In de ban van de steen – deel 3

24 Jan

2934017571_5b14f57ae7_z

Deel drie alweer, van mijn avonturen met Harry. We zijn inmiddels meer dan een week op weg en starten op maandag 18 januari, als ik op het punt sta om een verwijzing voor de uroloog op te gaan halen bij de huisarts.

Voor wie nu geen idee heeft waar het over gaat….Harry is mijn koosnaampje voor de niersteen die zich afgelopen week nogal aan mij is gaan hechten zullen we maar zeggen.

Nu is deel drie by far het meest spannende/hilarische/vreselijkste gedeelte van de serie (én het langste vrees ik), maar mocht je toch even bij willen lezen qua voorgeschiedenis, dan vind je hier deel 1 en deel 2 van het verhaal.

Voor nu….op naar de huisarts dus!

Maandag 18 januari

Mijn man is zo lief geweest om vrij te nemen zodat hij de kinderen naar school kan brengen en vanmiddag met me mee te gaan naar de uroloog. Althans, dat was het plan. Maar aangezien de wet van Murphy en ik nogal nauw met elkaar verbonden zijn, verdwijnt dit plan al snel in de prullenbak. Ons kruimeltje van 8 start namelijk de dag door haar bed onder te spugen. En daarna de woonkamer. En nog eens. We plakken er het etiketje ‘ziek’* op en besluiten dat hij dan maar beter bij haar kan blijven. Het is niet anders. Ik rijd met de andere dochter langs de huisarts voor de doorverwijzing en zet haar daarna af op school. Om half één kan ik terecht bij de uroloog, aldus de dokter. Ik kan niet wachten.

*achteraf bleek het de spanning te zijn. Het arme schaap had zelf een link gelegd tussen onze 17 jaar oude kat die het aan zijn nieren had en een paar jaar geleden overleden is en mijn situatie. Wat gaat er toch allemaal in die koppies om. Arm meiske…

Na de lunch stap ik vol goede moed (en vol pijnstillers) het ziekenhuis binnen. Op zoek naar de poli Urologie. Vroeger (oma spreekt) was er één polikliniek. Eén grote hal en wachtkamer waar alle spreekkamers van de specialisten op uitkwamen. Tegenwoordig heeft elke specialist zich verstopt op een willekeurige plek in het gebouw en kun je er alleen komen door goed de aanwijzingen van de uitgezette speurtocht te volgen. Echt moeilijk is het niet, maar het blijft opletten geblazen….vooral als je blik enigszins vertroebeld is door pijn, pijnstillers en ongeduld. Maar akela kan trots op me zijn, geheel zelfstandig (oké, ik miste één keer een afslag) vond ik de juiste wachtkamer.

Volop potentie aanwezig

Een wachtkamer vol met mannen, zo valt me op. Sowieso vallen me in wachtkamers altijd heel veel dingen op. Dat heb je als je de tijd moet doden….dan gaan je gedachten een geheel eigen leven leiden. Voorbeeldje? Er hangt een grote muurplaat in de wachtkamer waarop een gedeelte van de Rotterdamse haven te zien is met drie heule, heule stoere mannen op de voorgrond. Ik gniffel als ik voor mezelf invul waarom nu juist deze plaat hier is opgehangen. Mijn theorie? Waarschijnlijk komt het overgrote deel van de heren hier vanwege prostaatproblemen…en dat maakt heel kwetsbaar kan ik me zo voorstellen. Dus tja, die testosteron en het zelfvertrouwen wat daarmee langzaam weglekt, moet gecompenseerd. Voelen ze zich waarschijnlijk iets minder in het kruis getast.

Het is maar goed dat ik niet nog meer tijd in de wachtkamer door hoef te brengen, want mijn fantasie begon aardig op hol te slaan.

Hello kidney!

Ik ben niet preuts aangelegd, maar ondanks dat heel blij als ik bij binnenkomst zie dat de uroloog een vrouw is. Toch prettiger. Het is een heel aardige vrouw die de tijd neemt en samen met mij de CT scan bekijkt. Ze wijst op mijn rechternier, die er zo in zwart-wit retestrak bij ligt, al zeg ik het zelf. Dit in tegenstelling tot zijn evil twin op links. Niks geen strakke lijnen, maar één wollige massa om te zien. En oh ja, ook ongeveer 2 tot 3 keer zo groot. Ook de boosdoener wordt in beeld gebracht: Harry. Hij heeft mijn urineleider dusdanig verstopt dat er niets meer uit kan. Afvalstoffen hopen zich nu op in mijn nier en daar komt vooral de pijn vandaan die ik nu heb.

Ik krijg een korte uitleg waarom het toch écht, écht beter is als de niersteen vooral op de natuurlijke weg mijn lichaam verlaat. Maar dan moet wel even de stremming opgelost worden natuurlijk. De arts legt uit dat ze hiervoor een ‘dubbele J katheter’ (stent) kunnen aanleggen langs de steen die mijn nier direct met mijn blaas verbindt. Een soort van alternatieve nooduitgang dus, deze verbinding. Met een beetje geluk geeft dit Harry ook nét dat zetje extra. (Yeah right, alsof ik zoveel mazzel heb).

Nog voor ik heb kunnen vragen wanneer één en ander dan zou moeten gebeuren krijg ik te horen dat ik vooraf even in een potje moet plassen (even checken of er niet al iets aan het ontsteken is). Ook krijg ik een antibioticapil in mijn knuistjes gedrukt. En ineens ben ik klaarwakker….ze gaat het nu direct doen. Eh….oké dan.

Niet zo goed bevallen…

Direct is wel weer een heel groot woord, want als ik de uroloog achterna loop richting behandelkamer blijkt dat hier nog wat werklui bezig zijn met onderhoudswerkzaamheden. Welja, gratis publiek…ik voel Murphy alweer in mijn nek hijgen. De heren worden weggestuurd, er komt twee man verpleging aan en de uroloog groet me en zegt vrolijk ‘tot zo’. Dit gaat allemaal wel erg snel.

Ik mag me in de zijkamer ontdoen van mijn onderkleding en sluip daarna muisstil de behandelkamer in. Ik voel me een tikje opgelaten in alleen maar mijn shirt en vest, lijk verdomme Donald Duck wel. Nou ja, met sokken aan dan. En zonder snavel. Enfin, you’ve got the picture. De aanwezige assistentie (een man en een vrouw) geven me instructies. Ze helpen mij in de stijgbeugels (u kent ze wel, dames…) en gaan daarna verder met de nodige voorbereidingen. Ongemakkelijk krijgt een heel nieuwe dimensie. Alsof je open huis houdt terwijl de makelaar nog niet klaar is met lunchen. Lig ik dan….

De uroloog komt erbij, het hele gezelschap hijst zich in van die loodschorten (aangezien er ook röntgen zal worden gebruikt, zo blijkt later) en we are ready for take off. Althans, zij dan. Ik ben vooral bezig mezelf gerust te stellen, maar mijn mantra ‘als er een tweeling uit is gekomen, kan zo’n stent geen probleem zijn’ blijkt al snel nergens op te slaan. Baby’s verlaten het lijf via de hoofduitgang, maar deze stent gaat via het kruipluik ernaast. Wist ik wel, maar ik had mijn biologiekennis door de zenuwen even niet paraat.

Enfin, naast een cameraploeg gaat er ook de nodige contrastvloeistof naar binnen en de uroloog manoeuvreert de stent naar de juiste plek. Het is druk in huis zullen we maar zeggen. Wat ik al dacht te voelen (AAAAUWWW) wordt even later door de arts hardop bevestigd. De stent wil niet langs de steen. Harry is onverbiddelijk en laat ‘m er niet langs. En dus….moet het hele circus opnieuw maar dan met een dunnere stent.

En ik denk ondertussen maar één ding. WAAROM KRIJG IK GEEN VERDOVING/ROESJE?

Wandelend medicijnenkastje

Ik ga jullie voor de rest alle details besparen, maar laat ik de behandeling als volgt samenvatten: ik beval nog liever vier keer achter elkaar van een tweeling dan dat ik dit nog één keer door moet maken. Wat een horror (en ik ben echt niet kleinzerig). En dat in de wetenschap dat het kreng er ook weer uit zal moeten ooit. Brrrrr.

Iedereen is heel lief verder en ik moet vooral even blijven zitten totdat ik me weer prettig voel. Alsof dat dit millennium nog gaat gebeuren, denk ik ietwat cynisch. Ik krijg nog een antibioticapil en wat medicijnen die de spanning van mijn blaas halen, want door de katheter in mijn blaas voelt het alsof ik continu naar het toilet moet. Ik heb inmiddels een heel arsenaal aan medicatie in mijn bezit en vrees dat ik wel eens de reden zou kunnen zijn van de huidige medicijnschaarste in de apotheken.

De meer dan hulpvaardige dame achter de receptie geeft me nog even een foldertje mee, zodat ik thuis kan nalezen en -vertellen, wat er nu eigenlijk gebeurd is zojuist. Ik kijk naar de folder en moet toch even lachen…het is een ‘ter voorbereiding op’ foldertje, dat ik nu achteraf krijg. Ik doe dingen graag andersom….

Hoe nu verder?

Wanneer deel 4 van deze serie verschijnt durf ik nog niet te zeggen. Dat is geheel afhankelijk van Harry. Na het plaatsen van de stent (nu 5 dagen geleden) is de druk (en daarmee de pijn) weg en daar ben ik meer dan blij mee. Ondertussen heb ik een paar dagen met een gekneusd onderkantje rondgelopen en ervaar ik veel ongemak van de stent zelf. Het voordeel is overigens vele malen groter, dus ik klaag niet. Ben allang blij.

Voor nu zijn de volgende scenario’s mogelijk:

  • ik krijg koorts: direct weer melden bij de uroloog ivm mogelijke ontsteking of infectie
  • de stuwingspijn keert terug: direct weer melden bij de uroloog
  • Harry laat zich zien: afspraak maken bij de uroloog om de stent te laten verwijderen
  • Harry doet niks: 2 februari een nieuwe CT scan maken en 4 februari langs bij de uroloog om te zien of er überhaupt beweging in het kreng zit.
    • Zo ja….dan wachten we gewoon nog even verder.
    • Zo nee….daar durf ik nog niets zinnigs over te zeggen. Maar gelet op mijn relatie met Murphy, reken ik maar op het ergste. Kan het alleen maar meevallen….

Wordt vervolgd dus….

 

Bron foto: Aah-Yeah

Advertenties

10 Reacties to “In de ban van de steen – deel 3”

  1. Ans 24 januari 2016 bij 10:18 #

    Ik heb bewondering voor je zoals je met Harry omgaat . Ik zelf denk dat ik allang heel het ziekenhuis op z,n kop had gezet en dat ze thuis ook waren gaan lopen van mij. Hoop voor je dat Harry gauw z,n verzet opgeeft en je van hem af bent . Heel veel sterkte en beterschap . Groetjes Ans

    • feetjeblogt 24 januari 2016 bij 11:18 #

      Thanks. Ik hoop ook dat het kreng zich snel laat zien inderdaad 😊

  2. Laura 24 januari 2016 bij 11:30 #

    Ieks, regelrechte horror. Veel sterkte/succes!

  3. djaktief 24 januari 2016 bij 16:16 #

    Ze zeggen wel eens dat je moet lijden om goed te kunnen schrijven. Jouw verhaal is fantastisch geschreven, maar ik hoop dat je gauw uit dat pijn lijden bent.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Liesbeth de Nijs 25 januari 2016 bij 19:48 #

    Het is jammer en vervelend dat je zo,n pijn hebt ( gehad) maar ik geniet van je verhalen. Hoop voor jou dat Harry eindelijk de strijd opgeeft. Wacht met spanning op het slot.👍😜

Trackbacks/Pingbacks

  1. In de ban van de steen: deel 4 | feetjeblogt - 15 februari 2016

    […] aan mij is gaan hechten zullen we maar zeggen. Teruglezen? Eerder verschenen al deel 1, deel 2 en deel 3 van dit gebed zonder […]

  2. In de ban van de steen: deel 5 | feetjeblogt - 23 februari 2016

    […] waar dit in vredesnaam over gaat……..lees hier de voorgeschiedenis in deel 1, deel 2, deel 3 en deel […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: