BZV: schapen schudden

25 Jan

tom

Het zal je maar gebeuren. Dat je samen met twee andere giechelkonten de grote oversteek mag maken naar het exotische Texel. Je weet wel, dat eiland met dat ene stoplicht. Ik zou er ook nerveus van worden hoor. Dus het geeft helemaal niet als je door de zenuwen uit de jeep van Yvon flikkert, snappen wij best. Of lag die labradoodle van haar soms in de weg, Marieke?

Enfin, wat maakt het uit, Jan heeft het niet gezien. Die was bezig met de boel aan kant maken voor zijn logés. Wat een man, hij ruimde zelfs de schuur op voor zijn dames! Geweldig. Na ontvangst gaf hij Marieke, Rianne en Vivian eerst een grand tour. En test. Kijken welke van de dames zonder te piepen zijn ‘mount everest’ trap kon opklimmen met volledige bepakking. Volgens mij was Vivian de enige die zonder hulp was bovengekomen. Chapeau.

Kunnen jullie door een waterkraan?
Het uitzicht boven was adembenemend. “Allemaal grappige kamertjes”, aldus de weergave van Rianne, die zelf voor de suite met uitzicht op de palen koos. Met als achtergrondmuziek het gezoem van de melkmachine, want, zo zei ze zelf “ik heb geen luxe nodig”. De andere dames vonden het allang best, die gingen op zoek naar de badkamer. De aanblik van de waterpomp bij de voordeur deed het namelijk het ergste vermoeden, maar gelukkig bleek Jan wel over ‘gewoon’ stromend water te bezitten. Nou ja, gewoon….hij had een blauwe kraan. Het mysterie van de smurfen lijkt daarmee gelijk opgelost.

Rianne kleurde zo leuk bij de blauwe badkamer dat ze er het liefst de hele dag was gebleven. Met de zegen van de andere twee overigens. Maar dat kon niet, er moest gewerkt worden! Schapen schudden en snel een beetje! Na een intiem momentje in het donker mét plastic handschoentjes (je schudt veilig of je schudt niet) kon het grote betasten beginnen. De melkmachines konden worden aangesloten. Appeltje, eitje, behalve voor (daar is ze weer) Rianne. Bij haar bleven ze niet hangen. Ze wilden niet zuigen. Lang verhaal kort: Rianne braakt binnen vijf minuten zoveel dubbelzinnigheid uit, dat het mij moeite kost om dit blog netjes te houden. Maar ga het toch proberen.

Uiteindelijk gaf Jan toe dat hij een geintje met haar had uitgehaald. Iets met een dichtgeknepen klepje op haar slangetje ofzo. Echt tijd om daarop te reageren had ze verder niet, want met grote ogen keken zij en haar andere twee lotgenoten vol gruwel toe hoe Jan en zijn collega één voor één de arme schapen begonnen te molesteren. Schudden met die uiers! Rammen. Tot ze los van de grond komen, verdomme! En de dames deden het. Waarschijnlijk hadden ze geen keuze. Was het schudden of geschud worden….

Tussen alle wreedheden door, lanceerde Jan nog een onhandig maar goed bedoeld advies. Mochten de vrouwen zelf een borstencomplex hebben….gluur even bij zijn schapen en zie dat het allemaal best meevalt bij jou. Ja…duh…als er elke dag zo hard aan getrokken en mee geschud wordt…..dan ben je al snel uit vorm zullen we maar zeggen.

Geile Geert, het anti-huishoudmannetje
Grappig, dat een man zo meedenkt over mogelijke vrouwencomplexen. Geert is er ook zo één. Die snapt het best als zijn logés het licht uitlaten in de slaapkamer. Want hé, vroeger stonden de puntjes, maar nu hangen ze. Het maakt hem allemaal niet uit, zolang ze maar op zijn i gezet worden. Want man oh man, wat is die man hitsig. Tegen Yvon zei hij nog stoer ‘het komt, zoals het komt’, maar zoals het zich nu laat aanzien, komt hij graag en vaak. Ik hou mijn hart vast.

Iedere logé viel bij aankomst al een aanranding ten deel. Pats, boem, plat op de bek. Om daarna doorverwezen te worden richting keuken om de huishoudelijke taken te verdelen. Want hé, Geert is wel geil, maar geen huishoudmannetje. Bovendien, als een man het aanrecht schoonmaakt is het schoon maar dof, doet een vrouw het  dan glimt het. Ik zou zeggen, doe eens sop in die emmer, scheelt de helft.

Maar goed, Ada, Mary en Hetty vinden het allemaal prima. Vooral Mary, die is geboren om te verzorgen. Geef haar een aardappel, zij schilt hem. Geef haar stof, zij zuigt het. Geef haar een emmer….nou ja, you get the picture. Nog voor binnenkomst had ze al ondemocratisch besloten waar het wasrek moest komen te staan, want hé….er was toch wel was hè? Of op zijn minst strijk. Anders ging ze weer hoor. Geert vond het allemaal prachtig. En hé, dat ze aan linedancen doet en van Utopia houdt…ach, iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden toch? Je zag zijn ogen glimmen. De manier waarop Mary het woord ‘damast tafellaken’ uitsprak, deed zijn emmer voor de eerste keer overlopen. Hij kon zich niet meer beheersen en greep haar in de slaapkamer. Zij vond het prima, zolang ze voor half acht maar klaar waren (want hé…Utopia hè)

Jammer voor haar, Geert was voornemens ook de andere dames goed te voelen en te proeven komende dagen. En dus besloop hij ze terwijl ze achter het fornuis stonden (waar ze in zijn opdracht groentesoep stonden te maken) maar jammer voor hem, ze keurden unaniem zijn verse worst af. Vonden hem te grauw en daarom mocht hij niet in de soep. Nou vooruit. Eentje dan. Geert heeft zo zijn manieren om een vrouw te overtuigen.

Ik vond de beelden ronduit pijnlijk. Hetty, die zich verheugt op een partijtje gezellig klessenbessen en Ada, die zich obsessief bezighoudt met aardbeien. Samen met Mary opgesloten in een huis waar de klok qua emancipatie 50 jaar terug lijkt te zijn gezet. En waar je plotseling weer verlangt naar die goede oude tijd van de kuisheidsgordel. Just to be safe…. Deze vrouwen leek het helemaal niets te deren. Die wilden maar één ding weten. Of er WiFi was.

Vandaag is rood…..
Nu heb ik wel mijn mond vol over Geert, maar eigenlijk ben ik zelf ook geen haar beter op het moment dat mijn tulpentijgertje in beeld verschijnt. Man oh man, wat staat die oranje overall Tom goed. En wat kan die rits ver naar beneden….love it. Snap dan ook niet dat Rimke, die als eerste arriveerde, niet wat enthousiaster reageerde, toen hij in een verlaten loods de magische woorden sprak “hier gaan we het doen”. Man, ik had terplekke de kleren van zijn lijf gerukt denk ik. Maar zij nam zijn woorden niet zo letterlijk….in plaats daarvan maakte ze een uiterst origineel TomTom grapje.

Tja en toen kwam Lotte er al aan. Die parkeerde haar auto naast een stapel lege kooien. (Voorteken van die donkere kant van Tom die we nog moeten gaan zien? Niemand is toch zo perfect?) Léonie kwam wat later, die was te ver doorgereden en zat vast in de berm. Waarschijnlijk had één van de andere dames geprobeerd om de concurrentie voortijdig te lozen door met de borden te klooien….wie zal het zeggen. Maar goed, Léonie had Tom wel direct zover dat ze hem liet helpen met haar rits. It’s a small step, maar toch.

Niet alle dames hadden tijdig de rode-kleding-memo gehad, maar dat mocht de pret niet drukken. Op hun paasbest gingen ze met Tom mee het land op om naar zijn bolletjes te kijken. Tot hun verbazing betekende ‘met je poten in de klei’ dat je daadwerkelijk door de blubber heen moest wandelen. Sta je dan met je net nieuw aangeschafte Oilily laarsjes met tulpmotiefje. Bummer!

Gelukkig mochten ze al snel terug naar zijn al net zo perfecte VT wonen woonkamer, waar de MEGA romantische Tom een paar gezellige kaarsjes had aangestoken en de avond lekker voortkabbelde. Vol verbazing hoorde ik hem vertellen over zijn kinderwens en behoefte aan goede gesprekken. Ik vraag het me nog maar eens een keertje hardop af: WAT IS ER MIS MET DEZE MAN???? Ergens moet toch een keer een donkere kelder opengaan? Tot nu toe is hij nog steeds too good to be true.  Daarom vraag ik me ook af, moeten we hem nog waarschuwen voor de package deal van Lotte? Dat hij met haar niet één, maar drie poezen er bij krijgt? Ah nee, komt hij vanzelf wel achter.

Stamppot, maar wel mét worst!
Zoals ook Katherine erachter kwam dat Bertie een tongtastelijk hondje heeft. Hier geldt wederom: te makkelijk, ik doe het niet. Ben sowieso al heel blij met dit hondje. En de paarden. En de zwijntjes. Want anders was het waarschijnlijk oorverdovend stil geweest bij Bertie op de boerderij. Nu konden ze nog over koetjes en kalfjes keuvelen en alle andere levende have.

Katherine werpt zich gelukkig een beetje op als gangmaker, maar laat één ding duidelijk zijn: ze is niet verantwoordelijk voor de gezelligheid! Wie dat dan wel is, wordt nergens duidelijk, terwijl er momenten genoeg zijn om een leuk gesprek aan te knopen. Bijvoorbeeld als er ergens een hangertje  hangt met de aanduiding HANGER. Of als je wordt verteld dat je niet met het speelgoed van de kinderen mag spelen. Maar nee. Op Katherine na, hapt niemand.

Zelfs niet als het gesprek gaat over het eten. Bertie vindt alles best. Wil je pizza? Haalt ze pizza. Wil je stamppot? Kookt ze stamppot. Zo suf als het hier staat, zo ging het ook. Waarbij uiteindelijk de keuze op de stamppot (what’s in a name?) viel. Maar dan wel mét rookworst, aldus Katherine, want ze is naar eigen zeggen vagetarisch. Ik denk zelf dat ze nog twijfelt over haar geaardheid. Vis is best lekker, maar om de worst nu helemaal af te zweren…. Uiteindelijk droop Bertie af richting supermarkt en het kwam in niemand op om haar te vergezellen. Dit wordt een lange logeerweek….

Theo’s trio
Nee, het mooiste moment deze week moest van Theo komen. Theo, die samen met zijn zus in kamers was geweest die hij al jaren niet meer had betreden. En waar hij nu vol liefde en overgave nieuwe gordijnen had opgehangen en vloerbedekking had gelegd. Man, hij had zelfs de plafonnière afgestoft! Niet zo heel aardig van Ria om dit dan vervolgens als ‘oubollig’ te bestempelen. Die man had zo zijn best gedaan.

Als je hem zag zitten in zijn keuken, verlegen en vol verwachting naar zijn logés…het was aandoenlijk. Nancy, die als eerste arriveerde, zorgde direct al voor spanning en sensatie, want ze had bloemen meegenomen. WAAR IS DE VAAS? Heb ik wel een vaas? De paniek in de ogen van Theo…..zijn ogen vroegen hulp en steun bij zijn zus, die uitermate praktisch reageerde met ‘pak gewoon een emmer joh’. Waardoor de rust weer snel wederkeerde. Om onverklaarbare redenen had Nancy ook een uitgeholde pompoen (een overblijfsel van Halloween) meegenomen. Voor de gezelligheid. Dus. Gezellig werd het al snel gelukkig, toen ook de andere twee er waren. Wat even duurde, want Ria kon maar moeilijk afscheid nemen van haar paard. Iets wat Nancy er nog even inwreef (in liefde en oorlog is alles geoorloofd….)

Theo wilde zijn vrouwen graag ontzien en daarom had hij zijn tweepersoonsbed uit elkaar geschoven voor de dames en sliep hij op het campingbedje. Hij sprak wel de hoop uit dat de twee eenpersoonsbedden in de toekomst weer tegen elkaar zouden komen te staan. Of hij hiermee bedoelde dat hij hoopte dat deze week zo snel mogelijk voorbij was, dat weet ik niet. Sowieso was hij niet zielig, want hé…hij had nieuwe sokken. Deze logica laat ik nog even op me inwerken komende dagen.

Goed. Hij ging lekker koken voor en met de dames en scoorde bonuspunten met zijn kroepoek. Terwijl hij de eieren deed, roerde Nancy de bami en dekte Ria de tafel. Sandra probeerde ook contact te maken en deed dit door te informeren naar Theo’s CV ketel. Of hij al APK gekeurd was. Ik ken betere openingszinnen. En Theo ook blijkbaar, want zijn antwoord ‘Ik heb al genoeg verplichtingen’ lijkt mij codetaal voor ‘ga jij maar naar huis morgen’. Maar zover is het nog niet. Eerst aan de kroepoek!

 

 

Advertenties

11 Reacties to “BZV: schapen schudden”

  1. Erna 25 januari 2015 bij 22:34 #

    Geweldig geschreven!

  2. nietje 26 januari 2015 bij 07:08 #

    Ik geniet van dit soort verhalen!!

  3. José 26 januari 2015 bij 08:44 #

    Ik heb weer genoten van je stukje. Mijn dag kan beginnen.

  4. MichielZiet 26 januari 2015 bij 08:48 #

    Mooi leuke samenvatting! Ik kijk altijd met volle verbijstering naar het programma.

  5. Jos Hordijk (mw) 26 januari 2015 bij 09:03 #

    Het is een geluk dat we jou nog hebben Feetje, want Boer zoekt vrouw wordt slaapverwekkend saai. Geert blijkt een viezerik te zijn, Bertie klapt dicht als ze een lesbische vrouw ziet en verder valt er niets te lachen. Behalve de volgende ochtend dan.

  6. Robin van Sambeek 26 januari 2015 bij 13:53 #

    Leuk ! Het enige dat ik niet met je deel is de opwinding over Tom, maar dat zal te maken hebben met het verhaal van Venus en Mars.

  7. Wim 26 januari 2015 bij 17:28 #

    Weer een geweldig verhaal! Krijg bij Geert inderdaad last van plaats vervangende schaamte :-). Met jouw observaties blijft BZV leuk.

  8. trijntje 26 januari 2015 bij 20:02 #

    Heb nog nooit gekeken maar geniet van jou achteraf verslag. Edankt

  9. feetjeblogt 26 januari 2015 bij 20:35 #

    Bedankt voor al jullie leuke reacties! Word ik blij van 🙂

  10. Ester 27 januari 2015 bij 07:28 #

    Geweldig weer dit verhaal. Hilarisch verwoord

  11. Emile Hermkens 28 januari 2015 bij 17:35 #

    Als het niemand ziet, zit ik te grijnzen over je blog. Geweldig. Waarschijnlijk kijken we voor een groot gedeelte door dezelfde bril, ook al ben ik ‘van de andere kant’. Ik geneer me voor de taferelen bij Geert, ik vind het aandoenlijk zoals Bertie reageert, maar dat wordt een dodelijke strijd. Theo en Jan vind ik prima. Tom ook, maar… wat komt er uiteindelijk uit?
    Toch beter amusement dan Spoorloos en Voetbal International.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: