In de ban van de steen: deel 5

23 Feb

syringe-957260_1280“Ladies and gentlemen, we’ve got him!”

In mijn fantasie zijn dat ongeveer de woorden van de uroloog, terwijl hij triomfantelijk en onder luid applaus Harry (de baksteen die al weken mijn leven beheerst) hoog in de lucht houdt. De werkelijkheid zal ongetwijfeld veel suffer zijn geweest, al is het alleen al het formaat van de steen in kwestie (maar hierover later meer…)

Maar goed, ik was er niet bij, niet bewust in ieder geval. Dus maak ik het graag mooier dan het is in mijn verbeelding. Heb ik ook wel verdiend vind ik zelf na bijna 6 weken ellende.

Maar het eind is in zicht…Harry has left the building! Waarschuwing vooraf: dit blog is veeeeeel te lang….

Voor wie zich afvraagt waar dit in vredesnaam over gaat……..lees hier de voorgeschiedenis in deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4.

Dinsdag 16 februari: D-day

Om 8 uur gaat de wekker, zodat ik nog even snel een kop thee naar binnen kan slurpen. Vanaf 8.45 uur mag ik namelijk niets meer. De tijd gaat verrassend snel en voor ik het weet is het al tijd om te gaan. Exact op de afgesproken tijd (10.45 uur) meld ik mij bij één van de gastvrouwen van het ziekenhuis. Deze meer dan enthousiaste vrijwilligster begeleidt mij en mijn man naar de afdeling Orthopedie. SAY WHAT? Ze verontschuldigt zich en legt uit dat er op de afdeling chirurgie geen bed meer vrij was en dat er daarom voor mij een plaatsje op deze etage is gereserveerd. Of ik daar bezwaar tegen heb. Welnee, zolang ik maar niet plotseling met een kunstheup of nieuwe knieschijven de OK uit word gereden, denk ik bij mezelf.

Ik krijg een korte LOI cursus ‘hoe werkt het bed’ en moet daarna wachten op een intakegesprek met de verpleging. Het is druk, er is duidelijk onderbezetting dus het duurt al met al drie kwartier voordat dit gesprek daadwerkelijk plaatsvindt. Terwijl in de folder stond dat ik al mijn sieraden af moest doen, krijg ik ter plekke een nieuw (foeilelijk) patiëntenarmbandje om. Er bekruipt mij een all inclusive gevoel. De verpleegkundige deelt nog wat drugs uit (2 paracetamol en één kalmerend tabletje) en vertelt dat mijn operatie gepland staat om kwart voor één. Dus nog ruim een uur wachten…..maar of ik me wel vast wil omkleden, zodat ik helemaal gereed ben. Het stukje oker-babypoep-bruine haute couture dat mij wordt overhandigd is niet veel meer dan een schortje met een open ruggetje. Een megaslabber. Van vrouw naar patiënt in minder dan 5 seconden. Ik kruip ver, ver weg onder de dekens.

Kruisje zetten

Onverwacht word ik om 12.00 uur al opgehaald, de OK loopt voor op schema. Wat een meevaller! Twee verpleegsters rijden mijn bed de gang over, tot aan een grote witte deur. Voor het dramatische effect loopt mijn man nog een stukje mee en nemen we afscheid. Nou vond ik het zelf al heel spannend, maar volgens mij was het aan zijn kant van de deur ook niet heel relaxt.  Het bed wordt geparkeerd in een soort voorportaal, alwaar ik mijn eigen Kees krijg toegewezen. Hij doet de overdracht met de verpleging en al gauw wordt geconstateerd dat ik niet gemerkt ben! Oh jee….blijkbaar word je pas geopereerd als er ook daadwerkelijk iemand met een whiteboardmarker of merkstift een kruisje plaatst op het te behandelen gebied. Anders wordt het schatzoeken zonder plaatsbepaling vooraf en dat zou me toch een zootje worden…. Gelukkig heeft één van de dames een stiftje op zak en krijg ik alsnog mijn kruisje. Wat een geruststelling. Oh en ik krijg ook nog een blauw haarnetje overhandigd om mijn ensemble compleet te maken. Ik ben er helemaal klaar voor!

Kees neemt mij mee door de volgende deur, alwaar ik mij voor heel even in een compleet smurfendorp waan. Alles en iedereen is in blauw gekleed hier. Soort land van Laaf, maar dan van OK medewerkers. Fascinerend. Kees wijkt niet van mijn zijde en start met het aanprikken van het infuus. En het moet gezegd….dat wat nooit iemand in één keer lukt, krijgt hij voor elkaar. In een zucht en een scheet is het infuus geprikt en aangesloten. Nu is het wachten op de echte anesthesist, aldus Kees. Waarop ik weer denk…shit, wat ben jij dan? Een stagiair? Echt heel lang de tijd om me daar druk om te maken heb ik niet, want ergens vanaf een roze wolk komt dokter Mc Dreamy aangelopen. Een anesthesist die niet heel veel moeite hoeft te doen om vrouwelijk patiënten in katzwijm te laten vallen. Nu is dat waarschijnlijk niet effectief genoeg voor een operatie, dus doet hij voor de zekerheid toch ook maar even een ruggenprik zetten. Ik vind het prima, hij smurft maar een end weg.

Ergens halverwege komt ook de uroloog die mij zal gaan opereren even langsgelopen. Waarschijnlijk om zich voor te stellen, maar meer dan een handdruk en een vluchtige blik in mijn dossier was het niet. Laat ik ‘m vanuit privacy oogpunt niet bij zijn echte naam noemen, maar verder aanduiden als dokter Hork.

Daar gaattie dan !

De ruggenprik doet zijn werk en zowel Kees als Mc Dreamy verlaten mij….ik word door een ander blauw manneke de OK in gereden. Hij belooft bij me te blijven tijdens de operatie en als er iets is, moet ik het direct zeggen. Ik word van het bed op de operatietafel getild en zie hoe er twee benen vakkundig in twee beugels worden gefrot. Anatomisch gezien kunnen ze niet anders dan van mij zijn, maar ik had er op dat moment letterlijk geen gevoel bij. Lang leve de ruggenprik! Dokter Hork was iets minder enthousiast. Een ruggenprik bij een ureteroscopie is volgens hem volstrekt onaanvaardbaar. Althans, zoiets maak ik op uit zijn gemopper. Ik reageer nog een soort van adrem dat ik dit niet dagelijks doe en daarbij het hele ruggenprikcircus niet verzonnen heb, maar ik had niet de illusie dat hij daar een boodschap aan had. Lig je dan…met je stilleven in spreidstand te wachten op wat komen gaat. Plots werd ik heel zenuwachtig.

Ik kreeg een hoestbui en voelde mijn middenrif niet meebewegen. Dat hielp niet echt mee. Ik kijk naar het blauwe manneke en geef aan dat ik het slecht naar mijn zin heb. Dat is het laatste dat ik me nog kan herinneren.

Wakker worden!!

Ik word wakker op de verkoeverkamer en ben heel even totaal de kluts kwijt. Net als ik hem weer heb gevonden, duikt Mc Dreamy op aan mijn bed. Hij verontschuldigt zich, maar op verzoek van dokter Hork is er alsnog algehele narcose toegepast. Oh, oké….dat verklaart waarom ik me zo gedesoriënteerd voel. Mijn bovenste helft is wakker, mijn onderste helft nog in de ban van de ruggenprik. Een rare gewaarwording. Ik heb het koud en krijg van iemand een warme deken over me heen gelegd (ken je die hete handdoekjes in het vliegtuig? Nou dat, maar dan in dekenformaat….heerlijk!). Ik word al snel teruggereden naar de afdeling waar ik heerlijk verwend word met twee beschuitjes en een kop thee….daar was ik aan toe!

Na een half uurtje komt dokter Hork even langs. Bijna op de automatische piloot somt hij op dat het goed is gegaan, de steen volledig verwijderd is en dat er een tijdelijke katheter rechtstreeks in de nier is geplaatst en ik daarom niet teveel mag drinken omdat dat de boel zou overbelasten. Over één bekertje moet ik ongeveer een uur doen, aldus de specialist. Beetje jammer dat hij dat ná de kop thee komt melden…de communicatie onderling is top wat dat betreft.

Beetje bij beetje raakt de ruggenprik uitgewerkt en word ik me bewust van de open riolering tussen mijn benen. Met maar liefst twee katheters, één vanuit de nier en één vanuit de blaas, heb ik toch wel de hoofdprijs gewonnen hier. Om Rob Geus te citeren “Ik werd er niet vrolijk van”. Gelukkig werd ik dat wel van het bezoek, mijn kinders die wat onwennig rond het bed scharrelden, mijn man, mijn vader en later ook nog twee lieve vrienden die wat Ben&Jerry’s naar binnen hadden gesmokkeld. Kijk, dan heb je het begrepen 🙂

Ziekenhuisleven

De avond verloopt rustig, het eten is prima (echt waar!) en de verpleegsters heel lief. Mijn god wat moeten die meiden (en mannen) hard werken. Respect. Ik krijg nog wat pijnstillers en besluit maar vroeg te gaan slapen. Heb het slecht naar mijn zin met al die bekabeling daar beneden en ook de narcose ijlt nog wat na. De nacht verloopt chaotisch, er wordt laat op de avond nog iemand opgenomen, de vrouw naast me is of aan het klagen of aan het snurken en de andere kamergenoot heeft echt een rotnacht, compleet met uitgetrokken infuus, slaapwandelen en het toilet niet weten te halen. Ik had zo met haar te doen, dan voel je je al zo ziek en dan heb je deze ellende er ook nog bij.

Met kleine tukjes komt er langzaam een einde aan de nacht. Om kwart voor zes start namelijk het dagelijks leven hier al weer. Normaal zou ik zeggen “laat me verdorie nog even slapen”, maar nu was ik maar wat blij. Want het eerste dat de ochtendploeg kwam doen was mij bevrijden van mijn tentakels down under. Wat een opluchting. Ook het infuus ging eruit, waaruit ik opmaakte dat ik wel eens vroeg naar huis toe zou mogen. Ik kreeg zonder enige uitleg nog een pilletje of zes uitgereikt (natuurlijk heb ik nagevraagd wat het was, maar ik vind het zo suf dat niet gewoon even wordt uitgelegd wat je toegediend krijgt) en de standaard dartpijl (tromboseprik) werd in de buik gemikt. Buls eye!

Ik deed nog heel even mijn ogen dicht en rond een uur of half acht ben ik gaan douchen. Wat een heerlijkheid. Volledig op de zaken vooruitlopend ben ik mijn tas alvast half in gaan pakken om daarna even ‘normaal’ naar het toilet te gaan. Al met al duurde dat toiletbezoek hooguit 3 minuten, maar toen ik terugkwam kreeg ik van de verpleging te horen dat dokter Hork net was langs geweest maar geen zin had gehad om op mij te wachten. Of, zoals de verpleegster het zo mooi zei, “die man heeft altijd haast. Zelfs als hij het niet heeft.” Enfin, of de verpleging mijn ontslag verder maar wilde regelen. Dus. Alsof ik geen vragen had. Alsof het allemaal wel duidelijk was zo. Ik vond het op zijn zachtst gezegd niet heel erg sympathiek. [*hier stond een stuk tekst maar dat is gecensureerd*] De verpleegkundige in kwestie hield het ontslaggesprek en we spraken af dat ik na het ontbijt zou vertrekken.

Und jetzt?

Harry ging mee in een potje als een soort van trofee…al is het echt een heel miezerig klein steentje. Dat viel mij nog behoorlijk tegen als ik zie hoeveel last ik van dat kreng heb gehad. Ik had ‘m wat dat betreft beter David (versus Goliath..) kunnen noemen. Eind maart heb ik een controleafspraak bij mijn eigen uroloog (goddank) waar ik ook nog wel even de hele operatie mee wil doornemen, want ik heb toch wel een soort van heel erg duidelijke mening over dokter Hork zullen we maar zeggen.

Zo ben ik me de eerste dag na het ziekenhuisontslag rotgeschrokken toen ik plotseling weer hevige koliekpijnen kreeg. Denk je ervan af te zijn…na wat google in patiëntenfolders van andere ziekenhuizen (!) blijkt dat heel normaal te zijn tot 48u na de operatie. Had ik niet op het toilet gezeten dan had dokter Hork me dat misschien zelf kunnen vertellen.

Maar goed, we zijn nu een week verder en wat nu nog rest is een licht zeurende pijn. Dat en een heel laag energielevel nog. Maar stukje bij beetje voel ik me weer een beetje meer mens. Of, zoals mijn man het zo treffend zei laatst: “Ik zie je eindelijk weer eens écht lachen”. En daar is alles wel mee gezegd denk ik. Het gaat de goede kant op en ik lach weer.

Dus voor wat betreft Harry kan ik nu nog maar één ding zeggen….wie het laatst lacht, lacht het beste!

 

 

Advertenties

4 Reacties to “In de ban van de steen: deel 5”

  1. Jos 24 februari 2016 bij 06:34 #

    Fijn dat het achter de rug is en bedankt voor je verhaal.

  2. Ineke 24 februari 2016 bij 09:30 #

    Wat heb ik genoten van je verslag, hoe levendig je dit beschrijft! Je stilleven hahaha!! En je beschrijving over het operatiekleed, hilarisch!! Jammer dat het zo “kort” was…… maarree….ziek lekker uit en laat je verwennen door je naasten. Ik wens je veel beterschap! En wat ga je schrijven als de Mol is afgelopen want over Harrie zal je ook niet meer veel schrijven. Ik kijk uit naar je volgende stukje!!
    Liefs Ineke

  3. Liesbeth de Nijs 24 februari 2016 bij 15:20 #

    eind goed al goed. Voorlopig voor jou geen Harry,s meer hoop ik. Beterschap

  4. djaktief 24 februari 2016 bij 22:38 #

    Hi Yvette,

    Fijn dat de klus geklaard is ook al zul je ongetwijfeld fysieke en mentale naweeën hebben van deze behandelingen en ervaringen. Het is wel voorbij maar niet in een klap. Ik wens je een goed herstel toe.

    Verder heel erg herkenbaar een aantal van die ziekenhuiszaken die je beschrijft. Mijn hesje was lichtblauw trouwens afgelopen dinsdag en mijn haarnet ook. Ik vermoed dat je Horkdokter gewoon ook heel hard werkt en operatietechnisch zeer kundig is, dan is het wel even slikken als hij niet zo meelevend overkomt. Soms tref je het en soms niet qua artsen en verpleging.

    En uiteraard complimenten voor je geweldige 5-delige epos over Harry.

    Groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: