Overweldigend

25 Jul

En dan ineens….wordt mijn huis-tuin-en-keukenblog overspoeld. Om even een idee te geven….ik blog hier puur voor mijn hobby en ben heel blij als ik 1000 views haal. En soms, heel soms, heb ik plotseling een blog wat maar liefst 7000 mensen lezen. Blij dat ik dan ben, joh!

Ik weet dan ook niet zo goed wat mij nu overkomt, nu de teller richting de 855.000 gaat. Bizar. Hier, in mijn kleine hoekje op internet, verdrijf ik mijn tijd met schrijven over wat mij bezighoudt. En ja, zo merkte iemand al op, dat kan dus zijn van het ‘oppervlakkige’ Boer zoekt Vrouw, tot aan verslagen van WK wedstrijden. Of een persoonlijke blog, vaak met een komische noot. Want dat ligt mij toch het beste. En tja, als er iets is in de actualiteit wat mij raakt of inspireert, dan schrijf ik daar ook over. Kortom, het is een ratjetoe, een bij elkaar geraapt zootje, maar vooral….mijn eigen hoekje.

Afgelopen woensdag, tijdens de Nationale dag van rouw, was ik onder de indruk van wat er gebeurde. Het was intens en emotioneel maar ook zo mooi. Daar wilde ik over schrijven. Dus dat deed ik. En nu….nu is het druk in mijn hoekje. Met mensen die mij vertellen hoezeer mijn brief hen geraakt heeft, ontroerd heeft. Maar ook met mensen die het niet eens zijn met mijn blog, of vinden dat ik een verkeerde invalshoek heb gekozen. De reacties stroomden met tientallen per minuut binnen. Ongelooflijk. Wat gebeurde er?

Op een goed moment heb ik de reactiemogelijkheid uitgezet. Waar er normaal hooguit 5 á 10 reacties op een blog komen, stond nu de teller al op 500. Ik deed dat omdat het voor mij sowieso een hoop werk is (alle reacties moeten eerst ‘goedgekeurd’ worden voor plaatsing), maar ook omdat er discussies ontstonden, waar mijn brief nu juist niet voor bedoeld was. Toch was én ben ik dankbaar. Met alle reacties. Omdat we in een land leven waar elke mening gehoord mag worden. En dat is een groot goed.

Toch heb ik ook gecensureerd. Als er referenties naar Hitler werden gedaan, er echt heel veel werd gescholden of als er doodsbedreigingen werden gedaan naar andere mensen. Kortom, als men over het randje ging. Dat klinkt heel erg, maar uiteindelijk gaat het hier maar om 5 reacties.

Terwijl ik in alle drukte probeer om mijn bewegingsvrijheid weer terug te vinden in mijn hoekje, merk ik dat veel mensen een persoonlijke reactie terugverwachten. Maar dat is niet te doen en ook niet goed, vind ik. Ik wil ruimte bieden voor ieders mening, maar mijn schrijfsels zijn vooral om van me af te schrijven wat ik op een goed moment voel en niet om met anderen discussies aan te gaan. Respecteer elkaars mening, is mijn devies. Toch wil ik hieronder nog even kort in het algemeen reageren op een aantal punten, anders blijven dat van die zwevende kwesties….

  • Er zijn mensen die denken te weten wat ik met mijn blog heb bedoeld. Grappig genoeg ligt hun interpretatie ver van mijn bedoelingen. Dat kan te maken hebben met verkeerd lezen, niet goed lezen of anders lezen. Hoe dan ook, ik vind dat jammer, maar het is niet anders.
  • Omdat ik toch even goed wil duiden wat ik dan precies heb bedoeld: ik wilde samenvatten wat ik voelde, tijdens de Nationale dag van rouw voor de slachtoffers van de MH17. Ik vond het zo bijzonder, dat ik er over wilde schrijven. Ik vond het feestje van de FIFA en Poetin qua timing ook heel bijzonder, maar dan op een negatieve manier. Het contrast was zo ontzettend groot. Vandaar mijn open brief.
  • Ik beschuldig Poetin nergens van, behalve van een verkeerde timing als het gaat om het voetbalfeestje. En ja, ik vind dat je van een man bij wie het conflict, wat de aanleiding was voor deze ramp, zich in de achtertuin afspeelt, iets meer inlevingsvermogen mag verwachten. Natuurlijk verwacht ik niet dat de hele wereld met ons meerouwt, maar van hem wel. Maar goed, dat is dus mijn mening.
  • Ja, er is heel veel leed in de wereld. Op dit moment worden er talloze onschuldigen vermoord als inzet van conflicten van anderen. Gaza, Syrië, ga zo maar door. Het feit dat ik nu schrijf over ‘onze’ slachtoffers, houdt niet automatisch in dat ik gevoelloos ben voor al het andere leed. Absoluut niet, ieder mensenleven is in mijn ogen even waardevol. Ik koos ervoor om te schrijven over de slachtoffers van de MH17, omdat dat mij momenteel zelf erg raakt.

Ik was en ben nog steeds diep, diep onder de indruk van de manier waarop Nederland de slachtoffers van de aanslag op het vliegtuig de laatste eer bewijst. Kippenvel van de beelden, maar ook van al die lieve mensen die mij hebben laten weten dat mijn woorden iets voor hen hebben betekend. Verbaasd over het feit dat mijn brief al in drie talen vertaald is en nog steeds wordt verspreid. Heel bijzonder. Hilarisch dat er zelfs mensen zijn die mijn blog posten met hun eigen naam er onder. Aan de ene kant best raar en onfatsoenlijk, maar tegelijkertijd een groot compliment. Ik vond en vind het allemaal overweldigend.

Ik hoop dat de repatriëring voorspoedig zal verlopen en dat daarna inderdaad de onderste steen bovenkomt. Ik hoop ook dat het gauw weer rustig wordt in mijn hoekje, al is iedereen natuurlijk van harte welkom om af en toe te komen buurten en lezen, dat wel natuurlijk 🙂 Denk dat ik maar even een vakantieperiode inlas…..

Oh enne, diegene die opperde dat ik heeeeel veel geld aan het verdienen ben met goedkoop sentiment en ten koste van de emoties van anderen, zou ik willen vragen: regel jij die adverteerders even voor me dan? Ik ben namelijk nog nooit betaald voor mijn hobby. Bij nader inzien….laat maar zitten ook, nu ben ik ongebonden en kan ik zeggen wat ik denk, vind en voel. Dat is uiteindelijk veel meer rijkdom.

 

Advertenties
%d bloggers liken dit: