Oude vrienden

28 Jun

TXJ8URQLLmgyaNPFH_DWHN-M5Hn90C86ZV0XTLAGdcQIk rijd langs lanen vol bomen, struiken en enorme hekwerken, waarachter oprijlanen verborgen liggen waarop makkelijk een Boeing 747 zou kunnen landen. Ik ben in Naarden, of all places, de plek waar ergens in het groen de studio van Radio10 verstopt ligt.

Ik rijd de stoffige parkeerplaats van Bospark Oud Valkeveen op en kijk om me heen. De twijfel slaat toe. Is dit wel de goede plek? Zou ik niet gewoon maar weer naar huis gaan? Wat moet ik hier in mijn eentje? Ik geef mezelf een schop onder mijn kont, parkeer de auto en loop naar het begin van de parkeerplaats. Daar tref ik nog een drietal mensen, die ook wachten op het pendelbusje dat ons naar de goede plek zal brengen. Lang hoeven we niet te wachten (busje komt zo….), we stappen in en binnen vijf minuten worden we gedropt bij een enorm landhuis/boerderij/gigantisch gebouw met rieten kap en megatuin.  Precies wat ik me had voorgesteld bij een radiostudio. Not.

Ik ‘check in’ en volg het pad waar aan het einde Rob van Someren vanaf een gigantisch bord me al toelacht. En op dat moment weet ik; ik heb geen spijt, hier wil ik zijn. Ook al ben ik alleen en zal deze middag waarschijnlijk een groot ‘met-mijn-ziel-onder-de-armgehalte’ hebben, ik besef: hier gebeurt iets unieks en ik ben erbij!

Wat vooraf ging….
Even terugspoelen: het is eind mei 2014 en tijdens mijn favoriete programma Somertijd bij Veronica hoor ik dat Rob van Someren een lichte hartinfarct heeft gehad. Iets dat hij persoonlijk mededeelde aan zijn luisteraars. Enorm schrikken natuurlijk, maar ook fijn om te weten dat alles goed leek te komen verder. Het wachten was op zijn rentree. Alleen die kwam er niet.

Lang verhaal heel erg kort:
ontslag bij Veronica – rechtszaak tegen voormalig werkgever – rechtszaak gewonnen – terugkeer bij Veronica onmogelijk vanwege verstoorde arbeidsrelatie –  krijgt steun via diverse sociale media van luisteraars die Somertijd terug op de radio willen – wint Radioster (terwijl hij geen programma heeft op dat moment) – krijgt eenmalige afscheidsshow bij Giel Beelen (bedankt nog, gast, supertof!) – krijgt uiteindelijk contract bij Radio 10 – Somertijd is terug van nooit helemaal weggeweest.

Nog altijd ben ik, samen met honderden andere luisteraars, Radio10 ontzettend dankbaar voor het feit dat ik dagelijks weer mag genieten van dat stelletje mafkezen (zoals ze zichzelf noemen). De eerste weken was ik zelfs een soort van ontroerd, dat mag je best weten. Oh ja, lang verhaal kort…dat is waar: ook Rob was heel erg blij met alle steun van de luisteraars dat hij besloot om een aantal van hen te belonen met een zonnige barbecue in de tuin van tien. En daar had ik dus een plekje voor weten te bemachtigen via Twitter : yeah baby!!

Aapjes kijken
En dus slenterde ik afgelopen vrijdag door die prachtige tuin. Toen er werd gevraagd of er belangstelling was voor een tour door de studio, stond ik vooraan. In de veronderstelling dat dat neer zou komen op ‘aapjes kijken’ achter glas. Maar niets bleek minder waar. Sven, Luuk, Menno, Dingmans en Rob waren bezig met het eerste uur Somertijd en wij liepen gewoon de studio binnen. Alsof we op bezoek kwamen bij oude vrienden. En zo voelde het ook. De sfeer relaxt, de stemming die je altijd op de radio hoort, dat jolige…niet gespeeld, maar echt écht. Eén groot warm bad was het. Tegelijkertijd zie je dan ook gelijk het vakmanschap, want op mijn ‘mag ik met je op de foto?’, kwam het antwoord ‘Ja hoor, we hebben daar nog precies 13,5 seconde voor’. En dan niet nerveus worden (ik wel hoor, geef ik eerlijk toe).

Ik heb nog mogen genieten van Dingmans, die als Japie Kats de fileberichten voorlas (wat een geweldige vent is dat zeg….hoeveel typetjes draagt die dan wel niet met zich mee? Over meervoudige persoonlijkheidsstoornissen gesproken…hahaha) maar toen moesten we plek maken voor de volgende groep.

Outdoor feestje
Jammer, maar buiten was ook zeker geen straf, met die heerlijke barbecue die voor ons klaar stond. Voor de mannen achter de barbecue was het wat minder, aangezien de wind niet heel gunstig stond en de achterkant van de tent dicht was….arme mannen. Ieders beste vriend die avond werd toch wel Hector, de man van de cocktailbar. Maar ook het Remiameisje wist met haar prachtige aanwezigheid de mannen naar de frietkar te lokken. Zelden zoveel heren over hun patatjes zien kwijlen. Blij dat ik uiteindelijk mijn kokosnootbikini niet had aangetrokken (wat ik iets te hard had geroepen op Twitter), naast haar verbleek je als gezonde Hollandse vrouw ter plekke.

Het tweede en derde uur van de uitzending werd buiten voortgezet. En dat ging eigenlijk net als binnen. Het voelde niet alsof er radio werd gemaakt, het was meer alsof je toekeek hoe een paar vrienden ouderwets met elkaar zaten te dollen. Hoogtepuntje was wel de DJ (sorry, ben nu al je naam weer kwijt) die ‘eventjes’ live een mixje kwam draaien….man, man, man….ik zou mijn wekkerradio zo voor hem in willen ruilen. Lekkere vent, goede muziek en wat een energie. Heerlijk!

Over woest aantrekkelijke mannen gesproken, ook Piet Paulusma kwam even langs. En dus zag ik ’s avonds bij Piets Weerbericht op SBS6 mijn linkerhand in beeld bij het ‘Oat Moarn’ gedeelte. (mijn schoonmoeder spotte mij in het voorstukje ook ergens, maar dat was zo’n onflatteus beeld dat we gewoon net doen alsof dat nooit gebeurd is). Goed. Het was dus een topmiddag/-avond. Met eten, drank, ijs en ook nog een goodybag. Een topfeestje, ik kan niet anders zeggen. Ook leuk om te zien dat de halve crew van radio10 er ook rondliep (René Verkerk, Edwin Ouwehand, Tim Klein).

De magie van Somertijd
Het leukste gesprek die middag had ik toch wel met Menno (‘ik ben de lach van Somertijd’) die me een inkijkje gaf in de gang van zaken bij Radio10. Los van zijn carrière bij de Oekraïense radio, waardoor hij nu waarschijnlijk op de Russische ‘die-komt-het-land-niet-meer-in’ lijst staat  (ik lig nu nog dubbel om dat verhaal),  vertelde hij ook over het reilen en zeilen binnen Radio10. Over het kleine, hechte team. De informele sfeer, de collegialiteit en het feit dat er alleen maar pure radiomakers werken, met passie voor het vak. En ik moet zeggen, zoals het klonk, zo voelde het die middag ook.

Waar de magie bij bijvoorbeeld Disney ‘m zit in het onbereikbare, zit de magie van Somertijd hem juist in het bereikbare. Het doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg. De lol. De passie voor het vak, het plezier met elkaar. Het voelt alsof ik elke werkdag van 16.00 tot 19.00 aanschuif bij oude vrienden en dat is verdomde knap. Dat maakt ook dat mensen geraakt zijn als diezelfde ‘oude vrienden’ iets overkomt of onrecht wordt aangedaan. En dat ‘we’ met zijn allen blij en ontroerd zijn als alles aan het einde dan toch weer goed komt. Die magie, die voelde ik ook die middag weer. Toen ik voor het echie op bezoek mocht bij mijn oude vrienden. Ik heb me nog nooit zo welkom gevoeld. Dank jullie wel.

Advertenties

4 Reacties to “Oude vrienden”

  1. Gerard 29 juni 2015 bij 13:28 #

    Yvette mooi geschreven, topper.
    Er is niets van gelogen, alles is waar.
    Ben ook heel blij bij dit bedank feestje/BBQ aanwezig geweest te zijn.

  2. Josefien 1 juli 2015 bij 09:37 #

    Hoi Yvette
    Dit heb je weer goed gedaan. Super!!

Trackbacks/Pingbacks

  1. Hello, it’s me! | feetjeblogt - 30 december 2015

    […] was één van de 150 gelukkige winnaars die aanwezig mochten zijn bij de Somertijd barbecue van Radio […]

  2. Hetzelfde maar dan anders | feetjeblogt - 1 juli 2017

    […] een dusdanig bijzondere, unieke en bovenal onvergetelijke belevenis daar in Naarden dat ik er een blogje over […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: