Bedankt, Oranje. Bedankt!

10 Jul

7446599082_a548bfc840_zDat ene groene kussentje op mijn bank. Hij is niet meer. Wat hebben we een avonturen beleefd afgelopen weken, mijn kleine vriend en ik. Ik heb er mijn vreugdetranen in gedroogd toen Nederland die prachtige 5-1 tegen Spanje scoorde, mijn angstzweet mee gedept tijdens die bloedstollende wedstrijd tegen Mexico en hem meerdere malen als gigantische stressbal gebruikt op de momenten dat het echt, echt spannend werd. En dat was best vaak.

Eigenlijk dreigde het een paar dagen geleden al mis te gaan, toen de wedstrijd tegen Costa Rica eindigde in penalties. Mijn kleine, groene vriend fungeerde zowel als blinddoek (durfde jij wel te kijken?) als ook als boksbal (Yes! Yes! Tim Krul hield ze tegen) om te eindigen met een vlucht richting plafond, toen hij in alle euforie na de laatste strafschop de lucht in werd gegooid. Al die wedstrijden van Oranje hield hij stand, mijn katoenen steun en toeverlaat. Tot gister.

De halve finale tegen Argentinië is hem fataal geworden. Nadat ik eerst in alle opwinding mijn tanden in het kussen had gezet (het zal toch niet…het zal toch niet….), trok ik hem tijdens de penaltyserie totaal uit elkaar. Stress, frustratie en verdriet…een kussentje kan veel aan, maar zoveel emotie? In een verloren hoekje van de kamer trof ik vanochtend de sloop en de vulling aan. Stille getuigen van een uiteen gespatte Oranje droom.

Ik had er zo’n zin in!

En het beloofde gisteren nog wel zo’n gezellige avond te worden. Terwijl Robin van Persie de kaas en worst nog even herschikte (echt mannen, waarom moeten jullie altijd zo ontzettend publiekelijk je zaakje op orde brengen?) en vooruit het veld op rende, begonnen de speculaties al. Was er irritatie? Waarom wachtte hij niet op de rest? Natuurlijk was er niks aan de hand, Robin was gewoon hongerig. Hongerig naar deze wedstrijd, smachtend naar een glansrol, hunkerend naar nog één zo’n prachtgoal.

Ik geloofde er in, Van Gaal geloofde er in, verdomme, het hele land geloofde er in. Zelfs Nigel de Jong, die op wonderbaarlijke wijze, speciaal voor deze wedstrijd, was genezen. Het ging gebeuren vanavond! Maar het gebeurde niet. Het was een wedstrijd tussen twee partijen die elkaar geen strobreed gunde. En er dus allebei niet tussenkwamen bij de ander. Van Persie en Robben waren twee werkloze soldaten die aan het front aan het wachten waren op de bal die nooit kwam. De vuurlinie lag namelijk achter hen; op het middenveld werd de oorlog gevoerd. Maar het lukte niet. Ondanks de fantastische inzet van Kuijt, Vlaar en (held van de avond) Cillessen, die de geledingen goed gesloten hielden.

Hoogtepunten?

Ach, wat kan ik zeggen over gisterenavond? Er waren mooie momenten, zoals Cillessen, die tot twee keer toe zijn tegenstander dolde. Pracht actie, om over die voldane grijns op zijn smoelwerk nog maar te zwijgen. Geweldig! Verder voelde Arjan Robben hoe zijn arm bijna uit de kom werd getrokken, er was een aanval op de enkel van Wesley Sneijder (dat had geel moeten zijn scheids!!) en Argentinië laste een Assepoestermomentje in toen een aanvaller van hen tijdens het duel zijn schoen verloor.

Louis van Gaal besloot zijn hulpklazen in te zetten, beginnend bij Jordy Clasie, waarna het direct al wat beter begon te lopen bij Nederland. Met Huntelaar er bij deed Oranje er alles aan om alle bordjes in de lucht te houden (wat nog niet zo eenvoudig was, als ik de vierde man zo zag klooien met het wisselbord. Zwaar hè, zo’n megahorloge?). En verdomd, het werkte. Nederland ging druk zette, creëerde kansen en hield Argentinië daar waar we het graag zien: op de eigen helft.

Iedereen ging nóg een tandje feller spelen, waardoor er dankzij de schoudervullingen van Kuijt er bijna toch nog gewisseld werd. Het slachtoffer: het gebit en/of de kaak van Zabaleta. Het zag er vreselijk uit. Maar na een spoedbezoekje aan de dienstdoende tandarts, rende hij toch (bikkel!) tien minuten later het veld weer op. In een schoon shirt en een prop papier tussen zijn tanden. Het leek wel een voetballende Holle Bolle Gijs (papier, hier!). De strijd verhardde, waarmee ook de voorkeur van de arbitrage steeds duidelijker werd. Begrijp met niet verkeerd, er werd niet heel erg slecht gefloten, maar er werd onze jongens ook wel een paar keer flink wat ontnomen helaas.

Don’t cry for me….

Argentinië koos eieren voor zijn geld en stuurde op penalties aan. En tja, daar ging het mis. Dit keer verloren wij deze loterij. Mijn oranje hart brak, al had ik vooral te doen met Ron Vlaar en Jasper Cillessen. Zij waren de gehele wedstrijd, 120 minuten lang, zo ontzettend goed. Zo fantastisch gespeeld. En dat dan uitgerekend zij degenen zijn die, samen met Sneijder, aangekeken worden op de gemiste penaltyreeks….dat voelt niet goed. En is ook niet terecht. Heb me dan ook doodgeërgerd aan die zure Hugo Borst, die nog even een strafschop na gaf in de nabeschouwing. Als je wint, heb je vrienden….maar als je verliest…tjonge jonge jonge.

Weet je, vier weken geleden gaf niemand één stuiver om dit Oranje. We zouden de poulefase niet eens overleven. En kijk nou dan toch eens waar we staan als kikkerlandje! Wat voelden we ons ook allemaal één afgelopen dagen. Natuurlijk voelde ik teleurstelling gisteren, niet meer dan logisch. Maar toen ik vanochtend wakker werd, was er voor het eerst in de afgelopen 24 uur geen regen om het verdriet mee weg te spoelen, maar scheen de zon. En zo voel ik het eigenlijk ook. Na het verdriet is er vooral ruimte voor trots. Heel veel trots. Wat hebben jullie een fantastisch toernooi gespeeld jongens! En wat hebben wij genoten. Dank jullie wel daarvoor, dit was een WK om nooit te vergeten.

Oh en wat natuurlijk ook helpt is de wetenschap dat Duitsland aanstaande zondag Sabella en zijn mannen met een slordige 16-0 van de mat gaat spelen. Toch ook een fijn vooruitzicht 🙂

NB Het klopt overigens dat ik Messi nergens heb genoemd in dit blog….heb hem namelijk de hele wedstrijd amper voorbij zien komen

Bron foto: Kieran Palmer

Advertenties

2 Reacties to “Bedankt, Oranje. Bedankt!”

  1. Patty 10 juli 2014 bij 12:34 #

    Had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Bedankt Oranje! En ook bedankt Feetje!

  2. Patty 10 juli 2014 bij 12:38 #

    Dit is op Kruidje-roer-me-niet herblogden reageerde:
    Beter had ik het zelf niet kunnen verwoorden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: