In de ban van de steen – deel 1

22 Jan

2979360799_d0b017c9a9_zHet is een ongeschreven regel….als iets of iemand mij dwars zit, dan bestaat de mogelijkheid dat ik mijn frustraties afreageer in een blogpost. En als je echt keihard in mijn nieren gaat zitten…tja, dan kunnen dat zomaar eens meerdere blogs worden.

Laat dit voor jou als lezer direct een waarschuwing vooraf zijn: deze blog (en dan vooral de posts die nog gaan volgen) zijn vooral geschreven vanuit persoonlijke frustratie. En daarbij kan ik wel eens heel kort door de bocht gaan…wat zeg ik, ik vlieg vaak gewoon in één rechte lijn. En ja, misschien wordt het hier en daar wel enorm plastisch, maar hé, je hoeft niet mee te lezen! (behalve als je houdt van leedvermaak, dan vooral wel doen natuurlijk…..)

Goed, het is een niersteen, is 5 mm groot en we noemen hem Harry. Maar zover is het nog niet, het kreng moet namelijk nog geboren worden. Maar laten we bij het begin beginnnen…..

Zaterdag, 9 januari, 18.00 uur

Nietsvermoedend zit ik op de kamer van mijn oudste dochter, als een soort van support haar verrichtingen op de Wii toe te juichen als ik plots krampen in mijn onderrug op voel komen. Ik weet direct, dit is niet goed. Maar goed, dat is mijn verstand. Mijn hart zegt ‘stel je niet aan, dit trekt zo wel weer weg’. Beneden merk ik terloops op dat ik wat last heb van mijn nieren, waarop mijn man mij fronsend aankijkt. “Zal wel loslopen”, zie ik hem denken. Waarschijnlijk straal ik dat ook verbaal en non-verbaal uit. Maar het liep dus niet los. Nadat ik om half acht twee van de drie dochters op bed leg, besluit ik zelf maar even in een warm bad te gaan liggen. Top idee. Ontzettend verlichtend. Totdat je er weer uitgaat, that is.

Weer beneden drentel ik heen en weer tussen huiskamer en keuken. Zitten is niet aan mij besteed. Inmiddels weet ik…dit is een niersteenaanval. Iets dat me één keer eerder is overkomen. Ik hou me dan ook vast aan die eerdere ervaring: toen was het met een paar uurtjes over, dus dat zal nu ook wel niet lang meer duren. Om de moed erin te houden neem ik nog maar een overdosis paracetamol. Hé, het is zaterdagavond en dan mag je best een extra pilletje nemen toch? Mijn man staat inmiddels op repeat: “ik zou toch maar even langs de huisartsenpost (HAP) gaan, lieverd”. Ik wuif zijn goede raad weg. Even volhouden. Dit is zo voorbij. Dus niet….

Als ik op een goed moment met een krijtwit gezicht een wel heel slechte mime act aan het weggeven ben, wordt hij terecht een beetje boos. Ik kruip inmiddels over de vloer als een volleerd kandidaat van So you think you can dance. Alleen iets minder gracieus. En zonder vooraf vastgestelde choreografie zullen we maar zeggen. En dus besluit ik dat het inderdaad niet langer kan zo en bel de HAP. Ik mag direct langs. En ja, als de knop dan eenmaal om is, dan wil ik ook direct weg. Dus niet wachten op oppas voor de kinderen die er naar mijn zin nét even te lang over moet doen om naar ons huis te komen. Dus kruip ik zelf achter het stuur en rij richting verlossing.

Wilder wordt het niet mensen….

Want een verlossing, dat was het. Nadat ik eerst even in een potje moest plassen op een aangepast toilet, met zo’n doorgeefluikje dat je ook wel bij Chinese restaurants ziet…alleen was het geen afhaal, maar meer ‘breng’ station. De dienstdoende huisarts onderzocht mij vluchtig, al zei het urinemonster al genoeg. Bloed bij de urine, dus hoogstwaarschijnlijk een niersteen. En ja, dat is ronduit pijnlijk. Als in ik-ga-nu-mijn-testament-nog-even-optimaliseren-pijnlijk. En gelukkig zag deze arts ook wel in dat er even goed ingegrepen moest worden. En zo eindigde ik mijn zaterdagavond met mijn broek op mijn hielen en een prik in mijn kont. Zo wild had ik het al heel lang niet meer meegemaakt kan ik je vertellen.

Opgelucht, voor nu even pijnvrij en met medicijnen en pijnstillers op zak keerde ik huiswaarts. In de veronderstelling dat Harry zich ergens die nacht of de volgende dag wel zou laten zien. Niet dus.

Woensdag 13 januari

Na die zaterdagavond heb ik er een nieuwe verslaving bij genaamd pijnstillers. Ze werken prima, als je ze maar regelmatig (lees elk uur) inneemt. Maar dat mag dan weer niet. Bovendien kwamen die zetpillen na vier dagen enorm mijn neus uit (ja, ja, ik weet heus wel hoe je ze in moet nemen. Hé, ik heb die uitdrukking niet verzonnen!) Ik vertoef afwisselend in bed en in bad en ben stikchagrijnig (vraag maar na bij mijn gezin). Ondanks de hulpmedicatie en mijn reputatie als professioneel zeikwijf wil de steen maar niet mijn lijf uit en de pijn is echt NIET te doen. Ik besluit om een bezoek te brengen aan mijn huisarts. Wat een deceptie.

Iets met pijnstillers en geduld. En voor de zekerheid een foto en een echo, met daarbij wel de waarschuwing vooraf dat de uitkomst hiervan niet direct hoefde te betekenen dat er ‘iets’ zou gaan gebeuren. Een niersteen moet zelf het lichaam verlaten en ja, daar kunnen wel eens een paar weekjes over heen gaan. Nee, ik kwam echt heel vrolijk thuis kan ik je vertellen. Mijn humeur daalde nog iets verder toen ik een afspraak ging maken voor de foto en echo. Volgende week dinsdag om 15.00 uur was ik aan de beurt. Mijn ‘tegen die tijd kan ik wel dood zijn’-argument maakte weinig indruk. Ik moest het er maar mee doen.

Donderdag 14 januari

Van alle dagen was dit de slechtste. Ik werd wakker met pijn en voelde me met de minuut rotter. De pijn kwam in golven en de ene golf was nog intenser dan de ander. Om 21.00 uur ’s avonds was ik klaar met zwemmen. Ik was gewoon aan het verzuipen. Huilen van de pijn, het was lang geleden dat ik dat had gedaan. Maar toen ik eenmaal begon, was er geen houden meer aan. En dus hup, weer naar de HAP.

De huisarts van dienst schreef me morfine voor tegen de pijn en adviseerde mij om toch vooral in overleg met mijn eigen arts de echo naar voren (lees vrijdag) te halen om er zeker van te zijn dat het inderdaad een niersteen was die mij zo dwars zat. Oh enne, dat van die morfine klinkt dan misschien wel heel ‘stoer’, als een soort van legaal drugsgebruik, maar ook deze pijnstilling kwam in zetpilvorm. En tja, dan is de romantiek er wel een beetje vanaf kan ik je vertellen. Het hielp me in ieder geval door de rest van de avond heen. En de nacht. En de ochtend. Laat ik het zo zeggen….ik werd pas rond 12.00 uur wakker.

Nét op tijd voor het telefonisch spreekuur van mijn huisarts.

Wordt vervolgd…

 

Bron foto: A. Pitch

Advertenties

11 Reacties to “In de ban van de steen – deel 1”

  1. Jolanda 22 januari 2016 bij 10:02 #

    Nou sterkte ermee!

  2. Jos 22 januari 2016 bij 10:57 #

    Wat afschuwelijk, maar hoe is het nu? Dat einde, of eigenlijk die onderbreking maakt je verhaal wel heel spannend. Bovendien is het niet eens een verhaal, maar echt. Ik hoop dat de ateen er inmiddels uit is, sterkte.

    • feetjeblogt 22 januari 2016 bij 11:30 #

      Dank voor je medeleven….laat ik dit verklappen, de steen is er nog niet uit. Morgen deel 2…..

  3. Nel 23 januari 2016 bij 05:30 #

    Sterkte met Harry eruit werken, rot voor je , maar geniet wel van je verhaal. Lijkt een beetje op Siem zijn verhaal! Maar dan met een galsteen, galblaas ontstoken , dus niet opereren😉 Sterkte😘

    • feetjeblogt 23 januari 2016 bij 07:54 #

      Oeh klinkt ook akelig…..bah
      Ja het is waardeloos allemaal maar het helpt om het even van me af te schrijven 😆😆

Trackbacks/Pingbacks

  1. In de ban van de steen – deel 2 | feetjeblogt - 23 januari 2016

    […] deel twee van die feuilleton gaan we verder waar we gebleven zijn (gemist? Lees hier deel 1): vrijdag 15 januari, rond de klok […]

  2. In de ban van de steen – deel 3 | feetjeblogt - 24 januari 2016

    […] langste vrees ik), maar mocht je toch even bij willen lezen qua voorgeschiedenis, dan vind je hier deel 1 en deel 2 van het […]

  3. In de ban van de steen: deel 4 | feetjeblogt - 15 februari 2016

    […] begin januari nogal aan mij is gaan hechten zullen we maar zeggen. Teruglezen? Eerder verschenen al deel 1, deel 2 en deel 3 van dit gebed zonder […]

  4. In de ban van de steen: deel 5 | feetjeblogt - 23 februari 2016

    […] wie zich afvraagt waar dit in vredesnaam over gaat……..lees hier de voorgeschiedenis in deel 1, deel 2, deel 3 en deel […]

  5. Bungalow blues | feetjeblogt - 22 mei 2016

    […] hadden iets in te halen, mijn gezin en ik. Door alle gezondheidsperikelen aan het begin van het jaar, had het ‘gewone leven’ even on hold gestaan. Met als […]

  6. Afscheid | feetjeblogt - 6 december 2016

    […] het begin van onze relatie was het al raak. Jij ging direct in mijn nieren zitten en deed een gemene aanval op mijn gezondheid. Een meer dan stroef begin, waardoor ik pas na […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: