  1. mlederwerg 16 juli 2016 bij 09:22 #

    Van je afschrijven lucht in ieder geval op.

  2. Jos Hordijk 16 juli 2016 bij 13:41 #

    Er is geen antwoord, maar niet reageren lijkt me ook niets. Ik heb ook geen troostende sussende woorden. Ik ben blij met alle goede tijden die we gekend hebben. En wacht verder maar af. Pluk de dag en beleef veel plezier aan de dingen die goed gaan. Vluchtelingen die wel goed aangekomen zijn, die nu een woning krijgen en in september naar school gaan. Die blijven hopen op gezinshereniging , liefst dit jaar nog. Ze maken mijn leven mooier. Ik heb gelachen om Paulien Cornelisse van de week. Ik schreeuwde ook tegen de tv toen ze zei: besef je je. Ik vond het een verademing toen ze me doorprikte. En op twitter zit ik niet, ik geloof niet dat ik daar iets aan mis. Ik wil het leed wel zien voor zoveer dat mogelijk is. Het is het enig wat ik kan doen, meeleven. Hier heb jij helemaal niets aan, maar niet reager kon ook niet.
    Groetjes,

    Jos

  3. Joke 16 juli 2016 bij 13:43 #

    Je hebt helemaal gelijk….en gelukkig zijn er nog een heleboel mensen die er net zo over denken !! Maar ik ben ook bang dat “die anderen”in de toekomst de meerderheid gaan krijgen met hun idiote akties……

  4. Marianne 16 juli 2016 bij 19:01 #

    Zelfs ik , waarvan men zegt dat ik altijd zo ,walgelijk, positief ben kan het niet meer opbrengen om positief te zijn. Ik ben na al die ellende de laatste tijd lam geslagen.
    Maar tóch…… ik zal weer overeind komen. Ik laat me toch niet op mijn kop zitten door een stelletje mafkezen !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: