Monsters bestaan

14 Nov

7830860574_036a55ec76_cVrijdagavond, 13 november. Tijd om mijn dochter op te gaan halen van haar allereerste schoolfeest. Voor de deur van school scroll ik tijdens het wachten op mijn telefoon door de berichtgeving uit Parijs. Met de seconde neemt het afgrijzen en de buikpijn toe…ik kan het maar niet bevatten.

Het feest is voorbij en een kluwen aan pubers begeeft zich richting de uitgang. Onder wie mijn dochter…wankelend op haar hakken, als een onschuldige Bambi die voor het eerst het ijs op gaat. Ze straalt. Het voelt alsof ik eventjes tussen twee dimensies gevangen zit.

In de auto praat ze honderduit over het feest. Ze heeft genoten. Mijn grote, kleine meid. Onwetend nog van de monsters die elders dood en verderf aan het zaaien zijn. Ik kijk en luister naar haar verhalen, geniet van haar onschuld. Kon dat maar altijd zo blijven. Maar ze is twaalf en niet gek. Eenmaal thuis ziet ze direct dat er iets goed mis is. CNN staat op en doet verslag. Wij praten haar bij. Kort en zonder al te gruwelijke details. Zeggen dat ze maar snel moet gaan slapen. Dat het morgen allemaal vast wel mee zal vallen, wetende dat we hardop zitten te liegen. En zij weet dat ook.

Vroeger, als ik bang was voor de monsters onder mijn bed, liet mijn moeder het licht branden op de gang. Ook nu doe ik dat nog steeds bij mijn kinderen. Het licht aan en laten zien dat er niets onder het bed ligt. Een extra knuffel, de tranen wegkussen en het ganglicht laten branden. Alsof dat ene straaltje dat door het bovenlichtje hun kamer binnendrong, de monsters wel weg zou houden.

Bij mijn jongste kinderen kom ik hier nog altijd mee weg. Maar mijn oudste weet inmiddels dat het helaas niet zo werkt. De monsters onder je bed bestaan. En zij laten zich niet verjagen door een straaltje licht. Dus waarom zou je het dan eigenlijk nog aanlaten?

Simpel. Omdat ik weiger in het donker te leven. Wakker te liggen omdat het monster misschien wel toe kan slaan. Omdat ik niet wil dat mijn dochters dromen haar ontnomen worden. Omdat ik geloof in verdraagzaamheid, liefde en hoop. En niet in angst.

Dus sus ik haar in slaap. Met heel veel liefde en het lampje aan op de gang.

Omdat monsters bestaan. Maar nooit zullen winnen.

Ik laat vanaf nu altijd het licht aan.

 

Bron foto: John Ragal

 

Advertenties

3 Reacties to “Monsters bestaan”

  1. Sabine 14 november 2015 bij 17:19 #

    Mooi verwoord. Ook ik had buikpijn gisteravond.

  2. Joke vd Bogerd 15 november 2015 bij 11:51 #

    helemaal mee eens !!!

Trackbacks/Pingbacks

  1. De mannen van 2015 | feetjeblogt - 13 december 2015

    […] bleef in zowel Frankrijk als Brussel. Terreur is een deel van ons leven geworden en dat is een hele enge gewaarwording. Het maakt ook dat al het andere nieuws uit deze maand er niet zoveel meer toe doet. De Nederlandse […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: