BZV: tegeltjeswijsheden

8 Feb

TEGELbertieMooi hè? Niet van mezelf hoor. Hing bij één van de boeren aan de muur van de slaapkamer. Ik ben nooit zo van de tegeltjeswijsheden, maar ik vond deze nogal treffend. Geeft in één keer het verschil aan tussen de logeerpartijen bij Bertie (too little), Boer Geert (too much) en alles wat daar tussen in zit. En dat is nog best wat, zagen we ook vanavond weer.

Dit tegeltje hing bij Bertie, maar ook op de andere boerderijen kwamen teksten voorbij die niet misstaan hadden op een stukje Delftsblauw keramiek. Ik heb ze voor jullie verzameld. Oh nee, het wordt toch geen themablogje hè? Ja dus. Deal with it.

Laten we even bij Bertie blijven. Daar schakelden we in, vlak na het  ‘keuze moment’ van vorige week, waarbij de keuze op een extra dag en nacht logeren was gevallen. De spanning had bij vooral Katherine een hoogtepunt bereikt, die daarom even haar tranen de vrije loop liep. En terwijl Ciska haar een kop thee en wat troostende woorden bracht, wachtte Bertie om het hoekje tot het ergste leed was geleden. Angstvallig wierp ze een blik om het hoekje en informeerde of het goed ging. Waarna Katherine probeerde uit te leggen waar deze emoties vandaan kwamen….oh jee…woorden! Hele volzinnen…een gesprek! De paniek was te lezen in Berties ogen, die daarom maar snel iets riep in de trant van ‘ik moet nog even douchen’. Vrees dat die extra dag haar op deze manier niet heel veel gaat helpen. Note: los van het tegeltje stond er ook een kaart met de tekst ‘ideale partner’ en daaronder een foto van een bulldogachtige hond. One picture, says it all….

Go Katherine !!

Terwijl Bertie stond te douchen, bekende ook Ciska dat zij zich nog niet in een achtbaan vol emoties waande. Joh! Volgens mij heeft die hele kar het station nog niet eens verlaten. Zijn ze wel ingestapt? Esther had het ook even moeilijk en belde met haar moeder. En zo kwamen zij gedrieën weer een soort van gereset bij elkaar in de Berties keuken, klaar voor het vervolg. Katherine toonde zich een ware gastvrouw (die woont er gewoon al, ze weet het zelf nog niet….deze tekst tikte ik vorig jaar ook al eens maar toen ging het over Johan en Ingrid…en verdomd…ik kreeg gelijk) en gaf een rondje drinken weg.

Bertie kwam met een coupe windhoos de keuken binnen en informeerde wat ze gingen eten. De perfecte gastvrouw toch? Het is mij nog nooit overkomen, een logeerpartij met een a la carte restaurant. Het werd door de gasten van Bertie iets vileiner geformuleerd “zelfs het eten vind je moeilijk om te kiezen”. Dus. Wat ik alleen dan niet snap, is dat als er besloten wordt dat er friet op tafel moet komen, de dames dan Bertie weer ALLEEN naar de snackcorner sturen. HET IS EN BLIJFT TWEERICHTINGSVERKEER HÈ, DAMES?

Enfin, ze maakten het tijdens het eten weer goed, door Bertie aan een soort van inquisitie te onderwerpen. Haar antwoord op de vraag “wat zoek je in een vrouw” was even hilarisch als ongeloofwaardig. “Iemand waar ik een goed gesprek mee kan voeren”.  Je zou haar bijna naar de psycholoog sturen. Bijna dan hè. Katherine liet het er niet bij zitten en sleurde haar na het eten mee naar buiten voor een wandeling. Waarbij ze zich dusdanig kwetsbaar opstelde, dat ik me plaatsvervangend schaamde voor (het uitblijven van) de reactie van Bertie. Als iemand met tranen in haar ogen aangeeft “ik sta hier in mijn nakie” en die moet dan alsnog zelf vragen om een knuffel…laat ik het zo zeggen, dat is pijnlijk om naar te kijken. Tegelijkertijd geeft het heel goed aan hoe onbeholpen Bertie blijkbaar is met dit soort dingen, waardoor ik wel begrijp dat ze de hulp van het programma heeft ingeroepen. Maar ergens zal ze zelf toch ook aan de bak gaan moeten. En snel. Voordat de dames er met elkaar vandoor gaan.

Onzekere tijden

Bij Tom op de boerderij keken Lotte en Rimke als twee jaloerse exen toe hoe Tom samen met Léonie nog even een één-op-één momentje had. Als ze goed naar de lichaamshouding van beiden hadden gekeken (meter er tussen, handen in de zakken….allebei!) dan hadden ze zich niet zo druk hoeven maken. Tom heeft Léonie nog niet echt kennen leren kennen. Nee, dat is geen lelijk Nederlands, dat zijn Toms woorden. Léonie gaf aan dat ze het tot nu toe wel lekker vond (jou Tom, ze bedoelt jou!) en dat ze normaal gesproken een open boek is. Maar man….die proloog hè…eer dat je daar doorheen komt!

Zo’n zelfde soort gesprek had Tom vervolgens met Rimke, waarbij de lichaamstaal er heel anders uitzag. Wie goed keek, zag een beetje ontluikende liefde (althans, ik wel), twee om elkaar heen draaiende mensen die zich probeerden te verbergen achter een vrachtwagen. Waarbij Tom nog even liet doorschemeren dat Friese mannen toch een heel ander soort zijn.

TEGELtomEen dergelijk gesprek met Lotte kregen we niet te zien, wat eigenlijk al voor zich sprak. Wel mocht ze nog even met Yvon aan tafel (oh eh…Tom…als tulpenboer, is het op zich niet zo’n beste reclame als er een bos tulpen zijn kopje laat hangen…gratis tip…). Haar gesprek met Yvon had nog het meest weg van ‘zendtijd in het kader van politiek partijen’. Diplomatieke antwoorden, steevast een slag om de arm en altijd zorgen dat je er zelf beter uitkomt. En dat levert dan antwoorden op als “Onweerstaanbaar is een groot woord natuurlijk”, “Ik, onzeker? Nee hoor. Hij is de onzekere factor in deze”.

Met als klapper haar reactie bij het keuzemoment. “Ik wist het, heb me daarom al expres wat meer op de achtergrond gehouden. Zij willen hem uiteindelijk liever dan ik, dus dat zou ook niet eerlijk geweest zijn”. Hé Lotte, ik heb nieuws voor je: je hebt zojuist een zetel verloren. Dááááag, Lotte!

Kuifje in vrouwenland

Nadat ik, net als zovelen, Theo steeds aanhaalde als die andere broer van de familie Koeman, zag ik ‘m vanavond ineens heel anders. Het was Kuifje! Maar dan veertig jaar later, zonder Bobby en klaar met al het avontuur. Of nee…klaar voor hét grote avontuur: de vrouw! Waarbij er nog wel wat hordes waren te nemen, zoals het eerste keuzemoment dat er aan zat te komen. En ja, wie kies je dan, want het zijn allemaal “zulke bijzonder leuke vrouwen”, aldus onze goedzak. Terwijl we allemaal al weten dat hij niet kan wachten totdat hij met Nancy op stedentrip mag, maar goed.

Iemand wegsturen vindt hij heel lastig. Doet hij normaal ook nooit. Aldus Theo. Nou vermoed ik dat er voorheen ook nooit iemand was om weg te sturen, of het moet een agressieve collectant zijn geweest. En dan nog zie ik het Theo niet doen inderdaad. Het ‘doet hem zeer’, hij vindt het niet leuk, maar Sandra mocht haar koffer gaan pakken. Die overigens niet verrast was. Duh.

Theo stak daarna direct de hand in eigen boezem en gaf aan dat hij eigenlijk wat meer interesse moet gaan veinzen tonen in de overgebleven vrouwen. Maar ja, dat vragen hè…daar is hij niet zo goed in. Hij is meer van de indrukken. Maar ja, Theo…je mag pas iets indrukken als je wat stapjes verder bent. En daar moet je dus wel iets voor doen!

TEGELtheoEn dus ging Theo het proberen. En dat deed hij heel slim. Gewoon aan tafel één bolletje wol opgooien en vervolgens kijken welk katje er mee gaat spelen. Het andere katje gaat dan proberen het af te pakken en voor je het weet hoef je alleen nog maar geamuseerd toe te kijken hoe de twee katjes samen aan het spelen zijn en jij niets meer hoeft te doen. Die geamuseerde blik moet hij nog even aan werken, maar de rest van de tactiek lukte hem prima. Hij leverde ook één van de mooiste quotes af deze aflevering (zie tegeltje) en leverde de beste voorzet ever met zijn “dat laatste stukje moet even met de hand gebeuren” waarop Ria met haar antwoord “oh, prima, daar ben ik toevallig heeel goed in” niet doorhad dat ze weer een examenvraag goed had beantwoord. Slimme jongen, die Theo.

Laat Ada maar schuiven

Bij Geert op de boerderij werd hard gewerkt. En gedroomd. Vooral door Ada, die geen moment voorbij laat gaan om haar aardbeienfetisj met ons te delen. Ze ziet zich al hele dagen op het land werken en zomerkoninkjes plukken. Of het winkeltje runnen. Dat is toch eeeenig? Ik zie het ook wel gebeuren, ze past daar prima, ook al heeft ze niet zoveel op met het huishouden. Maar ja, ik zie het Hetty ook wel doen. Dat is op zijn zachtst gezegd een heel flexibel type, die het niet zoveel boeit wat ze moet doen, waar of met wie, zolang het gevoel er maar is.

Ondertussen leerde ik dat de oudste peren vooraan liggen (belangrijke les!), er bij het schrappen van de boerenkool een verkapte vorm van racisme plaatsvindt (dat bruin mag niet in de kist) en dat Sonata zijn beste tijd heeft gehad. Tijd voor een nieuw ras. Ik vond het wel een waarschuwing aan het adres van de dames hoor….als je je beste tijd gehad hebt, kun je zomaar worden ingeruild. Ik bedoel….als hij het al met zijn aardbeien doet…

Terwijl iedereen een schort droeg tijdens het werk, had Mary  daar geen oren naar. Waarom ze zo stellig weigerde is mij niet helemaal duidelijk geworden, behalve dat het inderdaad enorm lelijke schorten waren. Wat al een hele goede reden an sich is natuurlijk. Verder was het deze week een verademing bij Geert op de boerderij (dank, heren van de montage!) want op het suggestieve “heerlijk! Droge worst” van Mary na, bleef het vooral heel netjes en heel gezellig dit keer.

TEGELGeertTijdens de lunch bracht Ada alvast mogelijke toekomstige problemen rondom bijvoorbeeld huisvesting ter sprake en gaf Mary aan dat Geert niet voor anderen al dingen mocht invullen. Want…zo sprak zei wijs: “Alles is om te zetten”.

Ik ben zo bang dat Geert Mary volgende week naar huis gaat sturen. Hij heeft waarschijnlijk niet gezien wat wij zagen: een eenzame, warme, hartelijke én zorgzame vrouw, die met tranen in haar ogen toegaf te snakken naar een beetje genegenheid. Een man om zich heen.

Tja, het is toch op een eiland!

Last but not least, waren daar Jan en zijn dames. In het eerste shot zagen we hen line dansend de stal in gaan op hoeve Vrij & Blij. Jan liet de dames hard werken, maar ze deden het stuk voor stuk zonder tegensputteren. Buiten had hij wat tijd alleen met Marieke, terwijl de andere twee dames fysiek vol aan de bak gingen. Gelukkig werden ze later door hem in natura betaald, met een welgemeende knuffel. Zo is Jan dan ook wel weer.

Marieke gaf in haar gesprek met Jan aan deze logeerpartij toch vooral als een soort proeftijd te zien. Met daarna het vooruitzicht van een baan voor onbepaalde tijd. Want dat was wel wat ze zocht: vastigheid. Ze informeerde ook voorzichtig wat Jan nog van haar zou willen zien, komende periode. In zijn hoofd dacht hij natuurlijk: DIE TATOEAGE!! Maar hij kwam met een wat voorbeeldiger antwoord. Marieke vond het prima, ze ging zich steeds meer op haar gemak voelen. Zo erg zelfs dat zij met stip de leukste tegeltekst leverde.

TEGELjanGelukkig voor Vivianne (Wie? Niet gezien? Waren er drie dames?) kreeg zij deze week wel even wat zendtijd, zodat ze kon vertellen dat ze het toch wel heel erg leuk vond op Texel. Ze had stiekem gehoopt dat één van de andere vrouwen zou afhaken, want tja…het was toch op een eiland hè? En het is hard werken. Maar helaas voor haar….iedereen wil graag naast Jan op de bruine bank zitten.

Het was geen verrassing dat Jan haar uiteindelijk dan ook liet gaan. Op zich wel heel onpraktisch, want zij was de enige logé die wel haar tas had uitgepakt. En dus nu ook alles weer moest inpakken. Maar goed, het is niet anders.

Ik ben heel benieuwd naar komende weken, nu we weten dat Rianne haar reserves los gaat laten en Marieke de boel open gaat zetten om van het gekriebel af te zijn. Belooft weer mooie tegeltjes op te leveren!

Advertenties

4 Reacties to “BZV: tegeltjeswijsheden”

  1. T.A 8 februari 2015 bij 22:56 #

    Super !!!!!!!@ leuk.

  2. José 9 februari 2015 bij 10:03 #

    Mijn zus en ik: we vonden het weer SUPER!! was het maar weer zondag!!

  3. Brenda 9 februari 2015 bij 10:26 #

    O feetje, wat hebben wij gelachen om jouw komische kommentaren op het relationeel gestuntel in BZV! Ik ging op internet zoeken naar kritiek op bertie. Dat is er niet ( forum boer zoekt vrouw is nota bene opgeheven sinds 2014!) dus jouw blog voorziet wat mij betreft in een enorme behoefte. Wij zijn zelf van de damesliefde, dus we zien met verbijstering aan naar welke hel bertie bezig is af te glijden. Erger nog: ze trekt daarbij haar vrouwen mee de afgrond in.
    Haar inzet is goed: ze is niet van de symbiose ( ze houdt van vrouwelijke vrouwen zegt ze zelf, en zie ook de posters bij haar thuis aan de muur). Maar de vrouwen die ze nu om zich heen heeft ( of om haar heen tolereert, nee nog net verdraagt) zijn alle drie niet vrouwelijk genoeg. Geloof mij dat ze dat al heeft besloten. Is er 1 bij die op de vrouw van de poster lijkt ? Nee toch? Nou dan !
    O bertie, hoe het ook afloopt: ik smeek je laat deze ieder voor zich leuke dames gaan. Ik hoop en ik bid dat geen van hen zich met jou daar laat begraven op het platteland bij renesse. En bestel gewoon af en toe een escort en/of zorg dat je via een datingsite voor lesbo/homovrouwen aan iemand komt die kortdurend in jouw behoefte aan een intellektueel type ( je zei het echt, bertie) voorziet. Waarna je haar, als jullie na een paar weken uitgepraat zijn ( jij misschien al na een paar dagen ?) gewoon kunt zeggen: dit was het toch niet helemaal, ga maar terug naar de stad, ik ga weer terug naar mijn knutselschuur en naar mijn co- kinderen, en naar mijn ex- , en naar hoe het vroeger (sinds mijn grootvader) was bij ons op de boerderij.
    Iedereen happy, en geen familiedrama’s in wording…

    • Moderator BZV Fanforum 12 februari 2015 bij 00:05 #

      Quote Brenda: “Ik ging op internet zoeken naar kritiek op bertie. Dat is er niet ( forum boer zoekt vrouw is nota bene opgeheven sinds 2014!) dus jouw blog voorziet wat mij betreft in een enorme behoefte.”

      Beste Brenda, had je deze al gevonden? 😉

      http://www.bzvfanforum.nl/

      Groeten, Moderator BZV Fanforum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: