Pippin: Broadway aan de Amstel

13 Mrt

20160312_191929Waarom in hemelsnaam een Broadwayproductie naar Nederland halen? Alsof ons kikkerlandje al niet overloopt met musicals en bijbehorend talent. Nee, ik zag niet echt in waarom Koninklijk Theater Carré deze move maakte en dan ook nog met een (voor mij in ieder geval) tamelijk onbekende productie als Pippin.

Maar hé, je wordt meegevraagd (en ik zeg niet snel nee tegen een theaterbezoekje) en dus toog ik afgelopen zaterdagavond richting Amsterdam. Met heel lage verwachtingen.

Boy was I wrong.
Ik werd betoverd. En zoveel meer dan dat. Enthousiasme is een understatement.

Nu is de zaal van het Koninklijk Theater Carré een al meer dan magische plek, dus dat hielp wel mee. We hadden perfecte plaatsen (Stalles, in het midden) en waren helemaal klaar voor de Tony awards winnende musical. Vooraf waren er programma’s verkrijgbaar waarin per akte werd uitgelegd waar het verhaal over ging (en welk lied bij welke scène hoorde). Voor het geval je de Amerikaanse cast niet kon verstaan/bijhouden. Al met al heel prettig, al was alles meer dan goed te volgen, je hebt toch even een beeld bij waar je naar gaat kijken.

Waar gaat het eigenlijk over?
Het verhaal gaat over Pippin, de tikje naïeve zoon van Karel de Grote. Hij is net afgestudeerd en klaar voor het leven. Waarbij voor hem de grote vraag is: wat is de zin van het leven? De hele musical gaat over zijn zoektocht naar voldoening en betekenis. En terwijl ik dit tik besef ik dat dat heel suf klinkt. Zo las ik het ook in het programma….pfff, wat een hoogdravend stuk was het eerste dat ik dacht. Maar nee dus!

De show (ik vind musical echt een understatement hoor) begint in een grote circussetting waarbij de Leading Player het woord neemt. Zij is degene die zorgt voor de structuur in het verhaal. Haar de ‘verteller’ noemen zou geen recht doen aan haar rol, want zij draagt echt een groot deel van de voorstelling. Zij belooft Pippin én ons als publiek dat zij en haar entourage zullen helpen tijdens zijn zoektocht. En ze belooft ons daarbij een ‘grand finale we will never forget for the rest of our lives.’ En dat liegt ze. Deels omdat het allemaal wat anders loopt (hierover zo meer) en deels omdat de hele voorstelling één grote aaneenschakeling van hoogtepunten is.

Het verhaal ultrakort [SPOILERALERT: als je de musical nog wilt gaan zien, deze alinea even overslaan]
 We zien hoe Pippin het leger in gaat, maar erachter komt dat een oorlogsheld zijn niet zijn roeping is. Hij gaat naar zijn oma voor advies en zij raadt hem aan vooral te genieten van het leven. Dat neemt hij iets te letterlijk, hij stort zich in de wereld van seks en drugs. Maar ook hier vindt hij geen voldoening. Hij komt erachter hoe tiranniek zijn vader eigenlijk is en ontketent een revolutie tegen hem. Zijn stiefmoeder smeedt een plan om over de rug van Pippin haar eigen zoon op de troon te krijgen. Ze stookt Pippin op en hij vermoordt uiteindelijk zijn eigen vader. Als eerste in lijn is hij nu koning, maar ook het koningschap blijkt toch niet zijn kopje thee. Hij staat zijn troon af en gaat -steeds gefrustreerder- verder met zijn zoektocht naar de zin van het leven.

Uiteindelijk stort hij letterlijk en figuurlijk in. Hij wordt gevonden door de weduwe Catherine die hem in huis neemt waar zij samen met haar zoontje woont. Langzaam krabbelt Pippin weer op, hij werkt mee op het land van Catherine, al voelt hij zich eigenlijk te goed voor dit soort alledaagse dingen. Er bloeit iets moois op tussen Pippin en Catherine, maar als zij hem op een goede dag vraagt om hoofd van het gezin te worden, slaat hij op de vlucht. Het kan niet zo zijn dat dit het is (heel even hoorde ik hier ‘Is dit alles’ van Doe Maar in mijn hoofd). Hij is een buitengewoon man, klaar voor een extra ordinary life. En dat is dit dus niet. Maar wat dan wel?

De Leading Player vertelt dat de enige manier waarop Pippin nog beroemd kan worden, is door zelfmoord te plegen: glorieus te sterven. Hij twijfelt, maar besluit dit te doen. Net op het moment dat hij (aangemoedigd door de hele cast) zich in een vlammenzee wil storten, verschijnen Catherine en haar zoontje. Pippin beseft dat liefde het hoogst haalbare is en kiest alsnog voor het leven. De Leading Player is woest, want zij had ons een grand finale beloofd en dat verpest Pippin nu. Ze laat het decor afbreken, trekt de drie (Pippin, Catherine en haar zoontje Theo) hun kostuums uit, rukt pruiken af, beveelt de spots uit te doen en stuurt het orkest naar huis. Al het grootse en meeslepende is verdwenen, daar staan ze, in hun ondergoed. Maar het is goed zo. Dit is wat hij wil. Dit is waar hij naar zocht. En samen lopen ze, bij het harde TL licht, het podium af.

Ik moet zeggen, deze omgekeerde opbouw van een musical (van grote finale, naar heel klein intiem einde) is echt overrompelend. Kippenvel. Vooral toen kleine Theo terug rende het podium op, nog even rondstruinde en om zich heen keek. Zich afvragend ‘wat is nou eigenlijk de zin van het leven?’ en op dat moment de Leading Player terugkeerde op het podium om het hele circus weer van vooraf aan te laten beginnen. The circle of life. Waanzinnig.

Ja, je mag weer lezen [Einde spoileralert]
Er is zang, er is dans, er is humor (heeeeel veel humor), er is magie, er is acrobatiek van een niveau waar je helemaal eng van wordt. Het visuele geweld (en dan zonder hulp van projecties of andere apparatuur) spat af en toe van het podium en je hebt geen idee meer waar je moet kijken. Naast deze awwww momenten zijn er zeker ook ohhhhh momenten; klein, ontroerend en vol prachtige zang. En wat een cast! Wat. Een. Cast. Echt, ik ben fan van de Nederlandse musical en al haar sterren, maar dit hebben wij echt niet in huis. Echt niet. Ik kan me in ieder geval geen 70+ musicalactrice voorstellen die net als Adrienne Barbeau loepzuiver een nummer zingt terwijl ze ondersteboven allerlei trucjes uithaalt in de trapeze. Man oh man, als ik toch eens op die manier oud zou mogen worden….geweldig. Sowieso waren de ‘ouwetjes’ meer dan briljant. Ook John Rubenstein, die Karel de Grote speelt, kan niet alleen fantastisch zingen en dansen…zijn komisch talent is echt geweldig. Zo ontzettend gelachen. Maar eigenlijk geldt het voor de totale cast, ieder uitzonderlijk op hun eigen manier. En Pippin….ja, Pippin werd vertolkt door Kyle Dean Massey en ze hadden geen betere man for the job kunnen vinden volgens mij. Hij ontwikkelt zich op het podium van stuntelige jongeman tot volwassene en doet dat verdomd geloofwaardig. En oh ja….ook een gouden strot natuurlijk.

Broadway aan de Amstel: volgend jaar weer?
Ik snap het Koninklijk Theater een stuk beter nu. Want nee, dit hebben wij niet in Nederland. Dit kunnen wij ook niet volgens mij. Wat een complete show en wat een gedurfde show. Pippin staat nog tot 10 april in Carré, dus mocht je nog twijfelen: DOEN !! Echt waar. (En mocht je nog één extra zetje nodig hebben….ze verkopen er stoofpeertjessorbetijs in de pauze!)

Volgens the New York Post is de voorstelling ‘Sensational! A thrilling piece of eye-popping razzle dazzle’. Ik vind het de beste samenvatting voor een show die zich eigenlijk niet laat samenvatten. Het was een razzle dazzle en het duizelt mij nu nog. Gaat dat zien!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: