Hello, it’s me!

30 Dec

11390142_972218799484686_521772464653157323_nBeloofd is beloofd, na al die andere jaaroverzichten voor één keer ook een persoonlijk jaaroverzicht. Niet omdat ik denk dat jullie daar nou direct zo’n behoefte aan hebben, maar vooral ook omdat ik het voor mezelf prettig vind om nog één keer terug te kijken. Na te genieten, her te beleven en te leren van de dingen die niet gingen als gepland. Om daarna vooral weer vooruit te kijken.

Naar 2016, een nieuw jaar dat als een onbeschreven blad voor mij ligt. En dat doe ik graag samen met jullie. Want als er één ding duidelijk is geworden afgelopen jaar….wat ben ik rijk met zoveel lieve lezers, volgers, reaguurders, meedenkers of hoe jullie jezelf ook maar willen noemen. Mocht ik het strakjes vergeten: bedankt voor de support, comments en deelacties in 2015. Love you for it.

Let’s go!

In 2015….

….stortte ik in, maar krabbelde weer op
….was ik teleurgesteld, maar werd ik ook blij verrast
….was ik bezorgd, maar oh zo vaak ook weer gerustgesteld
….was ik bang, maar overwon ik heel veel angsten
….was ik verdrietig, maar altijd hoopvol
….was ik machteloos, maar deed toch wat ik kon
….was ik vooral rijk. Zo ontzettend rijk. En dat ben ik nog steeds!

Instortingsgevaar
Laten we bij het begin beginnen. Op het werk ging het al een poosje niet meer zoals het zou moeten gaan. Mijn collega’s en ik worden al vier jaar (inmiddels vijf) aan het lijntje gehouden en op een goed moment is de rek uit dat lijntje. En uit ons. Ik was in december 2014 volkomen uitgerekt/uitgeput/op/moe/boos/ingestort, hoe je het ook noemen wilt. Zelf koos ik voor ‘betrokken’ boven het woord ‘overspannen’, want zo voelde het ook. En omdat ik voor mijzelf precies wist waar het ‘m in zat (die betrokkenheid) heb ik zelf een besluit genomen en meer afstand genomen. Kunnen nemen, want op mijn verzoek zit ik voorlopig op een andere functie waar ik niet zo’n last heb van dat wat zo ontzettend onder mijn huid was gaan zitten.

Niet alleen ik krabbelde op, ook voor de organisatie verscheen er in 2015 EINDELIJK iets van perspectief. In 2016 zal moeten blijken of dit een positief of negatief perspectief zal zijn (dat zal ook per persoon verschillen), maar hé…er gloort iets aan de horizon. Na vijf jaar zonder uitzicht is dat al heel wat moet ik zeggen.

Teleurgesteld
Tja, dat klinkt zwaarder dan het klinkt moet het zeggen. Iedereen heeft zo wel zijn teleurstellingen te verwerken en om nou te zeggen dat het voor mij om hele grote zaken gaat….neuh. Ik durf oprecht te zeggen dat ik blij ben met de leermomenten die het me heeft gebracht in 2015. Zo had ik bijna een nieuwe baan, was één van de twee laatste kandidaten, maar ben het niet geworden. Balen, maar het deed mij enorm goed om te zien dat ik ‘het nog kon’. Na 16 jaar bij dezelfde baas is het solliciteren een beetje roestig geworden. En als je dan zonder de juiste papieren en met een (voor de arbeidsmarkt) betrekkelijk hoge leeftijd het tot de laatste twee weet te schoppen….wat zou ik dan klagen?

Hetzelfde geldt voor mijn deelname aan de Paul Harland Awards, een prestigieuze schrijfwedstrijd waar ik aan mee heb gedaan. Ik was ervan overtuigd een heel goed verhaal te hebben geschreven en hoger te scoren op de ranking dan het jaar daarvoor. Stomverbaasd was ik dan ook met mijn relatief lage plek op de lijst. Totdat ik het jurycommentaar las. Waarin ik best veel veren in mijn derrière kreeg gestoken en werd aangemoedigd dit toch vooral uit te werken tot een boek en te laten publiceren. Als kort verhaal had het misschien nèt te weinig body, maar ik heb nu wel een aanzet liggen voor een steengoede horrorthriller.

Als ik nog één ding aan het rijtje teleurstellingen zou moeten toevoegen, dan is het het schooladvies dat mijn oudste dochter kreeg. Het viel lager uit dan zij (en ik) had verwacht. Ze was het er dan ook niet mee eens en er zijn veel (goede en constructieve!) gesprekken gevoerd met haar school. Uiteindelijk heeft zij gekozen voor een school waarbij ze alle kanten op kan en waar nu, na 3 maanden al, duidelijk is dat ze veel te laag is ingeschat en dus vroegtijdig mag doorstromen. Trots, blij en opgelucht voor haar.

In 2015 heb ik ook best wel wat kinderen teleur moeten stellen die vol verwachting uitkeken naar het derde deel van Rick de Reiziger. Het kwam er niet. Althans, niet in dit jaar. Ik werd volkomen in beslag genomen door andere dingen en plannen..ach tja, als je het over leerpuntjes hebt….ik heb er aan gewerkt, een aantal hoofdstukken is klaar en in 2016 gaat het echt, echt goed komen. Al is het maar omdat ik anders mijn eigen kinderen op mijn dak ga krijgen….

Overbezorgd
Tegelijkertijd heeft die hele overgang van mijn meisje naar het voortgezet onderwijs mij enorm veel grijze haren bezorgd. Ik vond het wel een dingetje hoor…ging eerst het loslaten nog heel rustig, stapje voor stapje, nu voelde het alsof er zonder verdoving een stukje uit mijn hart werd gerukt. Ja, dat klinkt veel te dramatisch en ja, ik ben een overbezorgde, overspannen moeder. Ik weet het. Ik was er gewoon nog niet klaar voor. Maar zij wel. Ontzettend klaar voor zelfs. Wat mij weer enorm gerust stelt, iedere dag weer. Man, wat wordt ze groot. En verstandig. (als ze niet pubert dan hè, want dat doet ze gelukkig ook nog gewoon….)

Diepte- en gelijktijdig hoogtepunt was toch wel haar ‘schoolreisje’ naar Disneyland Parijs. Ik vond het wat overdreven, Efteling is toch ook prima? Loopt daar ineens mijn 12-jarige meisje los tussen Mickey Mouse, Goofy en ander gespuis. Het was de langste dag van mijn leven, zij vond het één groot avontuur. En terecht. (gelukkig was dit voor 13 november, anders had mijn moederhart het helemaal niet meer getrokken vrees ik)

Bange poeperd
Mijn grote mond op sociale media en in mijn blogs staat in schril contrast met hoe ik in het dagelijks leven sta. Niet dat ik een verlegen, grijze muis ben hoor, in tegendeel. Maar om nou te zeggen dat ik nogal makkelijk op mensen afstap…nee. Stuur mij naar een ruimte vol vreemde mensen en ik heb een tasje met beren bij mij…voor op de weg te gooien, zullen we maar zeggen. Toch heb ik geprobeerd hier over heen te stappen. Ik ging (snotverkouden, dat wel) vol goede moed naar het Gala van het fantastische genre, vastberaden om stevig te gaan netwerken. Maar eenmaal ter plaatse durfde ik niet eens de mensen die ik al een beetje via Twitter of Facebook gedag te zeggen. Ik had een bruisend gesprek met mijn glas 7-up en een vriendin die mee was. Maar goed, ik had weer een stapje gezet.

Net zoals ik dit jaar (iets teveel) stappen heb gezet richting de tandarts. Inmiddels ben ik zover dat ik mijn tandartsangst kan controleren. Helemaal weg is het niet, maar controleerbaar en dat is echt een hele grote stap voor mij. De vierdelige brug waarmee ik nu naar iedereen glimlach is de trofee die ik hiervoor op de valreep in 2015 in ontvangst mocht nemen. En daar ben ik best trots op. Misschien schrijf ik er nog wel eens een blog over 😉

Verdriet en machteloosheid
Sommige dingen vind ik lastig om over te bloggen en houd ik liever voor mezelf. Vooral als het om mijn kinderen gaat. Eén van mijn dochters kampt namelijk al jaren met chronische problemen waar we in het medische traject geen oplossing voor kunnen vinden. En dat maakt je verdrietig en machteloos. In 2015 hebben we gekozen voor een alternatieve behandelwijze en die lijkt aan te slaan. En dat geeft mij veel, heel veel hoop voor 2016. Ik zie haar veranderen van een introvert meisje naar een wat vrolijker kind. Het mooiste cadeautje voor een moeder, al zijn we er nog niet.

Machteloos voelde ik me ook toen een aantal dierbaren om mij heen iemand verloren. Gek genoeg gebeurde alles in één week tijd. Vier overlijdensgevallen in één week. 2015 was niet echt het jaar van doseren wat dat betreft. Het is raar om zo dichtbij te staan dat je het verdriet van een ander kunt zien, voelen en bijna aanraken. Maar niet overnemen. Je kunt er alleen maar zijn.

En door dat soort momenten besef je maar al te goed hoe rijk je eigenlijk bent. Dat je iedereen om je heen nog hebt, geen groot gemis kent.

Rijk
Ja, ik ben rijk. Schathemeltjerijk. En als ik dan mijn zegeningen van 2015 moet tellen, dan weet ik eigenlijk niet eens waar ik moet beginnen.

  • ik ben gelukkig getrouwd en zo ontzettend trots op onze drie prachtige dochters die het ontzettend goed doen
  • U2 gaf hun mooiste concert ooit in Nederland en ik was erbij (en een week later mocht ik ook nog eens naar Mika…jeee)
  • ik heb een jaar lang dagelijks een gedicht gepost en daarmee het project ‘Buitenbeeld‘ volbracht (en ga er gewoon nog even mee door…)
  • ik was één van de 150 gelukkige winnaars die aanwezig mochten zijn bij de Somertijd barbecue van Radio 10
  • tot twee keer toen ging er een gedicht van mij op mijn Facebookpagina viraal, ik weet nu nog niet wat mij overkwam/overkomt…..onwaarschijnlijk mooi gevoel
  • ik heb hierdoor twee dichtbundels uit mogen geven waar ik zo ontzettend trots op ben, hier ligt echt mijn hart!
  • in 2015 weer prachtige ontmoetingen gehad, waaronder een lunch met een groepje Twittervrienden die mij inmiddels heel dierbaar zijn geworden. Volkomen gestoord gezelschap, maar oh zo waardevol
  • ik heb hele lieve, fijne vrienden. Mensen die er altijd voor me zijn, in me geloven en me steunen. Ik hoop ze nog heel lang bij me te mogen houden ❤
  • mocht ik een radiointerview geven als #bzv deskundige (ja lach maar even, moest ik zelf eigenlijk ook wel….)
  • en eigenlijk kan ik zo nog wel even doorgaan, maar ik ben nu al veel te langdradig vrees ik……

2016
Wordt het jaar waarin ik stop met goede voornemens. Omdat ik geloof dat het beter is om iedere dag vooruit te blijven kijken en niet alleen op die ene, laatste dag van het jaar. Cliché maar waar: iedere dag is, telkens opnieuw het begin van je leven. En iedere dag krijg je dus de kans om dingen beter, anders of over te doen. Om ergens aan te beginnen. Of mee te stoppen.

Ik heb veel om dankbaar voor te zijn en ook veel dingen om naar uit te mogen kijken. De enorme vlucht die mijn gedichten hebben genomen hebben ervoor gezorgd dat er in 2016 minimaal nog een dichtbundel zal verschijnen. Er komt een serie Hartenkreten (bundel van 6 ansichtkaarten met persoonlijke tekst), ik ga bloggen op ShowbizNetwork over WIDM, het derde deel van Rick de Reiziger moet en zal er komen en ik ga volop aan de acquisitie voor Tekstbureau Feetje, mijn eigen onderneming die ik in november 2015 ben gestart.

Maar bovenal ga ik de balans tussen privé, werk en mijn schrijfklussen nog beter bewaken. Dat is geen voornemen, maar iets waar ik allang mee begonnen ben. Omdat het niet alleen mijn leven leuker maakt, maar omdat ik alles wat ik kan en mag doen alleen maar komt omdat ik zo’n heerlijk warm nest heb thuis. En die gaan voor alles. Alle vier. Altijd. Rijker dan dat zal ik namelijk nooit kunnen en willen worden.

Een hele fijne jaarwisseling allemaal en een goed, gelukkig maar bovenal gezond 2016!

 

 

Advertenties

8 Reacties to “Hello, it’s me!”

  1. Sabine 30 december 2015 bij 11:40 #

    Wat een ontzettend mooi en persoonlijk overzicht! Je hebt het zo duidelijk verwoord, de moeilijke dingen in 2015 en de mooie dingen. Het lage schooladvies van je dochter doet me aan mezelf denken. Mijn cito toets mislukte zodanig dat mijn leraar me naar de mavo of lager wilde sturen. Uiteindelijk ben ik op de universiteit beland. Dus ook met jouw dochter gaat het helemaal goed komen! 🙂 Ook voor jou een fijne jaarwisseling en een heel goed 2016!

    • feetjeblogt 30 december 2015 bij 11:47 #

      Thanks! Hier was het precies andersom…cito telde voor het eerst niet meer mee. Gelukkig kan ze nu alle kanten op en zit ze lekker in haar vel. Het aller-allerbelangrijkste!

  2. Karolien Mennes 30 december 2015 bij 12:46 #

    Heerlijk verhaal. Ik wens jou en je dierbaren een heel mooi, gezond en een liefdevol 2016 toe. En ik kijk weer uit naar je verhalen. Fijne jaarwisseling.

  3. Lorsheijd, JAJ 30 december 2015 bij 13:02 #

    Mooi.!dank voor het delen. Kan er weer tegen. Groetjes Josefien

    Verzonden met mijn Windows Phone ________________________________

  4. Laura 31 december 2015 bij 02:06 #

    Wederom heb je een mooi, persoonlijk verslag gedeeld. Ik hou van je stijl van schrijven en je inspireert me om ook zelf verslagen van gebeurtenissen van mij/ons gezin op te schrijven. Lekker privé, helemaal voor mezelf alleen maar o zo leuk om te doen. Tot in 2016!

  5. Karla 1 januari 2016 bij 07:56 #

    Zoals altijd heb ik ook nu weer genoten van je schrijfkunst. Via deze weg wil ik jou en je familie/gezin, het allerbeste wensen voor 2016. Natuurlijk ook voor de daarna komende jaren, maar dat klinkt zo gek. Uiteindelijk zijn we nu bezig met 2016, al is het dan ook nog maar net. Ik wens jullie allen een hele goede gezondheid. Heerlijk dat jij je zo rijk kunt voelen, uiteindelijk ben je dat ook. Daar heeft geld niets mee te maken, hoewel het wel prettig is als je daar iets van hebt. Ik kijk alweer uit naar je volgende stukje. Mijn vraag is alleen of je het dan naar mijn gmailadres wilt sturen. Na de verhuizing moest ik mijn alles in 1 abonnement overdoen naar een ander, omdat tele2 hier geen ontvangst heeft. Dan dus ook maar een ander emailadres. Dat adres zie je vanzelf als ik dit mailtje verstuurd heb want dat doe ik via mijn nieuwe emailadres. In afwachting van je volgende mail, met vriendelijke groet, Karla Jongeling-Letsch.

    • feetjeblogt 2 januari 2016 bij 16:21 #

      Wat leuk om te horen, dank je!
      mailberichten worden door de site zelf verzonden, dus je kunt het beste even op feetjeblogt.nl via de optie “Dit blog volgen?” je nieuwe mailadres doorgeven.

      Een goed 2016 gewenst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: