Heerlijk avondje

7 Dec

393087509_ba11a51dbc_qIn menig huishouden klonk gisteravond laat een zucht van verlichting. ‘Het’ is voorbij. Geen stuiterende, hyperactieve kinderen meer, alleen nog maar op zondag met het bord op schoot nu het Sinterklaasjournaal is afgelopen en vooral heel even geen moeilijke discussies meer over kleurkeuzes. Met het heerlijk avondje als absoluut hoogtepunt is al dat gedoe nu voorlopig weer achter de rug.

En zoals zoveel zaken is ook hier de deceptie na het hoogtepunt enorm. Althans, bij de volwassenen. Dat wil zeggen, bij ons, ik weet natuurlijk niet hoe het er elders aan toegaat. Pakjesavond is altijd één groot feest, met een bezoek van de goedheiligman en zijn pieten, maar zodra de goede man zijn roodfluwelen kont heeft gelicht, begint de ellende. Dan willen de kinderen namelijk (heel gek) spelen met hun zojuist gekregen cadeaus. Waardoor pakjesavond spontaan verandert in een heerlijk avondje vloeken.

De touwtjes staan letterlijk in mijn handen

Het begint bij de verpakking. Ik weet niet welke maffia-organisatie daar achter zit, maar om de één of andere reden zijn zelfs de goedkoopste barbies ingesnoerd alsof ze elk moment door een loverboy ontvoerd kunnen worden. Het is makkelijker om het been van Anna (van Frozen) te amputeren, dan dat je het elastiekje wat haar linker enkel afknelt loskrijgt.

Ik snap ook nooit zo goed de logica achter al die boobytraps. Alsof je in de winkel alles stukje bij beetje probeert mee te jatten…ik bedoel, een beetje winkeldief neemt de hele zooi toch in één keer mee naar huis? Enfin, mijn dochters zijn inmiddels gewend aan onthoofde poppen zonder ledematen en accepteren ze vol enthousiasme als ware het de nieuwste 3D puzzels. Ben blij als ze de leeftijd hebben van hun oudste zus nu, dan vragen ze tenminste ook gewoon een boek. Scheelt in ieder geval met uitpakken.

Onder spanning

En tja, als er dan speelgoed bijzit wat animeert, geluid maakt of licht geeft, dan kun je er donder op zeggen dat er ook nog batterijen in moeten. En vaak heb je dat natuurlijk wel ingecalculeerd. Maar nog vaker blijkt dat je óf niet de juiste batterijen óf gewoon te weinig van die krengen in huis hebt. Sommig speelgoed heeft zoveel nodig dat je je afvraagt of het niet beter was geweest om er gewoon een stekker aan te maken. Maar goed, jij wilt geen spelbreker zijn en dus rijd je óf naar de avondwinkel óf je draait de batterijen uit je zaklamp, afstandbediening of je eigen speelgoed. Alles voor je kind.

En als je dan klaar bent met vloeken, je slagaderlijke bloeding na het openen van het laatste pakje is gestelpt en je alles van batterijen hebt voorzien, is het tijd om je te verbazen. Ieder jaar weer op 5 december, valt mijn mond open en voel ik me oud. Zo oud. Waar is de tijd gebleven van de viewmasters, de lolobal en de Monchichi aapjes? Ik kan het allemaal niet meer bijhouden en geloof af en toe mijn ogen niet als ik zie wat ze nu weer hebben verzonnen.

Lala….WTF?

Zo had één van mijn dochters om een Lalaloopsy diaper surprise gevraagd. Voor wie dit fenomeen niet kent, dat is een pop met een suggestief mondje en twee knopenogen. Zou niet misstaan in een Stephen Kingfilm, maar dit terzijde. Het is een pop met een mutsje en een luier, want voor het aankoopbedrag van € 35 mag je er natuurlijk geen kleding bij verwachten verder. Er zit overigens wel een armbandje bij voor de eigenaar van de pop.

Enfin, zoals de naam al doet vermoeden is het niet zomaar een pop. Nee, het kleine kreng drinkt water uit een flesje en als je daarna op haar naveltje drukt dan wordt haar broekje nat. Althans, dat is de bedoeling.

Tot zover klinkt het ook als een moderne versie van de Oud-Hollandse plaspop, alleen is de luier in dit geval niet nat maar trof mijn dochter gisteren een slijmerige substantie aan. Soort poppenafscheiding zullen we maar zeggen. Het betrof het flinterdunne laagje van de luier dat oplost (of in ieder geval ontzettend zijn best doet om op te lossen) als het in aanraking komt met water. En ergens tussen dat slijm vind je vervolgens……een bedeltje voor aan je armband!

De gans met de gouden eieren….maar dan anders

Dus, even kort samenvattend: drinken, plassen, bedeltje. Ik weet niet zo goed wat de maker van deze pop had gedronken toen hij dit ontwerp op de tekentafel maakte, maar ik vind het op zijn zachtst gezegd ‘een beetje vreemd’. Klinkt als de gans met de gouden eieren, maar dan nét even anders. Mijn dochter daarentegen vindt het de normaalste zaak van de wereld dat haar baby bedeltjes ‘poept’ zoals ze het zelf noemt en draagt haar Lalaloopsy bij zich als ware het haar grootste schat.

En uiteindelijk is dat waar het om draait. De tevreden gezichtjes van mijn drie lieve dametjes zorgden er ook gisteren voor dat het gevloek in huis al snel verstomde. Alle verbazing, inspanning en zoektochten naar batterijen waren het meer dan waard; het was hun magische avondje en zo hoort het ook. Nadat we de pepernoten bij elkaar hadden geveegd en hen moe maar voldaan in hun bed hadden gelegd, hebben mijn man en ik nog wel even gelachen om de Lalaloopsypop. Maar dat kwam dan vooral door dit filmpje!

 

Bron foto: Heather Kennedy

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: