Twaalf

26 Jul

1936616829_2663119123_zTwaalf jaar oud werd ze zaterdag.

Twaalf. Er is een reden dat er niets rijmt op twaalf, want het is echt een gevalletje van ‘er net tussen in’. Nergens bij horen. Te groot voor de basisschool en schoorvoetend kennismaken met het voortgezet onderwijs.

Niet dat zij er moeite mee heeft hoor, oh nee. Zij niet. Ik daarentegen….

Een stormachtig begin
Het leek wel alsof de weergoden het afgelopen zaterdag nog even in wilden wrijven dat er inderdaad een bepaald tijdperk werd afgesloten en er een nieuwe wind zou gaan waaien. Een stormachtig begin van haar nieuwe leven. Waarbij ouders toch vooral een noodzakelijk kwaad zijn, haar lichaam onderhevig is aan allerlei ingrijpende veranderingen en haar hormoonspiegel het steeds vaker overneemt.

Aan de andere kant van de vakantie lonkt het voorgezet onderwijs. Op mijn oude school nota bene, al voelt die ineens een stuk groter dan dat ik me kan herinneren. Alleen op de fiets, een eigen huissleutel, terwijl de grenzen van de roklengte worden steeds een stukje verlegd. We begrijpen elkaar steeds slechter, zij en ik. Ze heeft ineens een mening, compleet met argumenten en bijbehorende grote mond. Verbaal sterk, net als….yep, ik geef mijn genen de schuld. We doen ons best, ons stinkende best zelfs, maar dat lukt niet altijd even goed. Nooit gedacht dat vaderlief als scheidsrechter op zou moeten treden tussen ons.

It’s a jungle out there
Zij ziet de wijde wereld als één groot avontuur, ik als één grote boze buitenwereld waarin alleen maar gevaar loert. En dankzij sociale media lijkt dat gevaar echt overal en altijd aanwezig. Lijkt….ja, ja, ik weet het. De wereld was altijd al rot, alleen is het tegenwoordig wel heel erg ‘in your face’. Wat niet echt helpt als je probeert te relativeren.

Kortom, zij is er klaar voor en ik bij lange na nog niet. Het is maar goed dat mijn hart en mijn verstand het vermogen hebben om apart van elkaar te functioneren, anders had ik haar gewoon tot haar 25e opgesloten in een torenkamertje á la Rapunzel vrees ik. Nee, gelukkig heb ik mijn gezond verstand nog en weet ik waar mijn taak ligt. Veel praten, wijzen op gevaren, vertrouwen op háár gezonde verstand en er vooral zijn als het misgaat. Of het nou om een pukkeltje, een slecht cijfer of een gebroken hart gaat.

Vasthouden is loslaten
Dankbaar ben ik, dat ze tot nog toe alles met me bespreekt. (Nog) geen schaamte kent en er blijkbaar geen drempels zijn om met een probleem (hoe klein of hoe groot ook) naar me toe te komen. Dat ze me vertrouwt en ik haar veilige haven mag zijn. Al zou ik het liefst gewoon met haar mee willen varen en iedere golf samen nemen, elke storm met zijn tweetjes doorstaan. Maar zo werkt het niet. Dat weet ik en stiekem weet mijn hart dat ook, al voelt het tegenstrijdig.

Laat ik haar los zodat ze stap voor stap de wereld kan gaan ontdekken? Met vallen en opstaan, waarbij ze fouten zal maken en ervan zal leren. Pijn zal kennen en eelt leert kweken, zodat ze straks voldoende ervaring en zelfvertrouwen heeft om op eigen benen te kunnen staan? Of houd ik haar vast, dicht bij me? Controleer ik elke stap die ze zet, behoed ik haar voor fouten, bekritiseer ik iedere foute beslissing die ze neemt? Totdat ze mijn hete adem in haar nek zat is en ik haar voorgoed kwijtraak…..

Uiteindelijk is de keuze niet zo heel moeilijk, het probleem zit ‘m in de uitvoering…

Bron foto: Tup Wanders

Advertenties

4 Reacties to “Twaalf”

  1. Sabine 27 juli 2015 bij 15:27 #

    Mooi geschreven. Ik denk ook altijd dat mijn moeder na al die jaren nog meer moet loslaten wat niet echt lijkt te lukken. Het klinkt ook zo makkelijk, maar waarschijnlijk kan ik het zelf ook niet als ik ooit kinderen heb 🙂

    • feetjeblogt 30 juli 2015 bij 06:26 #

      Thanks. Ik heb het ook echt onderschat weet ik nu….en alle clichés zijn helemaal waar: pas nu ga ik mijn ouders beter begrijpen. Weet nu wat ze hebben moeten doorstaan met mij 😊😊

      • 3deschoffie1953 30 juli 2015 bij 12:05 #

        Prachtig verwoord! Fijn dat je dit hebt gedeeld zodat anderen in deze situatie mee kunnen lezen en leven.

  2. Margo Hermans 25 augustus 2015 bij 23:44 #

    Groot teken van herkenning…!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: