In de ban van de steen – deel 2

23 Jan

3124625421_3963dcdcfe_zGoed, het is een niersteen, is 5 mm groot en we noemen hem Harry. Maar zover is het nog niet, het kreng moet namelijk nog geboren worden.

In deel twee van dit feuilleton gaan we verder waar we gebleven zijn (gemist? Lees hier deel 1): vrijdag 15 januari, rond de klok van twaalf.

Ik ontwaak net uit een heerlijke nacht doorslapen (met dank aan de morfine) en sta op het punt een ‘bezoek’ te brengen aan het telefonisch spreekuur van mijn huisarts.

Praktijkopleiding

Na de morfinerush word ik vrijdagochtend rond 12.00 uur wakker. Mijn wekker bevindt zich in mijn linkerzij en produceert vrij hinderlijke pijngolven. Eerst maar even ontbijten met een pijnstiller dus. Douchen, aankleden en ja….het is 13.00 uur. Tijd voor het telefonisch spreekuur. Er zijn geen wachtenden voor me, dus voor ik het weet heb ik de arts-in-opleiding aan de lijn. Het maakt mij allemaal niet meer uit, ik bied me graag aan als praktijkexamen, als ik maar geholpen word. Ik probeer haar zo rustig mogelijk de situatie vanaf afgelopen zaterdag te schetsen, maar als ik bij de donderdag ben aanbeland breek ik. Alweer. Vraag me af of ze dat ook meekrijgen tijdens de opleiding; labiele vrouwen via de telefoon helpen (of überhaupt verstaan…). Pijn maakt een emotioneel wrakje van me. Damn, hadden ze daar maar een pilletje voor.

Ik leg uit dat de dokter in de huisartsenpost mij de avond ervoor van morfine heeft voorzien en het advies gaf om de echo zo snel mogelijk te laten plaatsvinden. Dat blijkt lastig, want het is nogal druk in echoland, zo begrijp ik. Maar het lijkt haar goed om de foto wel vanmiddag nog te laten maken en daarna nog even contact te hebben over hoe nu verder. Ik vind het prima, als er maar IETS gebeurt. Ik duw er nog een Diclofenacje in en zet koers richting ziekenhuis.

Hulde aan de receptioniste!

Ik meld me bij de balie radiologie en leg uit dat ik eigenlijk pas volgende week een afspraak heb, maar in overleg met de huisarts eerder langs mocht komen. Vanwege de pijn enzo. De receptioniste kijkt in het systeem en merkt op dat er ook een echo gepland stond. Zonder dat ik ergens om vraag, begint ze hardop te mompelen. “Beetje raar dat je dan ook niet gelijk die echo nu krijgt. Kijk dan hoe je hier staat <vul hier zelf een blik vol medelijden in>….ik ga dat eens even navragen hoor. Moment”. En voor ik het weet belt ze om te kijken of naast de foto toch ook die vermaledijde echo vandaag nog gemaakt kan worden. Het is of een heel assertief en klantgerichte heldin of ik kijk wel heel rottig uit mijn ogen. Ik gok op een combinatie van beide. De superwoman achter de balie meldt dat ik wel even een kwartiertje moet wachten, maar dat ik na de foto gewoon ‘even tussendoor’ mag. Ik kan haar wel zoenen.

Die tijd heb ik niet, want ik word direct naar binnen geroepen voor de foto. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar als het gaat om ziekenhuispersoneel hoop ik altijd maar dat ik geen bekenden tref. Qua ongemakkelijk enzo. Ik schrik dan ook als de man die mij naar binnen roept voor de foto mij toch ergens licht bekend voorkomt. Met mijn blik op de grond gericht, schuifel ik schoorvoetend achter hem aan en bid maar dat ik het mis heb. Of dat hij mij in ieder geval niet herkent. Tevergeefs, want ergens tussen “je kunt je hier omkleden” en “je mag je onderbroek aanhouden” hoor ik hem zeggen “Heee….zitten onze kinderen niet bij elkaar op school?” Ik voel me ontzettend klein worden als ik daarna op de tafel moet kruipen en weet nu al….de hiërarchie van de ouders op het schoolplein is vanaf vandaag voorgoed veranderd. Het zij zo. Ik heb pijn en wil geholpen worden. Al is het door de vader van Sjakie (natuurlijk is dit niet zijn echte naam, ik geloof nog wel in privacy enzo)

Echo???

Na de foto moet ik best wel lang wachten. Niet dat ik klaag, want oh wat ben ik blij dat ik tussendoor mag. (Hoe blij kon ik op dat moment nog niet eens vermoeden…nogmaals: hulde aan de receptioniste!). Als ik dan eindelijk naar binnen mag, gaat het snel. De radioloog beweegt het apparaat over mijn linkerzijde en ik krimp ineen van de pijn. Voor de vorm pakt hij de rechterkant ook nog mee, maar al snel keert hij terug op links en raakt weer de gevoelige plek. Hardop constateert hij dat hij ‘iets van stuwing’ waarneemt in mijn linkernier en informeert of ik misschien nog wat langer de tijd heb, zodat er een CT scan gedaan kan worden. Het lijkt verdorie wel het V&D prijzencircus….zo heb je niks en zo krijg je een echo én een scan cadeau. Natuurlijk heb ik tijd. Want ik heb pijn. En wil er vanaf. Nu.

De CT scan doet wat sciencefictionachtig aan. Ik verdwijn via een soort van lopende band in de ‘tunnelring’ en kom weer terug. Dit herhaalt zich een keer of drie, waarna ik me mag aankleden en op de gang mag wachten. Na tien minuten meldt de radioloog zich en bevestigt dat ik inderdaad last heb van een niersteen. Een steentje van 5 mm dat klemvast zit in mijn urineleider. De pijn die ik ervaar komt niet van de steen maar van de stuwing in de nier die nu zijn afvalstoffen niet kwijt kan.

Officieel mag hij geen diagnose stellen, maar hij adviseert me om contact op te nemen met mijn huisarts om even te kijken hoe ik het weekend door kan komen (omdat er op vrijdagmiddag toch niets meer gedaan wordt als het niet écht écht nodig is). Maandag zou ik dan via mijn huisarts doorverwezen moeten worden naar een uroloog. Maar….zo drukt hij mij op het hart, als de pijn onhoudbaar wordt zoals bijvoorbeeld de donderdagavond, dan moet ik me direct melden op de SEH. “Er ligt nu een keiharde diagnose”, aldus de radioloog, “dus ze zullen je dan echt niet naar huis sturen”.

Survivalkit voor het weekend

Met deze informatie op zak loop ik terug naar de auto en neem contact op met mijn huisarts. Ik krijg weer de huisarts-in-opleiding aan de telefoon, die direct met me meedenkt. Iets zwaardere pijnstillers voor het weekend, een nieuwe dosis Tamsusoline (dat zou moeten helpen met uitplassen, maar dat doet het vooralsnog dus niet) en maandag direct melden op het inloopspreekuur voor de doorverwijzing naar de uroloog.

En oh ja, tot die tijd ook vooral even door een zeefje plassen, zodat we Harry op heterdaad kunnen betrappen als hij ontsnapt. Thuis even overlegd met manlief; we vonden het allebei vreemd overkomen om een visnet of een vergiet op het toilet te stallen, dus hebben we nu een theezeefje verstopt achter de pot. Ik zweer het je, plassen was nog nooit zo spannend.

Ik kan verklappen dat ik op mijn tandvlees dat weekend ben doorgekomen en maandag inderdaad bij de uroloog ben langsgeweest. Maar dat is écht, écht, écht een verhaal op zich. Een even vreselijk als hilarisch verhaal, maar dat bewaar ik nog even voor deel drie.

Ik ga nu eerst even plassen. Door een zeefje.

 

Wordt vervolgd…..

 

Bron foto: Boo lee

Advertenties

4 Reacties to “In de ban van de steen – deel 2”

  1. www.dickblogt.nldickblogt 23 januari 2016 bij 13:03 #

    na de Zweefteef, nu ook de Zeefteef! X

Trackbacks/Pingbacks

  1. In de ban van de steen – deel 3 | feetjeblogt - 24 januari 2016

    […] ik), maar mocht je toch even bij willen lezen qua voorgeschiedenis, dan vind je hier deel 1 en deel 2 van het […]

  2. In de ban van de steen: deel 4 | feetjeblogt - 15 februari 2016

    […] nogal aan mij is gaan hechten zullen we maar zeggen. Teruglezen? Eerder verschenen al deel 1, deel 2 en deel 3 van dit gebed zonder […]

  3. In de ban van de steen: deel 5 | feetjeblogt - 23 februari 2016

    […] afvraagt waar dit in vredesnaam over gaat……..lees hier de voorgeschiedenis in deel 1, deel 2, deel 3 en deel […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: