Omdenken

23 Nov

6026596010_da8150817d_z“De wereld staat in brand, dat is voor ons goed nieuws”, aldus de kop boven een artikel in de krant afgelopen week. De wapenindustrie vaart wel bij het groeiend aantal conflicten in de wereld en dat mag iedereen weten. Tja, ik snap best dat als je aan het hoofd van een bedrijf staat, je best trots bent als je je omzet met de dag ziet groeien.

En zolang je je blind staart op geld en statistieken en niet denkt in doodskisten, bodybags en kinderlijkjes, kun je er misschien ook nog best lekker bij slapen blijkbaar. Een volle portemonnee wint het nu eenmaal met gemak van een slecht geweten.

Mijn eerste reactie toen ik het artikel las? Ik vond het te walgelijk voor woorden. Het voelde alsof deze mannen-in-pak een polonaise aan het lopen waren over de lijken van al die oorlogsslachtoffers wereldwijd. Hoe slecht kun je zijn? Maar na een paar dagen bedacht ik me opeens dat dat misschien wel heel makkelijk gedacht was van mij. Misschien kon ik juist iets van hen leren. Want wat zij hier deden was een schoolvoorbeeld van omdenken. Geen ‘ja, maar’ maar een ‘En, dus’.

Ik vond het eigenlijk best inspirerend. Hoe je aan zoiets vreselijks toch nog een positieve draai kan geven. En daarom nam ik me voor om het ook te proberen. Gewoon een paar dagen, met andere ogen naar het nieuws kijken, eens zien hoe het bevalt. Omdenken dus. Het ging me nog best makkelijk af.

Method acting

Zoals dat hele gezeur rondom Bill Cosby momenteel. De reacties op zijn vermeende seksuele escapades variëren van verbazing tot aan walging. En het houdt maar niet op, de aantijgingen blijven binnenstromen. Ik vind persoonlijk dat de goede man niets valt te verwijten. Ik bedoel, als je acht jaar lang (de herhalingen niet meegerekend) in de huid kruipt van Dr. Huxtable, een vakbekwame gynaecoloog, dan is het toch niet echt heel vreemd dat je moeite hebt om uit je rol te stappen?

En dus ook in het dagelijks leven een meer dan bovenmatige interesse ontwikkelt voor het vrouwelijk geboortekanaal? Dat heet method acting, komt wel vaker voor. En tja, dat je niet zomaar zonder afspraak aan een inwendig onderzoek kunt beginnen, daar is hij inmiddels wel achter. Beetje raar om daar jaren later nog over te komen zeuren. Goh, best leuk dat omdenken!

Een vrouw respecteren? Het moet niet gekker worden!

Eigenlijk ging het me de rest van de dagen ook wel goed af, al was er wel één enorme uitdaging. En dat was het optreden van Thierry Baudet bij  De Wereld Draait Door. Hij was daar aanwezig om de flirttechnieken van de omstreden Julien Blanc te verdedigen. Want meneer Blanc vindt dat je, net als de eerder genoemde Bill Cosby, vrouwen dominant tegemoet moet treden. Behandelen als oud vuil, bij de nek grijpen en richting kruis dirigeren, u weet wel…al dat soort romantische technieken waar wij vrouwen blijkbaar zo gevoelig voor zijn.

Met ingehouden adem en kromme tenen heb ik zitten kijken naar zijn motivatie. Het boek ‘vijftig tinten grijs’ was niet voor niets zo’n succes…alle vrouwen verlangen er uiteindelijk naar om gedomineerd te worden. Ik vond dat een wat rare conclusie. Alsof alle porno kijkende mannen….nou ja, laat ook maar.

Enfin, tegenover hem zat Geraldine Kemper, speciaal uitgenodigd om enig tegenwicht te bieden aan dit doorgeslagen haantje. Maar terwijl hij ontzettend zijn beklag zat te doen over het feit dat een man tegenwoordig de vrouw moet respecteren en wat een nederlaag dat wel niet is, zat Geraldine hem met open mond aan te staren. Verder dan een ‘ik ben het er niet mee eens’ kwam er niet over haar lippen.

Aanval vanuit de eigen gelederen

In eerste instantie werd ik een beetje boos op haar. “Pak ‘m bij zijn ballen! Sla hem met argumenten om de oren!”, moedigde ik haar aan vanaf de bank. Totdat ik plotseling begreep dat haar reactie eigenlijk de beste reactie was. Je kunt de discussie met zo iemand toch niet winnen, dus waarom zou je er dan überhaupt enige energie insteken? Mannen als Baudet, Blanc en Cosby geloven dat het middelpunt van de aarde hun eigen navel is en staan niet open voor enig ander gedachtengoed.

Ik zag de oogjes van Thierry Baudet glinsteren. Dacht dat hij gewonnen had; het blondje durfde  niet eens meer tegen hem in te gaan. Maar waar hij niet op had gerekend waren de tafelheren Mathijs en Filemon, die hem -eerst nog enigszins zachtjes sturend- probeerden te laten inzien wat een rare dingen hij eigenlijk wel niet uitkraamde. Toen dat niet lukte, wreven beide mannen het er wat hardhandiger in. Dat we niet meer in het stenen tijdperk leven. En dat een echte man dit soort onzin helemaal niet nodig heeft. Thierry keek hen meewarig aan, had geen idee waar ze het over hadden.

Dank heren!

En dat was het moment waarop ik besefte dat ik mannen als Thierry Baudet en Julien Blanc alleen maar dankbaar mocht zijn. Hun gedrag lokte deze reactie uit bij Mathijs en Filemon en gaf mij alle hoop in onze beschaving weer een beetje terug. Ongevraagd scheiden zij voor ‘ons vrouwen’ het kaf van het koren, brengen ze een tweedeling aan binnen de mannelijke populatie: de losers en de normale man. Fijn voor ons, maar ook voor al die mannen die nu onverwacht een podium krijgen om te laten zien dat we eigenlijk geen klagen hebben met hen. Mag ook best gezegd.

Hè wat heerlijk, dat omdenken…ik denk dat ik er voorlopig nog even mee doorga !

Bron foto: Doug Wheller

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: