Gloryhunters

5 Jun

2293239853_ddd6bc4ef4_z“Heb 7 jaar getennist, ben echt heel goed, maar walg nu van deze sport door alle nieuwe fake liefhebbers hier”. Een tweet van oud-politicus Tofik Dibi, waarmee hij zich een paar dagen geleden niet heel populair maakte. Toch is hij niet de enige die moeite heeft met de plotselinge aandacht die er is als een landgenoot goed presteert. Het verwijt ‘gloryhunter’ klonk de laatste weken vaak op de sociale media.

Want bijna iedereen hield plotseling van de Formule 1, toen Max Verstappen excelleerde bij de Grand Prix van Barcelona. Wielrennen werd op de voet gevolgd, want de verwachtingen van Tom Dumoulin waren hooggespannen. Totdat ene Steven Kruijswijk de show stal. En er nóg meer Nederlanders de Giro d’Italia gingen volgen.

En voor wat betreft het vrouwentennis….hoeveel mensen stemden daarop af voordat Kiki Bertens zich naar de kwartfinales van Ronald Garros sloeg?

Kuddegedrag

Weet je, het klopt. Er zijn successen voor nodig om de aandacht voor bepaalde sporten te vergroten. En soms is die aandacht zelfs al (latent) aanwezig, maar is er net even een scorende landgenoot voor nodig om het ook echt te kunnen waarderen. Kuddegedrag? Mmmm…..misschien. Maar waarom is dat erg? Het gebeurt al op grote schaal met voetbal (oké, dit EK dan even niet….) en dankzij uitzonderlijke prestaties van anderen geeft het toch maar mooi de sport in kwestie een enorme boost….kijk maar naar wat een voormalig postbode voor de dartssport in Nederland heeft gedaan.

Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik zeer zeker een ‘gloryhunter’. Al vind ik het een behoorlijk negatieve klank hebben. Maar ja, als ik in de media hoor/zie/lees dat er ergens een Nederlander bezig is om zichzelf te overstijgen, een grens te verleggen, een droom te verwezenlijken….tja, dan raak ik geïnspireerd. En zit ik plotseling, met heel veel andere landgenoten, voor de buis te genieten van brandend rubber op een te natte baan in Monaco. Twitter er op los als Steven Kruijswijk zijn roze trui probeert te verdedigen en houd ik mijn duimen gekruist voor de kuit van Kiki, als ze naar het net rent om een volley terug te slaan.

En nee, dat maakt mijn geen liefhebber of kenner van de sport op dat moment. Ik wist ook niet dat dat een verplichting was. Ik kijk en geniet vooral van het feit dat ik mag meeleven met een inwoner van dit kleine, koude kikkerlandje op dat oh zo veel grotere sporttoneel. Iets met emoties enzo. Het is toch prachtig om te zien hoe mensen boven zichzelf uitstijgen? Een droomdebuut als dat van Max Verstappen is toch gewoon een vleesgeworden jongensboek? Dat wíl je dan toch gewoon lezen? Zien hoe sommigen, door er keihard voor te knokken, haast het onmogelijke bereiken. Ik laat me er graag in meeslepen.

Dus ja, ik ben een gloryhunter en ik geniet er met volle teugen van. Al noem ik het zelf liever inspiratiejager. Klinkt sympathieker. Het is een real lifesoap met alle emoties die erbij komen kijken en ik hou er van. Tot tranen toe soms zelfs.

Zuurpruimerij

Zelf heb ik meer moeite met de azijnzeikers die direct hun woordje klaar hadden toen Max zijn auto een beetje ongelukkig parkeerde in Monaco. ‘Zie je nou wel?’ en dat soort uitspraken. Zo makkelijk. Even vergeten dat de prestatie die daarvoor in Barcelona geleverd was, eigenlijk al te bizar knap voor woorden was. Of meneer Zuurtje en mevrouw Pruimpje die de 4e plek van Steven Kruijswijk even analyseren met een ‘dat is nou de pest met Nederlanders hè…het is het altijd nét niet’. Terwijl de bikkel in kwestie wel ‘gewoon’ even de Giro uitreed met een gebroken rib. Over doorzettingsvermogen gesproken.

Nee….dan heb je het niet goed begrepen. Natuurlijk gaat iedereen altijd voor het hoogst haalbare, maar wie had kunnen durven dromen dat dat de 1e plek in je allereerste Grand Prix voor Red Bullracing zou zijn? Vierde worden in de Giro? Of het behalen van de halve finale op Roland Garros? Dan heb je niet verloren, maar je grenzen verlegd. En goed ook. En weet je dat het hoogst haalbare voor jou zomaar nog hoger ligt dan je dacht. Dat is best wel even een overwinning op zichzelf.

En ja, daar geniet ik dan graag van mee. Sue me.

 

Bron foto: Scott Maxwell

Advertenties

2 Reacties to “Gloryhunters”

  1. Charlotte 6 juni 2016 bij 06:51 #

    Niks aan toe te voegen!

  2. djaktief 6 juni 2016 bij 13:05 #

    Mooie definitie ‘inspiratiejager’ en vooral die laatste 2 alinea’s daar ben ik het zo hartgrondig mee eens.

    Groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: