Tien met een krul !

6 Jul

aaaaaaWat een Houdini is die Van Gaal toch.  Daar waar het onderbuikgevoel in de Lage Landen steeds meer richting buikkramp ging en wij er na 120 minuten eigenlijk niet meer in durfden te geloven, toverde hij op zijn dode gemak nog maar eens een konijn uit zijn hoge hoed. Of konijn, eerder een reserveleeuw die voor de ploeg het doel mocht bewaken. De meeste ongelofelijke wissel ooit, kwam op het meest volstrekt onverwachte moment ooit en alleen daarmee al stond Oranje mentaal gezien plotseling op 1-0 voorrang.

En tja, als dat leeuwtje dan ook nog eens zijn nagels uitslaat en twee ballen tegenhoudt in de penaltyserie, dan weet je dat er wéér een jongensdroom is uitgekomen daar in Brazilië. En wij dromen hier thuis gewoon met onze jongens mee. Kan ons het schelen dat we bijna twee uur in de zenuwen hebben gezeten…het soms zo slordige voetbal van Nederland werd uiteindelijk beloond met een krul. Tim Krul wel te verstaan.

Wat is dat toch voor irritant geluid?

Ik begon deze wedstrijd net als alle voorgaande duels van Oranje, met pijn in mijn buik. Ik vind het WK toernooi fantastisch, maar een wedstrijd van het Nederlands Elftal kijken is voor mij vergelijkbaar als het wachten op mijn beurt in de wachtkamer van de tandarts. Zo ook gisterenavond weer. Je weet dat je goed hebt gepoetst, maar stel je toch eens voor dat hij wel een gaatje vindt, denk je nog vooraf. En terwijl je zit te wachten nemen die zenuwen alleen maar toe, al kwam het maar door het irritante geluid van de boor (deze rol werd gisterenavond met verve gespeeld door Frank Snoeks).

Even over meneer Snoeks hè…ik heb er vorig EK al eens een blog aan gewijd, dus ik wilde dat dit keer eigenlijk maar laten. Maar hij maakt het mij wel ONT-ZET-TEND moeilijk. Met zijn pessimistische inslag, zijn hulde aan Colombia (Costa Rica, Frank, COSTA RICA!) en zijn referenties naar handballen. Quotes als ‘als we winnen, moeten we minimaal nog één wedstrijd spelen’ (joh!) en ‘voetballen is bewegen’ (vertel dat aan Costa Rica) zorgden voor jeuk tot onder mijn oksels. Om over de verkeerd aangekondigde wissel van Huntelaar voor Vlaar (Nee. Lul. Dat is geen rugnummer, dat is de extra speeltijd) nog maar te zwijgen. Laat ik het zo zeggen: als je eigen je moeder je tot vijf keer toe probeert te bellen om je te vertellen dat je beter maar je mond kunt houden, dan is het eens tijd om eens naar haar te gaan luisteren, Frank.

Ik heb niet alleen 120 minuten lang gewacht op een goal van Nederland die niet kwam, ik hoopte daarnaast ontzettend op het moment dat de stadionspeaker zou omroepen dat ‘Frank Snoeks graag opgehaald wilde worden uit de ballenbak’. Maar helaas….dat moment kwam niet. Frank had niet door dat hij de andere aanwezigen behoorlijk stoorde en ging gewoon vrolijk verder met zijn kwalificaties als ‘Dirk Kuijt. Dat is een tegen-de-wind-in-fietser. Robben trouwens ook.’ Nee Frank, de Tour is op het andere net. In dit geval zijn het gewoon voetballers.

Vlaggetjesdag

Maar goed, ondanks mijn frustraties hierboven, was Frank Snoeks niet ‘the man of the match’. Ook niet de Kirgizische zwager van meneer Cheung (u weet wel, die belchinees uit ‘Ik hou van Holland’) die als een malle liep te vlaggen de gehele wedstrijd langs de lijn. Gilles de la Tourette maar dan met een vlaggetje. Om gek van te worden.

Ook Arjen Robben was niet de man van de wedstrijd, al verdient hij wel de allergrootste complimenten die er zijn voor zijn optreden van gisterenavond. Dachten we dat Dirk Kuijt een alleskunner was, vlak Arjen ook niet uit. Van mental coach tot aanvaller, van intercity tot verdediger, hij was overal. Onvermoeibaar en opvallend relaxt tot aan het einde. Wat een rotsvast geloof in zichzelf en het team. Ik ben er gewoon jaloers op. De tegenstander overigens ook, want die deed er alles aan om hem uit te schakelen. Kudo’s voor de scheidsrechter wat dat betreft, die floot een heel behoorlijke wedstrijd en liet zich nergens toe verleiden.

Slordig

Ik vind het te makkelijk om hier iets negatiefs over Van Persie te schrijven. Natuurlijk lukte het op een aantal vlakken gewoon niet, gisterenavond, maar hé…als je continue tien Costa Ricanen op de eigen helft tegenkomt, dan veranderen die kleine, irritante mannetjes op de één of andere manier toch in een witte reus. En zie daar maar eens doorheen te komen. Daarbij…vergeet nooit, ik herhaal NOOIT, die wereldgoal tegen Spanje waarmee hij er eigenhandig voor zorgde dat zowel de ploeg als het land er plotseling weer in ging geloven. Heeft hij bij mij best wat krediet mee opgebouwd, geef ik heel eerlijk toe.

Neemt niet weg dat hij slordig speelde, maar dat deed  de rest eigenlijk ook. Ze bouwden goed op, hadden ruim 70% balbezit, maar kwamen er bij de aanval niet doorheen. En daar waar de kans zich voordeed….was het niet scherp genoeg. Maar wat ik dan zo knap vind…dan is er toch dat geloof bij zo’n ploeg. Mentaal gezien zijn onze jongens wat dat betreft in topvorm!

Enfin, het werd dus een penaltyreeks. Door Frank Snoeks in de eerste tien minuten van de tweede helft al tot vervelends toe aangekondigd. En dat was het moment waarop Louis van Gaal voor de zoveelste keer dit toernooi naar zijn hoge hoed greep. Een keeperswissel. In de 120ste minuut. Je zou hem toch bijna voor gek verklaren. Nou en, verklaarde hij zelf na de wedstrijd, alsof het hem wat kan schelen wat wij er van denken. Hij analyseert en reageert. En, meneer Van Gaal…dat doet u goed.

Tim, we love you!

Als je zo koel, op zo’n moment, zo’n beslissing durft te nemen, dan heb je ballen hoor. Gelet op zijn gouden pik zullen die ook wel van onschatbare waarde zijn. En daar kwam Krul het veld op. En hij pakte zijn rol. Met verve. Hij intimideerde het gelukkigste volk op aarde (na gisterenavond niet meer…ná nanana ná…) en hield op onnavolgbare wijze twee strafschoppen tegen. Wat een reddingen, wat een held, wat een gouden wissel! En zo werd de wedstrijd van gisterenavond beëindigd: slordig werk, beloond met een tien met een Krul.

Ik zeg, Louis van Gaal: gouden pik, gouden wissel, nu alleen die gouden beker nog. Benieuwd hoeveel konijnen er nog uit die hoed gaan komen aanstaande woensdag tegen Argentinië. Dit jongensboek is nog lang niet uit!

PS: Misschien dat het een wat onsamenhangend blogje is geworden, maar ik heb niet zo heel goed geslapen vannacht. Niet alleen ging ik er -net als de rest van Nederland, vermoed ik- laat in, ik heb ook nog eens de hele nacht gedroomd van een klein, kaal mannetje met een vlaggetje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: