Dante’s inferno

9 Jul

14225228565_2ba0660108_qIs het een tennisleraar? Is het een makelaar? Nee, het is Joachim Löw, die ziet hoe zijn Mannschaft op geheel eigen wijze invulling geeft aan de term ‘knock out fase’. Frank Snoeks (jawel, hij was er ook weer bij) had moeite om in deze keurig geklede man een bondscoach te zien, maar moest toch ook toegeven dat deze man zijn elftal ontzettend goed voorbereid en gemotiveerd het veld op had gestuurd.

Man, man, man, wat een wedstrijd was deze eerste halve finale weer. Het begon als een staande receptie maar dan zonder koffie en cake, ter nagedachtenis aan de beroemde Braziliaanse speler Neymar Junior, met een ietwat afwijkend en schreeuwerig rouwmuziekje. Niet dat hij dood is trouwens hoor, dat niet, maar je zou het wel bijna denken als je de levensgrote kartonnen beeltenissen in het publiek zag of het melodramatisch ophouden van zijn shirt tijdens het zingen schreeuwen van het volkslied.

Natuurlijk, het is heel erg dat Neymar een rugwervel heeft gebroken en er daardoor niet bij kon zijn, maar de vraag is tegelijkertijd: had hij deze vernedering wel aan gekund? Want uiteindelijk kun je beter door  één man een wervel laten breken dan dat een heel elftal de ruggegraat van een heel land in tweeën knakt. Want dat was precies wat Duitsland deed. Ze knakten Brazilië. Niet één keer, niet twee keer….nee wel zeven keer in één wedstrijd. Het ergste vond ik het voor Dante, die Neymar mocht vervangen in de basis. Waar hij misschien droomde om deze halve finale te gaan vlammen, gebeurde juist het omgekeerde. Het werd één groot inferno.

César kwam, zag en…..

Na een vlotte 0-1 voorsprong voor Duitsland door Thomas Müller was ik even bang dat de Duitsers de wedstrijd gelijk op slot zouden gooien. Maar nee, ze roken blijkbaar bloed en wilden meer. En dat gold ook voor de Brazilianen, dus het tempo lag hoog en beide partijen waren gretig. Dit moest wel een mooie pot gaan worden! Heel even dreigde de vechtlust voor de winst ook over te slaan in fysieke strijd toen in de 17e minuut Boateng en Neuer furieus reageerden op Marcelo, die uit een correcte tackle graag een vrije schop had willen zien. Hij kreeg die vrije schop bijna, maar dan letterlijk. Gelukkig greep de scheidsrechter in. Dit was eigenlijk het enige echte smetje op de wedstrijd, want voor de rest is de fluit van de Mexicaanse arbiter nauwelijks gebruikt.

In het doel van Brazilië stond zoals altijd Julio César. Die kwam, zag en overwoog naar huis te gaan toen hij in zeven minuten tijd de achterstand zag oplopen van 0-1 naar 0-5. Je zal als kijker maar net even naar  het toilet zijn gegaan trouwens, dan ga je bijna denken dat het scorebord kapot is bij terugkomst. Maar nee, het was de harde werkelijkheid. Het gaat me te ver om te zeggen dat Brazilië slecht speelde, het waren eerder de Duitsers die de macht grepen in deze wedstrijd. En het was prachtig om te zien. Gewoon heel mooi voetbal. Punt.

Paniekvoetbal

Brazilië had er geen antwoord op en liep over het veld als een verdwaald jongetje dat in het warenhuis zijn moeder kwijt is geraakt. Alleen ging het hier niet om een jongetje, maar om tien volwassen kerels op zoek naar de bal. De verslagen gezichten op de tribune maakten het plaatje compleet. Zit je dan met je sambaballen.

Leuk hoor, dat thema van dit toernooi ‘alles in één ritme’, maar daarmee vat je precies samen wat er hier gebeurde. Zoals ik in een eerder blog al zei: Duitsers dansen niet. Maar ze marcheren wel….zo over het gastland heen. Structuur, regelmaat en één ritme. En daardoor dus met 0-5 de rust in. Je zou bijna een vlieg op de muur in de kleedkamer willen zijn.

Het moet gezegd, Brazilië liet zich niet uit het veld slaan en begon de tweede helft vol goede moed. Het kon nog. Met een paar gerichte aanvallen maakten ze de zestien meter van Duitsland onveilig. Maar jammer voor hen, daar stond nou net dat irritante groene mannetje, Neuer. Je kunt één van je eigen spelers wel de bijnaam ‘Hulk’ meegeven, maar volgens mij was Neuer de enige onverslaanbare in deze partij. Hij had nog een paar briljante reddingen in petto. Want ja, hé, als je voetballes geeft, dan moet je ook alle facetten belichten toch?

Brazilië brandt

Duitsland keek het even aan en liet daarna invaller Schürlle nog maar eens twee doelpunten maken. Arm, arm Brazilië. Gelukkig mocht Oscar voor de vorm er ook nog één maken. Sportief van die Duitsers. Ik heb het aan het begin al gezegd, maar ik vond het sowieso een hele sportieve wedstrijd. Ondanks alle frustraties liet de selecao zich niet verleiden tot vuil spel. Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden voor de supporters van Brazilië op de tribunes en in de steden. Die waren ondertussen hun vlaggen en shirts aan het verbranden, overal in de stad doken brandjes op. Jammer en niet nodig. Ook het gefluit richting Fred en de anderen niet. Geloof me, ze voelen zich al rot genoeg na zo’n vernedering. Gelukkig hebben ze een coach als Scolari, een prima vent die ook coacht en troost op dit soort momenten. Mooi om te zien.

De vraag is: had het uitgemaakt als Neymar wel had gespeeld? Ik denk het eigenlijk niet. Natuurlijk was het voor het moreel beter geweest, maar deze Duitse ploeg…daar valt niet van te winnen. Ik heb nu al medelijden met hun tegenstander in de finale zondag. Oh wacht….

 

Bron foto: Paullison Miura

Advertenties

Eén reactie to “Dante’s inferno”

  1. Joke 9 juli 2014 bij 08:43 #

    Schitterend verslag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: