Hallo & ween !

4 Nov

   10348292_758273167571707_973904813247552565_n*waarschuwing vooraf…dit blog kan schokkende beelden bevatten* Een kind in groep 8. Voor een moeder met enige ‘loslaat’- issues niet echt een lekker jaar. Met lede ogen zie ik hoe haar lichaam meegroeit met haar grote mond en ze me steeds een beetje minder nodig lijkt te hebben. Ik haat het. En tegelijkertijd ben ik zo trots op haar. Aan de horizon gloort het voortgezet onderwijs, maar eerst is er nog een schooljaar vol (CITO) toetsen, schoolkamp, eindmusical en klassenfeesten. En voor wat dat laatste betreft was vrijdag 31 oktober the kick off: een Halloween klassenavond. Niet zozeer leuk voor de kinderen, alswel voor ons als ouders. Zoete wraak voor het gepuber nu én later, zullen we maar zeggen.

De geheime meeting

Op een donkere maandagavond schuifelen er wat schimmige figuren de ingang van het hoofdgebouw binnen. Even verderop nemen zij stilzwijgend plaats in een net iets te klein klaslokaal. Benieuwd naar wat komen gaat, als één van de leerkrachten start met zijn uitleg voor wat betreft de klassenavond. Het wordt een spooktocht door de school in kleine groepjes, eindigend met een buffet en disco.

Eén ding wordt al snel duidelijk: de regie ligt bij de ouders. Zodra dit doordringt bij de aanwezigen, begint het opgewonden gefluister. Eén vader biecht één van zijn wildste fantasieën op en vertelt met glimmende pretoogjes hoe hij graag met een cirkelzaag de kinderen achterna wil zitten. Hij geeft hiermee het startsein voor een luidruchtige brainstormsessie, waarbij heel veel bloed een rode draad blijkt, onthoofdingen worden gedegradeerd tot kinderentertainment en zombies als kers op de taart worden gezien. Even denk ik nog, maar het zijn nog maar kinderen….maar ik verlies me al snel in het enthousiasme van alle aanwezigen.

Een meisje, brugklasser nu, is speciaal teruggekeerd naar haar oude school om dit jaar aan de ‘andere kant’ te mogen staan bij de spooktocht. Haar letterlijke tekst? “Vorig jaar hebben ze mij laten huilen, nu ga ik deze kids laten huilen”. Hier hadden natuurlijk alle alarmbellen af moeten gaan bij ons, maar nee….het was olie op een toch al lekker brandend vuurtje. We gingen voor veel, voor eng, voor bloederig. “Ik wil wel bevallen”, hoor ik mezelf zeggen.

De voorbereidingen

Wat volgt in de twee weken na de geheime meeting is vooral een hoop heen en weer gemail tussen ouders. Over het buffet (wie doet de kippenpootjes?), de schmink (ingelaste workshop snij- en brandwonden) en de verschillende acts. Het buffet wordt geserveerd in een opgediend lijk, gevormd door opgevulde kleding. Met vijf man sterk staan we klaar om te schminken en….oh ja, ik zou samen met een andere moeder de horrorbevalling voor mijn rekening nemen.

CAM02819Via Marktplaats beland ik in een flatje ergens in Schiedam-Nieuwland. Doel: aanschaf van twee babypoppen voor mijn snode plannen. Ik lieg tegen het meisje met strikjes in haar haren dat ik heeeeel goed voor haar poppen zal zorgen. De waarheid leek mij iets te hard. Een dag later sta ik namelijk bij diezelfde poppen de oogjes dicht te lakken met rode en witte nagellak. Ik ruk een hoofd en een arm af, die ik verwerk in een nep-opbind-buik, alvorens deze in huidskleur (met hier en daar wat bloedvlekjes) te verven. Het is een surreële situatie.

Met mijn toekomstig gynaecologe neem ik op een dinsdagavond alvast de hele bevalling door. Iets met een speeldoosje, nijptang en zaag. Dat zou het moeten doen. De voorpret die we hebben is nu al onbetaalbaar. Geen haar op ons hoofd die ook maar denkt aan mogelijke beschadigingen aan tere kinderzieltjes.

D-Day

Op de dag zelf sta ik in de tuin mijn andere foetus te sprayen met bloedspray. Met wat? Met bloedspray. Ik ben blij dat nCAM02818iet net één van mijn  buren toevallig uit het raam keek, anders hadden ze waarschijnlijk aangifte gedaan vrees ik. Het zag er in ieder geval strafbaar uit. Met mijn foetus, horrorbuik en aanverwante artikelen, vertrek ik richting school. Dochterlief weet dat ik mee help met schminken en haar dus niet zelf kan brengen. Ze heeft verder geen benul.

Ook met het opbouwen hebben mijn ‘evil doctor’ en ik de grootste lol. Passen, meten….wat ‘baart’ het beste en waar laten we de zaag. We voeren de meest rare gesprekken. Ter decoratie plakken we nog twee gelatine bloedhanden op een witte muur als finishing touch. Helaas breekt één van de vingers, waardoor we ze weer moeten verwijderen. Tot onze schrik zien we dat  ze een blijvende herinnering achterlaten op de witte verf. We kijken elkaar aan en piesen nog net niet onze Tena Lady vol van het lachen. Laat de kinderen maar komen!

Groepje voor groepje schuifelen de kinderen langs alle acts. De één heel voorzichtig, de ander vol bravoure. Ook zijn er al kinderen in tranen teruggebracht naar het ‘disco lokaal’. Zo leuk, dat Halloween! Onze act heeft wat opstartproblemen, maar na twee groepjes hebben we de slag te pakken. Vol afgrijzen zien de kinderen hoe ik hoogzwanger, met het duivelskind uit mijn buik hangend, aan kom lopen waarop de meest voorspoedige bevalling ooit volgt. Soort van keizersnee, maar dan gesponsord door Hornbach, zeg maar.

Ontmaskering

Tussen alle beduusde kinderen die langslopen, zit in één van de laatste groepjes mijn eigen dochter. Vol afgrijzen kijkt ze naar me, als ik voorbij schuifel. Aan haar ook de eer om, net als bij de andere acts, een kaartje bij mij op te halen. Ze nadert me tot op 20 cm, kijkt me aan en pakt snel het kaartje. En weg is ze. Missie geslaagd, geen enkele blijk van herkenning. Te leuk dit! Nadat de laatste groep geweest is, voeg ik me met mijn medische staf bij de feestende kinderen boven bij het disco lokaal.

Dochterlief, inmiddels ingelicht over mijn vermomming, komt met grote ogen op mij af. “Ben…ben jij het echt, mam?” stamelt ze. Het horen van mijn stem geeft haar wel enige bevestiging, maar ze heeft toch liever dat ik even mijn buik en mijn pruik afdoe. Een zenuwachtige glimlach tot gevolg. Met een heel verhaal over hoe leuk het wel niet was, dat ze he-le-maal niet bang is geweest en dat ze nu nog even gaat dansen. Of ik dan in de tussentijd mijn schmink wil verwijderen. Alsje-alsje-alsjeblieft….

Nazorg

Natuurlijk kan ik haar smeekbede niet weigeren, al had ik het leuker gevonden om mijn man nog even de stuipen op het lijf te jagen met deze extreme make-over. Maar hé, alles voor je kind toch? En dus ging het eraf. Toen ik daarna weer boven kwam, zag ze me voor het eerst weer als haar moeder. Wat een verschil, ze vloog om me nek en fluisterde dat ze toch eigenlijk wel heel, heel graag naar huis wilde. In de auto volgden er wat traantjes en eenmaal thuis ratelde ze aan één stuk door tegen haar vader over hoe leuk het wel niet was geweest. Klein en groot tegelijk…ze kon niet kiezen, mooi om te zien.

’s Nachts trof ik haar in tranen aan naast mijn bed. Ze was niet bang, echt niet, maar ze kon niet slapen. Een minutenlange knuffel, een glaasje water en twee emmers vol begrip, brachten haar precies daar waar ik haar wilde hebben. Tussen ons in in bed, waar ze na wat troostende woorden en knuffels zich tegen mij aan vleide en in slaap viel. Met een glimlach op mijn gezicht streelde ik haar haren en genoot van het moment. Want oké, het was misschien een wat onorthodoxe methode, maar voor even was ze weer dat kleine meisje wat niet zonder haar moeder kan.

En daar doe je het uiteindelijk allemaal voor.

Whoehahahaha

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: